2003-12-08T21:30:00.000-08:00

نميدونم چي بگم همه چي يه دفعه اي شد.من نميخواستم حرف بزنم و اون ميخواست.من حرفامو زدم.تهش يه دل خالي موند و يه دل پر.و دوتا صورت پر از اشک.ارزششو داشت؟

2003-11-29T22:26:00.000-08:00

�� ی ��.�� .�ی ��.�� .�� ی ��.��ی �� .�� ی �� .�� .�� ǘ�ی �ی ��.�� ی ��.�� ی �� ی �� .�� .�� Ԙ �� ی ��ی �� ی ��ی �� ی ��.�� ی �� ی �� Ȑ�� ی �� .�� ی �� .�� ی �� ی �� .�� .�� ی �� .�� ی ��.�� ی �� .�� ی �� ی �� ی �� ی ��.�� ی �� ی �� ی ��.�� .�� ی �� .�� .�� .�� :�� ی �� ی� � �� .

�� ی �� .�� .ǐ� ��Ǎ� ی �� ی �� ی� �� ی� �� ی ��.ژ� �� (�� ) ��ی �� 19/8/82 �� ی ʘ�� ی �� Ԙ�� .�� .�� .

2003-11-29T22:21:00.000-08:00

åæÇ ÓÑÏ æ ÈÇÑæäی ÈæÏ.ÊãÇã ÈÏäã ÎíÓ ÈæÏ.ãی áÑÒÏíÏã.ÊÈ ÏÇÔÊã.ÓÑã ÏÇÛ ÈæÏ ÇãÇ ãی áÑÒíÏã.ÕÏÇی ÏÇÑíæÔ Êæ �æÔã ÈæÏ.ÊãÇã ÔíÔå åÇ ÈÎÇÑ �ÑÝÊå ÈæÏ æãä �æÔå ی ãÇÔíä ˜Ò ˜ÑÏå ÈæÏã.ÔåÑ ÔáæÛ ÈæÏ.ãÑÏã ÏäÈÇá ÊÇ˜Óی ãی ÏæíÏäÏ.ÎæÏãæ ÌãÚ ˜ÑÏå ÈæÏã æ Èå ÏÇÑíæÔ �æÔ ãی ÏÇÏã.Ïáã äãی ÎæÇÓÊ ÈÇ ˜Óی ÍÑÝ ÈÒäã.ãËá ãæÔ ÂÈ ˜ÔíÏå ÔÏå ÈæÏã.íÇ äå ãËá �äÌÔ˜ ˜æ�æáæ ãæ�æáæی äÇÒäÇÒی ˜å ÍÇáÇ Çæáíä �ÑæÇÒÔ Èå åæÇی ÈÇÑæäی ÎæÑÏå æ ÏÑ Èå ÏÑ ÏäÈÇá íå �äÇå�Çå ãی �ÑÏå.íå ÌÇíی ˜å Êæی �ÑãÇÔ ÂÑæã È�íÑå æ Êæی ÇãäíÊÔ ÈÇ ÎíÇá ÑÇÍÊ ÈÎæÇÈå.íå ÌÇíی ˜å ÂÓæÏå ÈÇÔå.åÑ �ی ÇíäæÑ æ ÇæäæÑæ ä�Çå ˜ÑÏã �íÒی Èå äÙÑã äíæãÏ.�ÔÇãæ ÈÓÊã.íå ÊÎÊÎæÇÈ Êæی äÙÑã ÇæãÏ.ÈÇ íå �Êæی �Ñã.ÇÒ åãæä äÑãÇ ˜å ãä Îíáی ÏæÓÊ ÏÇÑã.ÓÑãæ Êæی ÈÛáÔ �ÐÇÔÊå ÈæÏã æ ÈÏæä åí� ˜ÇÑ ÇÖÇÝå Çی �ÔÇãæ ÈÓÊå ÈæÏã æ Èå ÕÏÇی ÏáäÔíä ÂæÇÒÔ �æÔ ãی ÏÇÏã.ÏÓÊÔ ÂÑæã ÂÑæã ãæåÇی �í� æ ÊÇÈ ÎæÑÏå ãæ ÈÇÒ ãی ˜ÑÏ æ ÕæÑÊãæ äæÇÒÔ ãی ÏÇÏ.ÇÍÓÇÓ ˜ÑÏã áÈÎäÏ ÒÏå.ÈÇ ÕÏÇی ÊÑãÒ ãÇÔíä ÇÒ ÑæíÇ ÈíÑæä ÇÝÊÇÏã.Âåä� Ïí�å ÏÇÑíæÔ äÈæÏ.íå Âåä� ÏæÈÓ ÏæÈÓ ãÓÎÑå ÈæÏ.ÈÇ ÎæÏã �ÝÊã:«�å ÑÇääÏå ی ÈÏ ÓáíÞå Çی» æ ÊÇ ÑÓíÏä Èå Îæäå áÑÒíÏã.

ÈÈÎÔíÏ ˜å Îíáی ÏíÑ Èå ÏíÑ ÇíäÌÇ ãíÇã.Þæá ãíÏã ãäÙãÊÑ Ôå.Ç�å «ÏíÈÇ�å ی äæíä ÔÇåäÇãå» ی «ÈåÑÇã ÈíÖÇíی» Ñæ äÎæäÏیä ÈÌäÈíä ˜å ÛÝáÊ ãæÌÈ �ÔíãÇäی ÇÓÊ.Ú˜Ó ãäæ åã ãíÊæäíä ÇÒ ÓÇíÊ ÇíáäÇ(ÇÒ �æíÇ ÑÇÍÊ ãíÊæäíä �íÏÇÔ ˜äíä) Êæی ÂÑÔíæ 19/8/82 Ðíá ÎÈÑ ÊÑíÈæä ÂÒÇÏ �áی Ê˜äí˜ ÏÑ ÍÇá äÒÇÚ ÈÇ ÈÑÇÏÑÇä ãÍÊÑã ÈÓíÌی ˜å ãäÌÑ Èå Ô˜ÓÊä ÏæÑÈíä Çíä ÈÑÇÏÑÇä ãÍÊÑããæä ÔÏ ÈÈíäíä.åãíä Ïí�å.ÎíÑ �íÔ.

2003-11-09T22:23:00.000-08:00

آتش ملايمي زبانه مي کشيد.صداي ترق و تروق چوبها و بوي دود توي سرما مي پيچيد و باعث مي شد بيشتر احساس گرما کند.کنار آتش چمباتمه زده بود.شايد هوا بيشتر از چيزي که به نظرش ميامد سرد بود.بوي آشناي دريا مشامش را نوازش داد.از بچگي دريا را مي شناخت.دريا! تمام بچگي و جواني اش پاي دريا بود.قايق ماهيگيري.شب سياهتر از هميشه بود.با دست کمي چوبها را جا به جا کرد.به چراغهاي روشن نگاهي انداخت.توي شنهاي خنک ساحلي نشسته بود.امشب دلش مي خواست کنار دريا بخوابد.به ياد تمام روزهاي کودکي.به ياد تمام بادبادکهايي که کنار دريا هوا کرده بود.زير لب اسمش را صدا کرد.«دريا!» بخار توي دود آتش گم شد.دوتا هيزم باقي مانده را توي آتش گذاشت.چشمهاي درياي عزيزش را به خاطر مي آورد.سبز خوشرنگي که زير آن موهاي مشکي و توي آن صورت سبزه جاخوش کرده بود.دريا در تمام لحظات کنارش بود.با هم بازي کرده بودند.با هم بزرگ شده بودند.عشق سالهاي کودکي.روزهايي را به خاطر مي آورد که خسته و کوفته از قايقش پياده مي شد و تور خالي از ماهي را جمع مي کرد و به خانه مي برد.بعد مي آمد و کنار دريا مي نشست و غروب آفتاب را تماشا مي کرد .بعد از پايين رفتن خورشيد مي رفت و سر راه مي نشست تا دريا از روبه رويش بگذرد.حتي به لبخندي از او راضي بود.لبخندي بر لبش نشست.چشمهايش را بست و سعي کرد بخوابد.شعله هاي آتش رو به خاموشي مي رفت.ستاره ها را به ياد مي آورد که مي شمردشان.شبهايي که به خواب نمي رفت.درآمد ماهيگيري کفاف نمي داد تا چيزي براي آينده بيندوزد.فقط يک دل داشت.يک دل به وسعت دريا.«کجا بيني دريايي به دريا نشيند».توي خيال مي ديد دستهاي دريا را گرفته است و او را در قصري مي نشاند.قصرش پر از مستخدمهاي ريز و درشت بود.همه ي کارها را آنها انجام مي دادند.او و دريايش فقط مي خوردند و مي خوابيدند و خوش مي گذراندند.در همان حال کمي چشمش را باز کرد و به قصرش و چراغهايش که کم کم خاموش مي شدند نگاهي انداخت.دوباره چشمهايش را بست.تا روزي که از دريا آمد و اسب سفيدي را ديد که دريا را به خانه ي شوهر مي برد.او سياه بخت شد.ديگر نمي خواست غروب خورشيد را کنار دريا ببيند.حالش از بوي آشناي دريا و ماهي به هم مي خورد.حتي از مزه ي شور اشکهايش هم متنفر بود.از شهرش زد بيرون.اشکهايش سرازير شد.روي گونه هاي سردش ردي از گرما باقي گذاشت.اما حالا همه چيز فرق مي کرد.حالا قصر داشت.حالا مي توانست کنار دريا بخوابد.با دريا بنشيند.با دريا حرف بزند.تمام چوبهاي آتش گرفته خاکستر شده بودند.چراغهاي قصرش همه خاموش شده بودند.صداي گوش نواز موجها در گوشش مي پيچيد.خنده هاي کودکانه ي دريا در گوشش زنگ مي زد.لبخند گرمي صورتش را پوشاند.شب تاريکتر از هميشه بود.ماه پشت ابرها پنهان شده بود.
***
خورشيد آرام آرام گرماي کم جانش را از ميان ابرها به زمين مي رساند.همه جا از برف پوشيده شده بود.دانش آموزان در حالي که خود را با لباسهاي پشمي از سرما حفظ مي کردند مي دويدند تا زودتر به مدرسه برسند.عابرين چتر به دست و با لباس گرم به سرعت به سمت محل کارشان مي رفتند.پياده رو ها يخ بسته بود.درختها دستهاي عريانشان را ملتمسانه به سمت خانه ها خم کرده بودند.مغازه ها کم کم باز مي شدند.صداي دويدني روي يخهاي پياده رو را شنيد.«حتما محمد است.»برگشت تا براي دويدن روي يخها به او هشدار بدهد.در آستانه ي در با چهره ي برافروخته و گل انداخته ي محمد شاگردش رو به رو شد.اشک در چشمهايش حلقه زده بود.«چي شده ممد؟»پسر کوچک آب دهانش را قورت داد و به زحمت گفت:«علي گدا .....آقا رضا مي گه مرده اوستا».اوستا چيزي نگفت اما آشکارا غمي بر چهره اش نشست.با کمي شک و ترديد پرسيد:«کجا؟»
چند لحظه ي بعد بالاي سر علي گدا رسيده بود.آقا رضا گفت که آمبولانس براي بردنش مياد.اوستا علي گدا را از شهرشان مي شناخت.برف قمام بدنش را پوشانده بود.صورتش کبود شده بود.به نظر از سرما مرده بود اما لبخند گرمي روي لبش ديده مي شد.از خاکستر آتش شب قبل چيز زيادي توي دله نمانده بود.انگار چوبش کم بود و زود خاموش شده بود.محمد دولا شد و دستش را گرفت.روي دستش خالکوبي شده بود: «به ياد عشق دريا».اشک از روي گونه هايش مي لغزيد و پايين ميامد.اوستا با صدايي بغض آلود گفت :«انا لله و انا عليه راجعون»

2003-11-02T22:27:00.000-08:00

اول سلام

درسته که من مرتب در حال غیبتهای صغرا و کبرا و عجیب و غریب و فنی و غیره بودم.اما بالاخره تصمیم گرفتم با توجه به خیل عظیم پیشنهادها !!!!!!! برای بازگشت به عرصه ی وبلاگ و اینترنت منم تصمیم گرفتم برگردم.اما این بار حساب شده.تصمیم گرفتم هفته ای یه روز بنویسم.با توجه به اینکه توی خونه از استفاده از اینترنت و به طور کل کام÷یوتر محروم هستم لذا فقط میتونم از دانشگاه بنویسم و بذارم اینجا.به هر حال به نظرم مهم اینه که برگشتم.صبح داشتم میومدم دانشگاه.سر بزرگمهر یه موتوری که مثل اینکه کلی÷ های هشداردهنده و آموزنده ی راهنمایی و رانندگی و ندیده بود و از سرنوشت هوتن و سیا درس نگرفته بود داشت بدون کلاه ایمنی و با سرعت هر چه بیشتر توی خط ویژه میومد که ناگهان خورد به یه ماشینه و بعد از انجام چندین و چند حرکت مختلف ژیمناستیک جسد بیجونش افتاد جلوی ÷ای من.(میدونم اینطور حرف زدن در مورد مرگ یه نفر نفرت انگیزه اما مجبورم برای رعایت حال خودم هم که شده یه کم به ش با جنبه ی شوخی و طنز نگاه کنم.)اولین کاری که کردم فرار بود.چون من به شدت از اینکه صورتشو نگاه کنم میترسیدم.نمیدونم شاید من زیادی حساسم.بالاخره توی این شهر به این بزرگی روزانه حداقل ده تا از این اتفاقا میوفته و یه عده یه مدت عزادار میشن یه عده یه مدت گرفتار میشن و بعدش هم دوباره روز از نو روزی از نو.این وسط شاید در این مورد حرف زدن خیلی بی رحمانه باشه اما من معتقدم عابرین ÷یاده که از توی اتوبان رد میشن و موتوریهایی که از توی خط ویژه عبور و مرور میکنن(البته من با موتوریها کلا مخالفم) باید اعدام کرد!!! بله اعدام.این همه هزینه و وقت و اعصاب خرج همچین مساله ای کردن بیهوده است.اضافه کنین به اینها جون خود موتور سوار که بعضی وقتا شانس بیاره و بمیره و ناقص نشه.این وسط من یه جرقه زدم.شاید زودتر داستانشو بنویسم.

حرف دوم

بابا ماه رمضونه.نمیخواین روزه بگیرین؟ به خدا خوبه.خوش میگذره.البته باید از سنگینی بعد از افطار هم بگم که ازش بدم میاد.اگه آدم موقع افطار آروم آروم و کمتر غذا بخوره هیچی نمیشه جز اینکه خودش راحت تره.البته این سخن من با روزه دارا بود.به هر حال من همه رو به روزه گرفتن در ماه مبارک !! دعوت میکنم.من نمیدونم چی مبارکش کرده ولی من میگم روزه بگیرین نه به خاطر سلامتی و نه به خاطر ریا و نه به خاطر حتی خدا.روزه بگیرین که خودتونو امتحان کنین و بهتر بشناسین.حتی اگه سختتونه غذا و آب بخورین اما ببینین چی از همه بیشتر دوست دارین و روزه ی اونو بگیرین.نتیجه ش خیلی قشنگه جدی میگم.یه ماه که بیشتر نیست.همه ی سال برای خودتونین و هر کار میخواین بکنین.این یه ماه هم به خاطر خودتون امتحان کنین.

حرف آخر

میدونم حتی نتونستم مثل قبل تو÷ و با حال و اینا بنویسم.آخه خودتون قضاوت کنین.سازم هنوز کوک نیست.بعد از چند ماه دوباره سازمو گرفتم دستم.هنوز تا دوباره به یه حد مطلوب برسم فاصله دارم.از همه مهمتر دیروز الهه ی بارانم کلی ناراحت بود.کلی با هم حرف زدیم.این که میگم روزه سر همین بود.بالاخره آدم باید یه جاهایی تمرین چیزایی رو بکنه که دلش میخواد به شون برسه.منم تمرین جنبه کردم.بد نبود.فکر کنم حتی اونم انتظار نداشت من ساکت بشینم و به حرفایی که تا حالا نزده بود گوش کنم(از خود راضی!!!!!!) به هر حال نتیجه ش خوب بود.اون تمام خرده ریزه های تیز دل شیکسته شو که میرفت تو چشمش فعلا بیرون ریخت.تا ببینم من بازم دلشو میشکونم یا نه که تیکه های تیزش بره تو چشمش و اشکش در بیاد.من سعی میکنم از این به بعد خوب باشم.لااقل برای اون.

2003-07-29T13:02:00.000-07:00

اول از همه از اين ديده بان تشکر.مرسي.مگه تو يقه تو واسه ما جر بدي وگرنه که هيشکي.اي دستت درد نکنه.در هر حال خيلي حالب مرگ و رستاخيزمو توصيف کردي.اما خوب پيش مياد ديگه مگه نه؟بگذريم....

دلم گرفته بود.اما آسمون صاف صاف بود.پر از ستاره هاي ريزودرشت که همه شون به وضوح ديده ميشدن.همه شون صدام ميکردن.ميگفتن بيا.بزن.چرا ساکت نشستي؟ سرمو پايين انداختم.از گوشه ي چشمم ساز شکستمو ديدم.همونطور که خودش شکسته بود مظلوم و ساکت نشسته بود.چون اون چراغ هميشگي خاموش بود.هيشکي پشت پنجره منتظر صداي سازي نبود.توي خيابوناي مرده ي اين شهر خاک مرده پاشيده بودن.شايد بهتر بود همينو ميخوندم.بلند شدم.ساز شکسته مو روبه راه کردم.اگه همه ساکت بشينن که نميشه.توي خيابونا راه افتادم.توي کوچه ها گم شدم.مثل قديما زدم و رفتم.دوباره اولش گفتم نميخوندم.دوباره يادم رفت.خوندم.با همون صداي نخراشيدم.«از صدا افتاده تار و کمونچه ، مرده ميبرن کوچه به کوچه».توي کوچه هاي بن بست زدم و رفتم.اما ته دلم يه چيزي ميلرزيد.مطمئن نبودم.انگار اين بار نبايد ميزدم.بوي آشنايي به مشامم خورد.دوباره بدون هيچ تلاشي جلوي همون کوچه دراومده بودم.«آي اي الهه ي ناز.با دل من بساز.کين غم جانگداز.برود ز برم.»چراغاي کوچه يکي روشن شد.اما من بي اعتنا به سمت همون جاي هميشگي ميرفتم.چراغا يکي روشن ميشد.«به خدا اگر از من نگيري خبر...» رسيدم زير پنجره و زدم.اما کسي نبود.قاب پنجره خالي تر از هميشه بود.اشم توي چشمم حلقه زد.ترسيدم.اما اونقد الهه ي ناز زير پنچره ش ميزنم تا بياد و چراغ روشن کنه و لبخند بزنه.از هيچي هم نميترسم جز نيومدنش.«گر دل من نياسود از گناه تو بود بيا تا ز سر گنهت گذرم» وا ميستم تا بياي.ميزنم و ميخونم تا بياي.نشستم زير يه درخت و بي اعتنا به گذر زمان منوازم به اميد روزي که دوباره توي قاب پنجره ببينمش.من منتظرتم.بيا.....

2003-07-28T09:26:00.000-07:00

اين هم از داستاني که قولشو داده بودم البته مطابق باقي داستانهام هنوز اسمي نداره شايد يه چيزي تو مايه هاي ‌«درمانده» باشه:

ْْباران ريزي ميباريد و با قطره هاي ريز عرق او قاطي ميشد.به اولين پست پليس رسيد.«پليس که چه عرض کنم نظامي ها بيگانه».به خودش اخطار کرده بود که در اين جلسه شزکت نکند.فوقش بهانه ي بيماري مياورد يا حتي ميتوانست کمي جنبه ي قهرماني به آن بدهد.ميتوانست بگويد پليس به او مشکوک شده بود و او ترجيح داده بودکه ردشان را گم کند.اما حالا اين افکار هيچ فايده اي براي او نداشت.جلسه ي سري مثل با يک آگهي فوت در يکي از روزنامه ها تشکيل شد.به وسيله ي آن آگهي اعضاي گروه مطلع شده بودند.او هميشه ميهنش را دوست داشت اما‌‌ اين کار هم هيجان خاص خودش را داشت.اين خبر دادن،کلي قايم موشک بازي براي رسيدن به محل موعود،حتي آنطور صدا کردن هم ديگر.غير از يک کد از بقيه هم گروهيهايش چيزي نميدانست.آنها هم همينطور.اينطوري بهتر بود.رييس گروه آنها يک عضو از گروه بالاتر بود و همينطور تا رييس رؤسا که معروف بودند و کاملا مخفي.رييس که وارد شد در مورد اهداف بلند سازمان و حس وطن پرستي آنها صحبت کرد که هميشه در طول تاريخ زبانزد بوده.تاريخ باشکوهي که سرشار از قهرمانان وطن پرست و بيگانه ستيز بوده است.چند بار پيش آمده بود که اينگونه حرف بزند.هر وقت اينقدر زيبا حرف ميزد معلوم بود مأموريت خطيري در پيش است.اشک در چشمانش حلقه زد.نظامي مدارک او را پس داد.گويا اشک را در چشمانش ديد.با لهجه ي ناشيانه اي پرسيد:«حال خوب هست؟» سري تکان داد و گفت:«بله!».لبخند زد.از آن لبخندهاي زورکي که در اين چندين ماه همه به آنها عادت کرده بودند.لبخندي که قصاب به گوسفندي که قرار است سرش را ببرد ميزند.پرتزوير.لبخندي که رييس دو حزب سياسي مخالف به هم ميزنند.پر از کينه.لبخندي که مرده شوي به مرده ميزند.سرد.سيگاري درآورد و آتش زد.توي آن قرعه کشي شانس همه يکسان بود.پک عميقي به سيگارش زد.پياده به راه خود ادامه داد.شايد اگر اين مأموريت چند ماه پيش به او پيشنهاد شده بود با سر قبول ميکرد.البته پيشنهاد که نه در حقيقت واگذار.حتي با شور و شوق انجام ميداد.اما حالا فرق ميکرد آن دختر خيلي چيزها را عوض کرده بود.دختر زيبايي که حالا عاشقش بود.او حوشي را با تمام وجود احساس ميکرد.نميتوانست به همين راحتي به همه چيز خاتمه دهد.اشکش با باران قاطي شده بود و فرو ميامد.قرار نبود به اين راحتي بميرد.او تازه براي زندگي اش نقشه کشيده بود.اما چه ميشد کرد.هر هفت ورق عدد شش درآمده بود.چيزي که سابقه نداشت.همگروهي هايش آشکارا ناراحت بودند.بعضيهايشان اشک در چشمانشان جمع شده بود.چرا نبايد يکي از اينها که اين همه حسرت اين کار را داشتند انتخاب نميشد؟ چرا او؟از اشغال نظامي تا کنون عملياتهاي انتحاري زيادي صورت گرفته بود.عملياتهايي که خوب سازماندهي ميشدند و خوب هم اجرا ميشدند و هر بار يکي از سران ارتش اشغالگر را به هلاکت ميرسانند يا ساختمانهاي آنها را نابود ميکردند.جوانان داوطلب زيادي بودند که با عضويت در شبکه ي مقاومت کارهاي زيادي انجام ميدادند.ابتدا با قلبشان قسم ميخوردند و با خونشان تعهد ميدادند.حرفهاي رييس در حلسه ي دوم خيلي تکاندهنده بود:«در مملکتي که در اشغال بيگانه استحتي نبايد عاشق شد.در اين مملکت فقط يک عشق وجود دارد و آن هم خاک است.جايي براي عشق ديگري نيست.بايد براي اخراج بيگانه کوشيد و هر گونه دلبستگي ديگري مشکل ساز است.» و او با خودش فکر کرده بود که اشغال نظامي براي کشور است نه قلب مردمش.اما حالا کم کم منظور رييس را ميفهميد.سيگار را با پا خاموش کرد و وارد خانه شد.

صبح فردا برايش بسته اي آمد که بمب،طرز فعال کردن و نحوه ي استفاده از آنرا شرح داده بود.سرسري نگاهي به دستورالعمل انداخت.هوا کم کم آفتابي شد.نگاهي به بيرون کرد.فعاليت مردم مثل هميشه بود.پيش خودش فکر کرده بود که شايد بتواند بمب را کار بگذارد و دربرود.چشمهايش از بيخوابي پف کرده بود.سيگاري روشن کرد و به طرف حمام رفت.به وان که ساعتي قبل پرش کرده بود نگاهي انداخت.لباسش را درآورد و وارد وان شد.چشمهايش را بست.آب گرم کم کم ماهيچه هايش را شل کرد.لحظه اي چشمهايش را باز کرد و به دود خيره شد.به فکر کل عملياتهاي تاريخ افتاد.خلبانهاي ژاپني که هواپيمايشان را به ناوهاي آمريکايي ميکوبيدند.تازه همه ي آنها داوطلب بودند.البته خود او هم داوطلب بود.عملياتهاي اعراب فلسطيني و لبناني.آنها به آرمانشان اعتقاد داشتند و به جز وطن و آرمانشان عشق ديگري نداشتند.هيچکدام هم از عمليات جان سالم در نميبردند.ناسلامتي عمليات انتحاري بود.نه نميتوانست دربرود.اولا امکان لو رفتنش زياد بود.ثانيا حتي در صورت موفقيت هم بلافاصله دستگير ميشد.در اين صورت يا زير شکنجه ميمرد و يا حرف ميزد و بعد در زندان کشته ميشد.در هر صورت مسأله ي اصلي که همانا مرگ بود باقي بود.پک ديگري به سيگار زد و چشمهايش را بست.ديگر چيزي به ذهنش نميرسيد.به دختر فکر کرد.دو ماه پيش در خانه ي يکي از دوستانش اورا ديده و در طول اين دوماه خيلي روزها و خيلي شبها را با هم گذرانده بودند.بين آنها وابستگي شديدي پيش آمده بود.داستان آشناييشان از موضع گيري مشترک عليه سخنان يکي از مهمانها شروع شده و با حس ميهن پرستي خاصي صحبت کرده بودند و همان ميهن حالا بين آنها جدايي ميفکند.سيگارش را خاموش کرد و به خواب فرورفت.

هوا کمي سنگين بود.ابرهاي تيره اي آسمان را پوشانده بود.کارت ورود به پادگان را نگاه ميکرد.از اعتبارش يک ساعت ميگذشت و او ديگر نميتوانست يه داخل پادگان برود.منتظر دختر بود.ديشب هم سري نزده بود.ديگر چيز زيادي به از حس وطن پرستي در او باقي نمانده بود.ميخواست خانه اش را منفجر کند و با دختر به نقطه ي دوري برود.هر جاي دنيا که بشود اما فعلا خبري نبود.تند و تند سيگار ميکشيد.زنگ در به صدا درآمد.دختر بود.بالا آمد.از در که وارد شد اوضاع به نظرش غيرعادي آمد.ريش نتراشيده و خيل ته سيگارها خودنمايي ميکردند.سلامي کرد و او را در آغوش کشيد.دختر پرسيد:«چه بلايي سر خودت آوردي؟»پسر کمي دوروبرش را نگاه کرد.اين آخرين لحظه براي تصميم گيري بود.تا حالا چيز زيادي درباره ي اين شبکه به دختر نگفته بود.ديگر جايي براي ترديد نبود.همه چيز را برايش تعريف کرد.دختر در تمام اين مدت با تعجب گوش ميداد.«... و من اون عملياتو انجام ندادم.نميتونستم.من تازه توروپيدا کردم.حالا چاره اي ندارم جز اينکه فرار کنم و ميخوام که تو هم با من بياي.ميريم يه جاي دور و با هم زندگي ميکنيم.با من مياي مگه نه؟»

دختر کمي نگاهش کرد.نميتوانست آنچه را که شنيده است باور کند.اشک از چشمانش سرازير شد.لبخند تلخي به لب آورد.آرام بلند شد و به سمت در رفت.با صداي حزن آلودي گفت:«پس وطنمون چي ميشه؟»منتظر جواب نماند.در را بست.صداي قدمهايش را تا ساعتها پس از رفتنش ميشنيد.اکنون دو ساعتي از رفتن او ميگذشت.ميدانست که ديگر بازنميگردد.به سمت کشوي ميزش رفت.کلتش را درآورد.چيز زيادي برايش باقي نمانده بود.نه وطني نه عشقي.قلمي برداشت و پشت دستورالعمل بمب چنين نوشت:«در مملکتي که در اشغال بيگانه است نبايد و نميتوان عاشق شد...».

ستاره ها چشمک زنان ميدرخشيدند ولي ماه در آسمان نبود.از ابر بعد از ظهر چيز زيادي نمانده بود.سکوت سنگيني به شهر سايه افکنده بود.دوگشتي بيگانه از خيابانهاي ساکت و خالي ميگذشتند.صداي مهيب شليک گلوله اي سکوت شب را شکست.گشتي ها با تعجب به جستجوي منبع صدا رفتند.

اين هم از اين.البته همه جي ميتونست يه طور ديگه تموم بشه.ميخواي اونو هم بنويسم؟ با اينکه من خودم اين يکي رو بيشتر دوست دارم اما به خاطر اينکه ثابت کنم همه چي ميتونست يه جور ديگه مينويسم.اين ادامه ش از بعد از «...با من مياي مگه نه؟»» يعني دوتا پارگراف آخر:

دختر نگاهي از روي رضايت به او انداخت.به طرفش رفت و لبهايش را بوسيد.سيگاري برايش آتش زد و به طرف در رفت.
- کجا ميري؟
- تا تو سيگارت را بکشي من هم مدارکم را برميدارم و ميريم.
از در بيرون رفت.نيم ساعتي گذشت.با سيگار روشن کنار پنجره انتظار ميکشيد.طوري که از بيرون معلوم نبود گوشه ي پرده را کنار زده بود.ناگهان چند ماشين نظامي از پيج خيابان گذشتند و جلوي ساختمان توقف کردند.خانه را محاصره کرده بودند.در بين سربازاني که از ماشينها پياده ميشدند چيزي توجهش را جلب کرد.قلبش به شدت فشرده شد.دختر با لباس نظامي پياده شد و به همراه يک فرمانده ي بلندپايه به سمت ساختمان راه افتادند.به سرعت شير گاز را باز کرد و به طرف ميز رفت.همانطور که بمب را برميداشت ميز را پشت در هل داد.با نگاهي به روي دشتورالعمل آن را نصب کرد.چند وسيله ي ديگر پشت در گذاشت و خودش روبه روي در نشست.ضامن را محکم در دست فشرد.گاز در تمام هوا پخش شده بود.از آن طرف نظاميها سعي ميکردند در را بشکنند.سيگار خاموش را به لب گذاشت و منتظر ماند.

روزنامه هاي فردا جنين نوشتند:«سه افسر بلندپايه و ۲۲ نفر از نظاميان کشته شدند و ۳۵ نظامي و غيرنظامي ديگر نيز زخمي شدند که حال اکثر آنها وخيم است.شبکه ي مقاومت مسوؤليت اين کشتار بي سابقه را برعهده گرفت ... » رييس لبختدي به لب آورد و زير لب گفت:«خدا بيامرزدش.»

اينجور تموم شدن خيلي لوس بود.به نظر من همون اوليه بهتره مگه نه؟

2003-07-28T02:23:00.000-07:00

سلام من برگشتم.

بعد از کلي غيبت که خودم هم نمي دونستم کجام دوباره اومدم که ساز بزنم.اومدم که با سازم يه روز شادتون کنم و يه روز ياد بدهکاريهاتون بيفتين.زياد هم کسي اصرار نکرد که بيام.منم يهو ديدم بابا خيلي ضايع شدم.دوباره اومدم.اينبار شايد بيشتر بمونم.شايد حتي چيزاي بهتري براي گفتن داشته باشم.شايد هم باز افتضاح تر بشه.و براي اولين پست بعد از مدتها بهتره يه چيزي از زندگي روزمره م بنويسم و يه سري اخبار:

اول اينکه در حال حاضر به شدت حالم بده.غمگينم.از اون غمهاي عميق که نميدوني دليلش چيه.

دوم اينکه سخته که يکي بخواد به ت بگه برو ديگه دوست ندارم اما خوب کارهاي سخت زيادي هستن که انجام ميشن.قشنگش ميدونين کجاست؟ پوست کلفت تر از من شايد فقط کرگدن باشه.به هر حال من هنوزم دوست دارم.

سوم اينکه دايي رو گرفتن.دايي (مهدي) حبيبي دبير انجمنو.بعد از امتحاناي شهريور و با شروع کلاسا ما با اعتصاب ميکنيم تا داييمونو برگردونن.طبق اخبار رسيده کار دايي از نوشابه خانواده هم گذشته.بيچاره دايي.

چهارم .....

پنجم اس شدين نه؟ بيخيال

ششم امشب يه داستان ميذارم اينجا.

هفتم بايد برم حموم

خوب همين ديگه.فعلا تا بعد .... .

2003-07-19T22:46:00.000-07:00

خسته شدم بس که مثل گربه هاى فضايى سخن حکيمانه اينجا نوشتم . خسته شدم بس که صاحب اينجا ازش فرار کرد و فقط من توش چرت و پرت نوشتم . خسته شدم بس که پشت صورتک هاى رنگ و وارنگ قايم شدم و براى همه ، چيزى بودم که اونا مى خواستن …

حرف زدن خيلى سخته . مخصوصا وقتى مى خواى راستشو بگى . مخصوصا وقتى مى دونى بقيه رو با حرفات مى رنجونى . مخصوصا وقتى مى خواى بهش بگى : « ديگه دوست ندارم ! دست از سرم بردار » …

دلم زمستون مى خواد ؛ يه غروب سرد و ابرى و خاکسترى . دلم يه جاده مى خواد ؛ يه جاده ى خالى و بدون پيچ و بلند . دلم گريه مى خواد ؛ موقع بى خياليِ راه رفتن توى اون جاده ى بلند ، وقتى که دونه هاى برف پوچه پوچه از آسمون پايين ميريزن و لاى مژه هام گير ميکنن و آب ميشن و با اشکام قاطى ميشن …

2003-07-15T00:37:00.000-07:00

هر دست بسته اي حق داره در ته ته نا اميدي به كمك روياهاش خودشو از دست واقعيت نجات بده .

اينجا كسي دوستدار واقعيت نيست . همه دوستدار اون توافق عمومي اعلام نشده اي هستن كه براي مدتي رسما واقعيت ناميده ميشه .

2003-07-02T01:41:00.000-07:00

گرماى نفس هاشو روى گردنش احساس مى کرد . سنگينى وزنش نفسشو بند مى آورد . مى دونست که ديگه چيزى به آخر کار نمونده . با چند تا فشار ديگه کارش تموم مى شد و بعد راحتش مى ذاشت . خسته بود . مى خواست بخوابه . ولى اون نمى ذاشت . هميشه لب هاشو در اختيارش مى ذاشت . اما هيچ وقت نمى بوسيدش . و هر بار هم که اون مرد مى بوسيدش چندشش مى شد . اون هميشه خيلى زود ارضا مى شد . و دختر هرگز براى ادامه ى کار تا ارضا شدن خودش اصرار نمى کرد . فقط مى خواست زود تر رهاش کنه . و بعد به جاى اينکه آروم سرشو بذاره رو شونه ش و توى بغلش بلغزه ، بهش پشت مى کرد و وقتى اون مى خوابيد توى تنهايى خدش اشک مى ريخت . هر بار بدون مقاومت تسليم مى شد و هميشه موقع انجام کار چشماشو مى بست . نمى خواست که اون مرد نگاه خالى و خيرشو به سقف ببينه . مردى که جسمش متعلق به اون بود . مردى که هرگز نتونسته بود جاى اونو تو قلبش بگيره . مردى که ازش متنفر بود … کارش تموم شده بود . اما هنوز سنگينى هيکلشو از روى اون بر نداشته بود . ياد شب اول افتاد . چقدر گريه کرده بود . اما اون فقط ساکت و خونسرد نشسته بودو با نگاه خيره و لبخند زشتش منتظر بود تا خسته بشه . وقتى که خوب از خودش متنفر شده بود چشماشو بسته بودو روى تخت دراز کشيده بود . و اون مرد هرگز بهش نگفت : بغلم کن . بهش نگفت : اگه ناراحت شدى شونه مو گاز بگير . و اون مرد هرگز نوازشش نکرده بود . بدون هيچ حرفى ، جنون آميز و خشن سرغ کار خودش رفته بود . و اون در حالى که چشماشو محکم بسته بود و ملافه رو توى مشتش فشار ميداد ، دندوناشو قفل کرده بود تا ناله هاى بى صداشو تو گلو خفه کنه و درد فشار ها وحشيانه و بى امان مرد رو تحمل کنه . مردى که ازش متنفر بود . مردى که مغرورانه هرگز نفهميد که قلب اون به کس ديگه اى تعلق داره . مردى که هيچ چيز جز تن اون براش مهم نبود … اون شب وحشتناک ترين شب زندگيش بود . نه به خاطر دردى که کشيد . به خاطر چيزى که داشت قلبشو له ميکرد . احساس خيانتى که تمام وجودشو آتيش ميزد . اون شب هنوز خيلى جوون بود . فکر مى کرد بعد از اون شب ديگه نمى تونه زندگى کنه . فکر مى کرد فردا که تنها بشه حتما خودشو مى کشه . فکر مى کرد همه چيزو رها ميکنه و مى ره دنبال کسى که قلبش مال اون بود . فکر مى کرد مى تونه فرار کنه … اما وقتى فردا شده بود هيچ کدوم از اين اتفاق ها نيافتاده بود . باز هم مثل هميشه ترسيده بود . تو تنهايى ساعت ها به برق چاقو خيره شده بود ولى هرگز اونو تو قلبش فرو نکرده بود … مثل هميشه به مرد پشت کردو پتو رو تا گردن روى خودش کشيد . خاطره ى شب اول بد جورى وسوسه ش کرده بود تا دوباره سراغ چاقو بره . اما مى دونست که باز هم فايده نداره . الآن خسته تر از اونى بود که بتونه از جاش بلند بشه و فردا مطمئن بود که باز هم مى ترسه . بعد از اين همه سال ديگه مطمئن نبود کسى که قلبش متعلق به اون بود هنوز هم دوسش داشته باشه . قطره اشکى رو که از گوشه ى چشمش به پايين مى لغزيد رو با گوشه ى پتو پاک کرد . چشم هاشو بست . کاش ميشد که ديگه هرگز از خواب بيدار نشه . ولى مى دونست که فردا دوباره از راه مى رسه . روح اون مدت ها پيش مرده بود . مرده تر از اين با الآنش زياد فرقى نداشت . اون مرد هم همينو مى خواست . يه جسم مطيع با روح مرده . صداى خور و پفش از پشت سر اعصابشو خورد مى کرد . پتو رو رو سرش کشيد و خوابيد . فردا مثل هميشه زندگى مرده ى اون از سر گرفته مى شد .

2003-06-25T06:36:00.000-07:00

ميگن خوشبختي دروغ نيست ...
و ما به جستجوي اينكه دروغ نيست ميريم !

*بگذاريد او براي نجات ما بميرد ! بعدا تصويرش را بر پرده خواهيم كشيد و شمعي بر مزارش روشن خواهيم كرد و مثل يكي از قديسين او را خواهيم پرستيد ... ولي اول بگذاريد بميرد .

2003-06-21T08:37:00.000-07:00

ميگن بادهاي زمستوني ساقه ي نيلوفرو مي شكنه ...
تقصير باد نيست ، زمستون بي رحمه !

ميگن دل يه پهلوون مثل شوره زاره ! توش گياه جوونه نمي زنه ...
اما اگه بزنه ، ديگه هيچ وقت كنده نمي شه !

2003-06-20T07:52:00.000-07:00

ميگن غصه و شراب هر چي قديمي تر باشه براي مرد گوارا تره ...
شراب فقط براي يه روز مردو از پا ميندازه اما غصه براي هميشه !

2003-06-15T08:38:00.000-07:00

تو ويلاى شمال بوديم . همه چيز سر جاى خودش بود . اما وسط زمين چمن کنار دريا يه چيز عجيب بود . يه تاب بلند و بزرگ که زنجير هاش انگار به يه جايى بالاى ابرا وصل بود . يه تاب که از آسمون آويزون بود و توى اون طوفان مدام به اين طرف و اون طرف پرت مى شد . مى خواستم سوارش بشم . مامانم سرم داد کشيد . پشت پنجره باد داشت همه چيزو در هم مى کوبيد . ولى هيچ چيز نمى تونست جلوى منو بگيره . از دستشون فرار کردمو رفتم طرف تاب . مامانم هنوز داشت فرياد مى کشيد که نرم ، ولى نيومد دنبالم که برم گردونه . همون جا ايستاده بود و فقط نگاه مى کرد . و من مى رفتم . باد نميذاشت جايى رو ببينم . موج هاى بلند با تمام خشم دريا خودشونو به ساحل مى کوبيدن . قيژ قيژ زنجيرهاى تاب شبيه صداى خود کشى بود . و من اينو مى دونستم . به زحمت تاب رو گرفتم و نشستم روش . فاصله ى زنجير هاش از هم خيلى زياد بود . پاهامو که از روى زمين برداشتم باد تابو با خودش برد بالا . به هر طرف که دلش مى خواست پرتابش مى کرد . زنجير ها خيس و لغزنده بود . دستم داشت از روش ليز مى خورد . باد هر لحظه شديد تر ميشد و تابو اونقدر مى برد بالا که ديگه زمينو نمى ديدم . يکى از زنجير ها از دستم بيرون اومد . خيلى دور بود . نمى تونستم تو اون تکون هاى وحشتناک دوباره بگيرمش . داشتم از روى تاب مى افتادم . يه باد خيلى وحشتنک تابو پرتاب کرد طرف دريا . مى ترسيدم ! اما چشمامو بستمو اون يکى جنجير رو هم ول کردم تا بيفتم پايين . صداى موج ها داشت کَرم مى کرد …
… يِهو گرماى يِه دستو احساس کردم که دور کمرم حلقه زد و من محکم به طرف خودش کشيد . سر سختانه روى تاب نگه م داشته بود و اجازه نمى داد سقوط کنم . چرا نميذاشت برم ؟ چشمامو باز کردم . شازده کنارم نشسته بود و منو محکم توى بغلش نگه داشته بود . نمى خنديد . با يه قييافه ى جدى و مصمم تو چشام خيره شده بود و هيچى نمى گفت . دلم خيلى گرفته بود . سرمو گذاشتم رو شونه شو گريه کردم . باد داشت يواش يواش آروم مى شد . ابرها نم نم مى باريدن . به جاى اون زنجير ها سرد شازده رو بغل کرده بودم . ديگه نمى خواستم بيفتم .از خواب که بيدار شدم چشمام هنوز خيس بود .

2003-05-09T06:59:00.000-07:00

توي چشمش زندگيو ديد.يه كمي با اشكاش قاطي شده بود اما زندگي بود.خيلي راحت ميتونست ببينه چقد دوسش داره.روي تخت دراز كشيده بودند و اون از پنجره آسمون ابريو ميديد.يه آهنگ خيلي قشنگ ميخوند.اما فقط به شكل يه زمينه ميشنيدش.توي چشماش نگاه كرد.هر كار هم ميكرد اون چشما قشنگترين چشماي دنيا بود.مخصوصا حالا كه قطره هاي اشك هم توش بود.حالا ديگه به اثر يه آسمون ابري ايمان داشت.فقط يه چيز تونست به ش بگه.«ازت ميخوام خودت باشي».

كار سختيه مگه نه؟كي ميتونه خودش باشه؟همه ميدونيم كه خيلي از ماها نقشهاي متفاوتيو بازي ميكنيم.نقش آدماي مهربونو بازي ميكنيم.گاهي نقش آدماي دلسوزو و گاهي نقش آدماي با معرفتو اما ممكنه توي همون لحظات احساس متفاوتي داشته باشيم.اينكه خودمون باشيم و خجالت نكشيم خيلي مهمه.داشتم يكي از ضميمه هاي روزنامه ي جام جم رو ميخوندم.«تيك تاك».بالاي يكي از ستوناش يه اسم آشنا ديدم.يه اسمي كه مدتي بود فراموشش كرده بودم.يكي از همكلاسيهامون كه خيلي وقته نمياد دانشگاه.تقريبا دو ترم.داره ميشه يه سال.دختر عجيبي بود.يه سري آزادي داشت كه خيلي به ش احترام ميذاشت.از اين منظر كه تونسته همچين چيزيو به دست بياره تحسينش ميكردم اما عيباي زيادي داشت.بزرگترينش اين بود كه دلش ميخواست هر جور شوخي كه ميخواد با آدم بكنه اما تو هيچ شوخي باش نكني.اگرهم ميكردي كلي ناراحت ميشد.يه جورايي خودشو برتر از اين ميديد كه باش شوخي بشه.از اون آدما بود كه ديوونگيو زياد نميتونست تحمل كنه.بعضي وقتا هم به تنفرانگيزي من ميشد.اون موقعها كه شوخي و جدي رو از هم جدا نميكنم.اون موقعها كه نميفهمم اين يه شوخيه نه هيچ چيز ديگه.يه شوخي معمولي.ولي يادمه يه وقتي يه چيز قشنگي به م گفت.يه بار به م گفت تو خودت بودي و نبايد از اين مساله خجالت بكشي.اگه من نميتونم تورو تحمل بكنم يا از اين خود تو بدم مياد كه ديگه مشكل تو نيست كه.اون موقع هيچي نگفتم.بعدش هم هيچي نگفتم.حرف قشنگي بود.اما به نظر من يه ايرادي داشت.يه موقعي فكر ميكردم اشكال نداره كه آدم نتونه كسيو تحمل كنه.اما حالا يه كم عقيده م فكر فرق كرده.شايد يه روزي همه بفهمن اگه از يه نفر بدشون اومد دليل نميشه كه آدم بدي باشه و دليلي نداره كه نشه تحملش كرد....

سازم خراب شده بايد بدم درستش كنن.خيلي بد شد.

دلم ميخواست امروز پرواز كنم.اما بال نداشتم.من يه بال ميخوام كه باش پرواز كنم.اما با يه بال نميشه ميشه؟تنها چيزي كه با يكيش ميشه پرواز كرد يه همراهه.

2003-05-07T11:09:00.000-07:00

1.نوشته بود كه چهره ش چه شكليه.توصيفش كرده بود و انصافا هم خوب توصيفش كرده بود.يه صورت خونسرد و سرد با نگاه خالي و رفتار بي خيال.نوشته بود كه از چهره ش ياد يكي انداختدش كه خيلي وقت بود يادش رفته بود.گفت امروز زياد نديدمش.حتما شبيه يكي از همون شخصيتها بوده.همونايي كه هميشه مال خود خودشن.همونايي كه هيچوقت براي من تعريفشون نكرده.جالبش اينه كه اون هم تقريبا ميدونه كه الهه ي باران مثل بقيه نگاش نميكنه.دو سه بار تو تاكسي مزمزه كردم كه بپرسم يه بار هم تا وسطش رقتم اما خوب نشد.بي خيال!

2.اصلا نميدونم چرا اون بالاييها رو نوشتم.حسادت؟ خيلي مسخره ست اگه يكي بخواد همچين فكري كنه.خيلي وقته كه روياهاش منو به حال خودم گذاشتن و من ديگه زياد پاپيچشون نميشم.

3.اگه يه چيزي مهمه چه دليلي داره كه آدم بگه نيست و اگه مهم نيست چه دليلي داره كه آدم بخواد اين همه جدي بگيردش؟

4.وقتي دوتا ديوونه وسط يه رستوران هيچ وسيله اي براي انجام اعمال ديوانه وار ندارن و فقط يه جعبه ي دستمال كاغذي جلوشون باشه كلي جرقه ميزنن.بعدش كلي با اون دستمالا بازيهاي حال به هم زن ميكنن.تازه وقتي غذا مياد ديگه بدتره.ديگه همه چي حال همه رو به هم ميزنه.اما انگار ديگه خسته شده بود از ديوونگي من.شايد هم نشده بود نميدونم.اما بعدش كه اومديم بيرون ديگه مثل اول همراهيم نكرد.منم اولش سعي كردم خودمو كنترل كنم اما نشد.ديوونگي وقتي جلوشو ول كني ديگه نميشه به اين راحتيا به ش بگي نيا.با اين قد كوتاهم ميخواستم هم قد لك لك باشم اما خوب نميشد.مجبور شدم دست بندازم گردنش و هي بالا بپرم تا اقلا براي لحظاتي همقدش بشم.اون هم به اين نتيجه رسيده بود كه من عقلم درست حسابي كار نميكنه.علتش البته اين بود كه ميخواستم يه چيزيو فراموش كنم.و كردم.خيلي راحت.پوزشو زدم.ديگه بعدش كه يادش افتادم اذيتم نكرد.سعي كردم با يه دستمال كاغذي گلوله شده كريكت بازي كنم.اما لك لك بازيكن خوبي بود و توپ برگشت و محكم خورد به شكمم.توي دانشكده احساس كردم بچه ها حوصله ي اين كارا رو ندارن.رفتم يه جايي پيدا كنم كه يه كم گريه كنم.ميخواستم فعلا ديوونه نباشم.اما خوب جايي كه بتونم توش تنها باشم هم پيدا نكردم.عوضش به حرفاي خواهرم گوش كردم.كاملا از ديوونگي درم اورد.و من دوباره فهميدم اينجا زمينه.همينجايي كه من دارم توش زندگي ميكنم.

5.خسته شدم.خسته شدم از بس گفتم منظوري ندارم.اگه اين همه چرت و پرت نگم كسي نميگه لالم مگه نه؟

6.يه احساس احمقانه و عجيب دارم.نميدونم چرا اينقد به چيزاي كوچيك گير ميدم و چرا چيزاي بزرگو اينقد نميبينم.بايد يه فكري به حال خودم بكنم.اين احساس به قدري احمقانه ست كه خيلي احمقانه ست.از يه چيزي خوشم نمياد.

7.حدس زدن چيز زياد خوبي نيست حتي ميتونم بگم برزخه.اما اينكه فكر كني حدست هميشه درسته خيلي خيلي خيلي بده.

8.نگاه عجيب.باز كه حدس زدي و فكر كردي درسته.

9.به هيچكدوم از حرفاي فوق ترتيب اثر داده نميشه.بيخود خودتو خفه نكن.

10.كار كردن براي همايش خيلي قشنگه.مخصوصا اگه همه با هم دوست باشن كلي ميخنديم و خوش ميگذره.

11.من جدا موچود مسخره ايم ، نه؟

2003-05-02T02:57:00.000-07:00

روزاي جمعه ميزنه به سر آدم و يه همچين چيزيو مينويسه البته سوژه رسون هم دمش گرم.فكر كنم اينم از اون چيزاست كه بايد دوباره بنويسم:

حالا ديگر پولدار بودند اما هنوز هم نميفهميد چطور بايد تا آخر عمر زندگي كند.او حتي يك ساعتش را هم نميتوانست تحمل كند.به عشقش فكر ميكرد.شايد هرگز كسي مثل او عاشق نشده باشد.آن همه تحمل كرده بود و تحقير شده بود اما ازدواج كرده بود.با تنها كسي كه توي دنيا دوستش داشت.هنوز هم بعد از اين همه مدت دوستش داشت.لبخندي بر لبش نشست.شركتي كه به زحمت توانسته بود منشي آن بشود را به خاطر آورد.تمام تلاشش را كرده بود كه كارها را خوب انجام دهد.ميخواست علاوه بر اينكه خرج خودش را دربياورد كمكي هم به خانواده ي فقير و نسبتا پرجمعيتش بكند.هنوز هم از اينكه آن روز او را به نهار دعوت كرده بود تعجب ميكرد.او هميشه ساده لباس ميپوشيد.هميشه آرايش مختصري ميكرد.شايد هم از اين سادگي خوشش اومده بود.دوروبرش پر بود از دخترهايي كه آرايشهاي عجيب غريب و غليظ ميكردند.شركت خصوصي بود.سعي كرده بود با همه رسمي باشد.به هيچ مردي در محيط كار رو نداده بود.حتي به او.او كه در همان برخورد اول تاثيرش در قلبش گذاشته بود.از همان يك نگاه و عاشق شدنها.اما شرايطش را ميفهميد.فقير بود و او پسر صاحب شركت بود.در مورد ثروتشان افسانه ها توي شركت ساخته ميشد.لبخند زيبايي به چهره اش نشسته بود.هميشه يادآوري اين خاطرات را دوست داشت.روي ميزش را نگاه كرد.نامه اي روي ميزش بود.فكر كرد يك دستور هميشگي است.با بي حوصلگي بازش كرد.اول نميخواست برود اما از پس دلش نميتوانست بربيايد.چه ميشد مگر؟ او خودش خواسته بود ببيندش.تازه رفتار بدي كه نداشت.هميشه سنگين بود.حالا هم مگر چه ميشد كه با رييسش نهار بخورد؟با او رفت.نهار خورد.حرف زد.عاشق بود.خوش گذشت.راحت بود.سبك بود.دلش ميخواست پرواز كند.پرواز كند.مدتي گذشت.رييس هر وقت وقتش اجازه ميداد با او نهار ميخورد اما او فقط نهار نميخورد.مسخ ميشد.حرف ميزد.جرات ميكرد.دوست ميداشت.هر روزي كه با او نهار ميخورد دنيا زيبا بود.همه جا قشنگ بود.كم كم فقط نهار نبود.بعد از نهار هم مدتي با هم راه ميرفتند.رييس درددل ميكرد.از خانواده اش حرف ميزد.از زندگي كسل كننده اي كه خارج از محيط كاري داشت.از زندگي كه دوست داشت داشته باشد.از آرزوها.از اميدها.از عشق حرف ميزد.از جنگل.از دريا.تنها جايي كه هميشه دوست داشت دريا بود.رابطه شان صميمي تر ميشد و زندگي زيبا تر.لبخند عميقش چينهاي صورتش را محو ميكرد.بالاخره پيشنهاد ازدواج داد.او هم از خدايش بود.اگر ميگفت نه تمام عمر پشيمان بود.بعد هم دوسال برو و بيا و دردسر تا بالاخره پدر و مادرش دست از مخالفت برداشتند.آنها هم نميتوانستند پسرشان را از ارث محروم كنند.تك پسري كه همه چيز را به او بخشيده بودند.خانواده ي دختر هم خوشحال بودند.پدرش از شوق گريه ميكرد.حداقل يك نفر از هفت بچه اش داشت به جايي ميرسيد.از اين به بعد خوشبخت زندگي ميكرد.حتي بعداً ممكن بود كه از پول دخترش بقيه را هم سروساماني ميداد.مرد اميدواري بود.با يادآوري پدرش لبخندش محو شد.احساس كرد كه چشمانش مرطوب ميشود.پسرش وارد شد.«سلام مادر!».نگاهش كرد.بالاخره بايد حقيقت را به او ميگفت.اما چگونه؟نميشد.نميتوانست.يك سال با هم زندگي كردند و هنوز بچه دار نشده بودند.ميخواستند اول خوب لذت ببرند بعداً درگير بچه بشوند.به پسرش نگاه كرد.زيبا و رشيد بود.تمام دخترهاي فاميل آرزويش را داشتند.او هم همه را از دم تيغ گذرانده بود.خيلي «حرومزاده» بود.اين لغت را مادرشوهرش در موردش به كار برده بود خيلي ريز خنديده بود.اما او نميتوانست بخندد.اشكهايش سرازير شده بود.پسرش گفت:«اَه باز كه نشستي آبغوره ميگيري؟».اما نميتوانست جلوي خودش را بگيرد.اين خاطره ها و گريه ها هميشه بود.همراهش.در تمام لحظه ها.آن روز همه لباس سياه پوشيده بودند.مادر و پدرش او را خواسته تا وصيتنامه را بخوانند.اشك چشمانش تمام نميشد.نشست.بي قراري نميكرد.سرنوشتش بود.ميدانست اين چند سال زندگي خيلي زيبا گذشته.خيلي خوب.اما تازه ميخواستند ثمره ي زندگيشان را ببرند.وكيل خانوادگي بلند شد و پاكت سر به مهر را باز كرد.آرام شروع به خواندن كرد.همه ساكت نشسته بودند.پدر و مادرش ثروت زيادي به او داده بودند.دخترهايشان را هم از آب و گل درآورده بودند.يعني چون شوهرهاي دخترها هم اكثراً پولدارند.آنها هم آنقدري داشتند كه تا آخر عمرشان راحت زندگي كنند و بعد از مرگ بين بچه ها تقسيم شود.بقيه ثروتشان به نام و در اختيار تك پسرشان بود.او باز هم به فقر و فلاكت بازگشته بود.همينطور پدر و مادرش.وكيل تا ميانه ي وصيتنامه خوانده بود.همه ساكت گوش ميدادند.«اگر زمان مرگم داراي فرزندي بودم همه ي ثروتم به فرزندم ميرسد.در غير اينصورت نيمي از آن به همسرم و نيمي از آن به پدرم. ....».به پسر زيبايش نگاه كرد.اشكها صورتش را پوشانده بود.در فكر آن بود كه روزي بايد همه چيز را ميفهميد.از اين راز فقط سه نفر خبر داشتند كه دو نفر از آنها مرده بودند.فقط او مانده بود و بايد همه چيز را ميگفت.ثروت به پسرش رسيده بود.پدرش خانواده را از فقر نجات داده بود و خودش هم راحت زندگي كرده بود.غير از آن خيانتي كه كرده بود.به عشقش.به خودش.به پسرش.چگونه ميتوانست بگويد.ديگر ازدواج نكرده بود.ديگر حتي هيچ مردي به چشمش نيامده بود.بلند شد و با اتاق خوابش رفت.نگاهي گذرا به آينه انداخت.تحمل خودش برايش ممكن نبود.نميتوانست قبول كند.تنها چيزي كه اين همه سال ميخواست مرگ بود.اما نميامد.لج ميكرد.به تختخواب رفت.پتو را به روي خودش كشيد.صداي قيژ قيژ فنرهاي تختخواب دوباره همه چيز را زنده كرد.اشك دوباره در چشمانش جمع شد.بوي بدن پدرش در اتاق پيچيد.بوي عرقش.او مسخ شده بود.پدرش نزديك ميشد و دور ميرفت.لذتي را حس ميكرد.يك لذت كثيف.اما او بيشرمانه لذت ميبرد.چون نميتوانست نبرد.پدرش بيشرمانه سعي ميكرد خانواده را از فقر نجات دهد.مادرش را هم راضي كرده بود.مادرش پشت در اتاق نشسته بود.بوي بدن پدرش را حس ميكرد.اشك ميريخت.پسرش هنوز چيزي نميدانست.مادرشوهرش ميگفت«چقد شبيه پدرته!».او اشك ريخت و به خواب رفت.

پسر وارد اتاق شد.دستي به موهاي مادرش كشيد.صورتش را نوازش كرد.سرد سرد بود.باور كردنش آسان نبود.زانو زد و روي جسد بيجان مادرش گريه كرد.

2003-04-30T23:47:00.000-07:00

رفتن
نرسيدن
نرسيدن
وباز هم نرسيدن...
مقصد اما مگر جز راهي بود كه رفته اي ؟
جز آنچه نبودي و شدي ؟!

2003-04-29T11:08:00.000-07:00

اين روزا كارا زياد شده.همايش مهندسي سطحه.بايد كار كرد.امروز خيلي گشنم بود اما مثل هميشه موقع گشنگي بي حوصله نشدم.كلي جرقه زديم با هم و كلي با دوتا سكه ي 25 تومني خوش گذرونديم.ترسيده بودم يه كمي.اما حال دوتامون خوب بود.ترس بي موردي بود.يه كم رفتارش عجيب شده بود.از دستم عصباني بود يه خورده.اشكالش اين بود كه وسط دانشگاه ميخواست سرم داد بكشه.اينش واسه م ايرادي نداشت اما بقيه جنبه شو ندارن.بعد از نهار موقعي كه داشتيم ميرفتيم خونه نوبت اون بود كه كلي جرقه هاي قشنگ قشنگ بزنه.شوخي زياد بدي نبود.من خودم هم قدم زياد بلند نيست.يعني خوب به عنوان يه پسر كوتاهه ديگه.اما بازم از اون بلندترم.نشسته در دود هم البته متوجه نبود چي ميگه اما به نظر من شوخي بدي نبود.نميدونم چرا هر بار كه داريم ميريم خونه.تا در رشت هم كه ميخوايم با هم باشيم يه بهانه جور ميكنن كه همراهمون نيان.خودشونو ميندازن عقبتر.يا تندتر ميرن جلو.خوب آخه اينطوري كه نميشه.ميشه؟ من از آدماي رك خوشم مياد.اگه بگن ما نميخوايم اين يه تيكه راهو هم بامون بياين خوب ما هم نميريم.يعني ديگه منتظرشون نمي وايسيم.اوضاع داره خوب ميشه.ديشب يك ساعت با رائول چتيدم.بازم ردوپاي همون چيزاي قديمي بود.همون حرفا كه به من ميگفت انتقادپذير نيستم.همونايي كه ميگفت توي بحث منطقي نيستم.همه ي اون خاطراتو برام زنده كرد.آدمايي اينا رو جا انداختن بين بچه ها و هيچكس نبود كه پيش خودش فكر كنه شايد اشتباه باشه.بذار يه بار امتحان كنيم.هيچكس يه بار نگفت باران من از اين رفتارت بدم مياد نكن.همه نشستن و پشت سرم برام تصميم گرفتن.خودم از هيچ جا خبر نداشتم.يعني اينقد مزخرف بودم كه دوستام نميخواستن اين حرفا رو بهم بزنن؟گذشت.اينكه بخواي حدس بزني و بگي كه جز حدس من هيچي درست نيست اشتباهه.مثل حرفايي كه نشسته در دود اون شب بعد از سينما زد.اما اينا فرق ميكنن.هر چيو كه حدس ميزنن مسكوت نگه ميدارن.فكر ميكنن هر چي كه به ذهنشون خطور ميكنه درسته و امكان نداره غير از اين چيزي درست باشه.تمام اون مساله ي پارسال كه بين من و الهه ي باران و رائول پيش اومد سر همين قضيه بود.فكر ميكنن هيچكس عقلش نميرسه و بايد براش تصميم گرفت.اينم خيلي مزخرفه.با اين حال من همه شونو دوست دارم.خيلي هم دوست دارم.كاش بتونن باور كنن.

2003-04-27T12:34:00.000-07:00

آدمي كه زود برنجه همه ي دوستاشو از دست ميده.تمام نگرانيم همينه.اما بعضي وقتا دوستاي آدم به جاي اينكه اينقد فشارش بدن بهتره مواظبش باشن.اما اونا هم بيشتر اذيتش ميكنن.آدم نبايد يه روزي كه مياد دانشگاه پلاكارد بگيره دستش كه من امروز توي خونه مون دعوام شده لطفا كسي با من شوخي نكنه.ده بار گفتم بسه ديگه از ديروز تا حالا گير دادين.واقعا اگه از روي رفتار دوستتون نميفهمين ناراحته يا نه چجور دوستايي هستين؟حتي بعضي وقتا شورشو در ميارين اينقد روي يه مساله كليد ميكنين و اينقد زور به فشار آدم ميارين كه ديگه تحمل آدم تموم ميشه.ميگي گشنمه ميگين بددرديه(اين يعني تو همه ش پايه يه زيدي و كاملا تحت تاثير اون و حرفاي اون).ميگي گشنم نيست ميگين بددرديه.ميخندي ميگي بددرديه.كنارش راه ميري ميگين بددرديه.كنارش راه نميري ميگين بددرديه.پاي راستتو اول ميذاري تو توالت ميگين بددرديه.ميخندي ميگين بددرديه.اخم ميكني ميگين بددرديه.من حتي اونقد حوصله نداشتم كه سرمو بالا بگيرم اونوقت يه دفعه كه اينجوري ميگين آدم شاكي ميشه.من اصلا كاري به شما داشتم؟ تو شوخيهاتون قاطي شدم؟ خودتون به آدم گير ميدين.كس ديگه اي اونجا نبود؟مگه شما كه رفيقاتونو به يه دختر ديگه ميفروشين كسي طردتون كرد كه حالا دارين منو طرد ميكنين.يه كاري ميكنين كه وقتي باتون بيام بيرون معذب باشم.نتونم يه كلمه حرف بزنم.حتي نتونم ساكت باشم.همه ش تو فكر اينم كه يه جوري حرف بزنم كه گير به م ندين.به خدا همينطوري بگين بام حال نميكنين سگش شرف داره.من كه خر نيستم.هر چي پايه تم ميزنيم يه چيزي ميگين.پايه تم نميزنيم يه چيز ديگه ميگين.به خدا اينجوري كه درست نيست.اگه شما يه روز اعصابتون خرد باشه بازم من به تون فشار ميارم؟شوخي بيخودي باتون ميكنم؟ يكي تون بود كه اصلا همچين چيزيو فهميده باشه؟من بچه.من زودرنج.شما كه عاقلين چرا عين بچه ها بند ميكنين به يه چيز و آدمو انگولك ميكنين؟اين خيلي مسخره ست كه همه ي اونايي كه دوست دارن نفهمن چته.اونايي كه فهميدن هم يه جورايي يه دفه يادشون بره.من سعي ميكنم بهتر باشم اما شما تا حالا به خودتون كفتين ما هم بهتر باشيم؟تا حالا به خودتون گفتين فلانيو رنجونديم بريم از دلش در بياريم؟خدايي شده فكر كنين اشتباه كردين؟

2003-04-26T09:20:00.000-07:00

گفت:«سلام!».گفتم:«سلام!تو كي هستي؟».گفت:«عزرائيل.».گفتم:«كي؟».گفت:«عزرائيل ديگه.».گفتم:«يعني الان وقت مرگ منه؟».گفت:«آره!».اشكالي نداشت اما دلم ميخواست قبل از اينكه بميرم يه بار ديگه ميديدمش.پرسيدم:«چقد وقت دارم؟».چشماشو لحظه اي بست و باز كرد و گفت:«يه كم كمتر از دو دقيقه.».كافي بود.صداش كردم.اومد تو.يه لبخند عجيبي روي لبش بود.يه كم هم مضطرب بود.دستشو برد بالا.يه چيزي توي دستش برق ميزد.آورد پايين و ... من همراه عزرائيل پرواز ميكردم.

اينم كوتاهترين داستانم.به نظر خودم بد نيست.امروز يكي بام درددل كرد.خيلي مسخره است كه بين اون همه آدم كه دوروبرش بودن با من داشت درددل ميكرد.البته تقريبا مطمئنم كه من آخرين نفر بودم كه داشت اين حرفا رو به م ميزد اما همينش هم به اندازه ي كافي عجيب بود.خيلي دختر نازيه.توي راه سعي كردم فقط به حرفاش گوش كنم.بعضي وقتا به نظرم مياد خيلي شبيه دختر داييمه.اما مطمئنم كه دختر داييم همچين جراتي نداره.من نميخوام بگم بهش حق ميدم.اما نميشه گفت كه هيچ حقي هم نداشت.بعضي چيزا ارزش بعضي كارا رو نداره.آدمي كه خودشو به خطر ميندازه زياد عاقل نيست.اما بعضيا هستن كه مرتب خودشونو تو هچلهاي مختلف ميندازن.به چنين آدمايي ميگن ديوونه.امروز هم عجيب بود.وقتي حوصله نداشته باشي و اعصابت هم خرد باشه.هيچي نيست كه باعث بشه اين چيزا برطرف بشه تو هم هيچ راهيو بلد نباشي كه اين كارو بكني.سعي ميكني به هيچي فكر نكني و خودتو خوشحال نشون بدي.جالبترش اينه كه مثل اينكه خيلي زياده روي كردي چون آخرش يكي هم ميپرسه«تو چرا اينقد خوشحالي؟».آخه چي جوابش بدم؟منم همه چيو براش گفتم تا از اين فكرا نكنه.هر چي هم كه امروز سر به سرم گذاشتم جنبه شو نداشتم.اعصابم بيش از حد حساس بود.جوجه تيغي شده بودم اما همه ش سعي ميكردم نشون ندم.هر چقد كه بيخيال شدم نشد.بعضي وقتا نميشه ديگه.همه چي توش زياده روي ميشه.توي روزايي كه آدم حساسه بايد يه جايي خودش تنهايي زندگي كنه چون اونوقته كه آدم سر چيزاي بيخودي ميرنجه و هزارتا حرف ناجورو هم بايد تحمل كنه.ناجور كه البته نه.اما تو اون موقعيت نميتوني چيزي رو تشخيص بدي.خوب فعلا تا بعد ... .

2003-04-25T10:35:00.000-07:00

من دوست دارم هر كاري كه دلم ميخواد انجام بدم.البته نه دقيقا هر كاري.كارايي كه به كسي آسيبي نزنه.دوست دارم عصراي جمعه نباشن.يا من اينجا نباشم.دوست دارم عصراي جمعه راه بيفتم تو كوچه ها و بزنم.دوست ندارم سر چيزاي مسخره اعصابمو خراب كنم اما خراب ميشه.دقيقا سر چيزاي مسخره.دوست ندارم حسودي كنم اما ميكنم.دوست ندارم بدم بياد اما مياد.دوست ندارم ... .مثل اينكه گفتم دوست دارم هر كاريو كه دلم خواست انجام بدم.بعضي چيزا رو نميشه توجيه كرد.نميشه ماله كشيد روشون.به نظر من سكوت كردن در برابرشون هم فقط و فقط از آدم ترسويي مثل من برمياد.روي خيلي حرفا نميشه تاكيد كرد.خنده دارش اينجاست كه بعضي حرفا براي خودت هم احمقانه ست اما نميتوني روشون تاكيد نكني.دلم ميخواد اصلا لجبازي كنم.خيلي چيزاي ديگه هم دلم نميخواد.دلم نميخواد الكي يه فضا رو بگيرم.فضايي كه شايد به درد يكي ديگه بخوره.كسي كه بياد توش و يه حرفي براي گفتن داشته باشه.يه حرفي كه اقلا 4تا خواننده داشته باشه و يه 4 5 نفر بخوننش.نه مثل من كه فقط براي دل خودم مينويسم و غير از خودم و يكي دوتا از دوستام كه مرامشون منو كشته كسي نميخونه.دلم نميخواد تعطيلش كنم چون هنوز پشيموني دفعه ي قبل جلومه.اين چرندياتي كه من مينويسم هيچي توش نيست.نه حرفي ، نه پيامي ، نه .... .حتي قشنگ هم نيستن.ميگن يه نويسنده ي خوب كسيه كه بتونه حرفاي زشتو قشنگ بزنه.كسي هم كه حرفاي قشنگو قشنگ بزنه هم بد نيست.فكر كنم من دارم حرفاي زشتي ميزنم.اون هم به بدترين شكل ممكن.خسته مه.خوابم نمياد.به هر حال منظور از اين نوشته اينه كه هر كاري دلم ميخواد ميكنم.بيشتر آدماي ايراني تو كف هستن.خيلي هم تو كفن.خودم هم نميدونم ايني كه گفتي چه ربطي به موضوع داشت.نميشد از تمام اين كره ي به اين بزرگي من يه گوشه جا داشتم فقط اندازه ي اين كه توش بشينم و بعد مينشستم و تا دلم ميخواست گريه ميكردم.يه جايي كه مال خودم بود.لازم نبود كنار دريا باشه يا نباشه يا هرجاي ديگه.مهم اين بود كه مال خود خودم باشه.بعد بگم لطفا كسي اينجا نياد چون من به شدت دوست دارم گريه كنم.به هيچكس هم مربوط نيست چرا.به خودم هم مربوط نيست چرا.نميشه؟

2003-04-25T01:57:00.000-07:00

فهميدم به م چقد اعتماد داره.خيلي.هيچوقت فكر نميكردم يه نفر اينقد به م اعتماد كنه.توي تمام اون چند ساعت ميتونستم توي چشماش ببينم كه چقد به م اعتماد داره.من به ش خيانت نميكنم.اون چند ساعت بهترين ساعات زندگي م بود.نه به خاطر با هم بودنش.به خاطر اينكه توي چشماي يه نفر ميبيني كه به ت خيلي اعتماد داره.روز خيلي قشنگي بود اما ساعت چيز مزخرفيه.خيلي زود ميگذره.

ميگرن نگام كرد.منم نگاش كردم.ميگرن بازم نگام كرد و لبخند زد.منم نگاش كردم اما لبخند نزدم.خيلي عجيبه با اون چشماي ريزش و اون لبخند هميشگي ش بدجوري آدمو سرزنش ميكنه.با اينكه هيچي هم نميگه.گفتم خوب كه چي؟.لبخند زد.اما من ميفهمم چي ميگه.توي اين دنيا سازنده ش ميفهمه چي ميگه و من.آخه اون هميشه لبخند ميزنه.گفتم آخه من چي كار كنم كه نميتونم اينقد خوب باشم؟از صبح بدجوري آزارم ميده.اينكه همه ش احساس ميكنم آدم خوبي نيستم.ميگرن بازم لبخند زد.گفتم چشم.سعي ميكنم خودمو اصلاح كنم اما خيلي وقتا يادم ميره.بازم هيچي نگفت.خيلي خوبه كه با دهن بسته اينقد خوب منظورشو ميرسونه.چشماش هم خيلي خوب با آدم حرف ميزنن.گفتم اصلا ميدوني چيه؟ من آدم سخاوتمند و بخشنده اي نيستم درست هيچوقت خيانت نميكنم.اين بار ديگه ازش خجالت كشيدم.«آره آره ميدونم خيلي بيش از حد حسودم.»ميگرن يه لبخند از روي رضايت زد.منم همينطور.قرار شد من خودمو اصلاح كنم.ميگرن دوست خيلي خوبيه.

داشتم فكر ميكردم خيلي بده كه من قدم اينقد كوتاهه؟بايد يه فكري بكنم به حال خودم.كاش يكي كه اطلاع دقيقي داشت به م ميگفت كه اگه الان ورزش كششي بكنم تاثيري داره يا نه.بعضي وقتا از اينكه كوتاهم ناراحت ميشم.ربطي به اين نداره كه كسي به رخم بكشه يا نه.قبلا زياد مهم نبود.اما الان مهم شده.چون آدم فقط خودش كه زندگي نميكنه.بقيه ممكنه توجه كنن و مهم باشه واسه شون.

از نوشته هاي قبليم هم كه جمعه ها ميذارم اينو داشته باشين.فردا هم يه داستان ديگه خواهم گذاشت:
با هم بوديم يه جايي تنهاي تنها.ديروز بود؟يا شايدم پريروز.نميدونم يه جايي توي رويا.يه جايي توي خواب.يه خونه ي قشنگ تازه تعمير.يه اتاق پر از نقاشي.يه آغوش گرم.يه جايي توي رويا بود.ده دقيقه نشد.بايد بيشتر ميخوابيدم تا بيشتر رويا ميديدم.يه حياط كه زياد بزرگ نبود.يه آغوش گرم.براي اولين بار حس كردم كه مال من بود.نه اون خونه و اون حياط.اون آغوش گرم مال من بود.يه جايي وسط رويا.وسط خواب اما مال من بود.فقط مال من بود.موهاش مال من بود.زندگي مال من بود.حتي اگه شده يه جايي وسط رويا.دوسِت دارم.تنها چيزي كه واقعاًدارم همينه.دوسِت دارم.

هوا خيلي خوب شده.كلي حال كردم.اين يه روزه 2 3 تا فيلم ديدم كه سر فرصت در موردشون صحبت مينكم.الان به شدت خسته م و خوابم مياد.تا بعد .... .

2003-04-23T06:11:00.000-07:00

... و غروري كه شكست.

اگه تيم ملي كشورمون ببازه غرورمون ميشكنه.چون دوست نداريم شكست بخوريم.چون دوست نداريم شكست بخوريم.يادمه اون موقعها اگه به عراق ميباختيم عزا ميگرفتيم.من ديشب دلم ميخواست گريه كنم.نه به خاطر باخت.نه به خاطر تيمم كه باخت.من ديشب غرورم شكست.با اينكه تيم ملي كشورم بازي نميكرد.من مثل خيليها دچار جوگيري نشدم كه عاشق باشگاههاي خارجي باشم.عاشق مرام «بارسلونا»م.يه تيمي كه براي «كاتالونيا» فقط يه تيم نيست.ديدين كه همه طرفدار رئالن؟يا منچستر؟يا آ.ث.ميلان؟يا .... اما بارسلونا فرق ميكنه.تاريحچه ي تشكيل اين تيم خيلي قشنگه.زماني كه «كاتالونيا» در برابر ستمگري ژنرال فرانكو ،ديكتاتور اسپانيا، علم آزاديخواهي برداشت به طرز وحشيانه اي سركوب و شكنجه شد.طوري كه ديگر نتوانستند جوانانشان را به جلادان بسپارند.براي اينكه دست از مبارزه برندارند شروع به ضربه زدن به چيزهاي مورد علاقه ي فرانكو كردند.و رئال مادريد چيزي بود كه فرانكو ميپرستيد.از زمان فرانكو تا به حال اين باشگاه علاوه بر درآمدهاي كلان مختلف از دولت اسپانيا هم بودجه ي كلاني دريافت ميكند.فكر ميكنيد پول اين همه بازيكن از كجا مياد؟فرانكو براي رئال بزرگترين استاديوم اسپانيا را ساخت.فرانكو براي رئال يه دفتر بزرگ در وسط مادريد خريد.فرانكو براي رئال .... .اما كاتالونيا هم كه آرزوهاي خود را بر باد رفته ميديد اين نوع مبارزه را آغاز كرد.مبارزه از راه فوتبال.آزاديخواهي از راه فوتبال.از آن سالها تا به حال رئال هميشه پر از ستاره بوده.«دي استفانو» و «پوشكاش» بگيرين تا زيدان و فيگو و رائول و رونالدو و .... .از آن طرف كاتالونيا و مردمش بارسلونا را ساختند.پرچم كاتالونيا را به شكل لباس بر تن سربازانش كردند و به زمين فرستادند و به احترام تقدس اين پرچم هرگز اجازه ي حك شدن تبليغ بر روي اونو ندادن.كاري كه در اروپا معمول ميباشد.تمام بودجه ي بارسلونا از محل پولهايي كه تامين ميشه كه هواداران به حسابش پرداخت ميكنن.هواداران منسجم.كه اعتراضشون سازماندهي شده و مشخصه.به هر چيزي به يه شكلي اعتراض ميكنن.درضمن به هيچ عنوان خائنو نميبخشن.(فيگو را هميشه به ياد داشته باشيد!).و ديشب غرور من شكست.چون زيبا بازي كرد و باخت.و غرور تمام كاتالونيا شكست چون تيمشون و تمام آرزوشون شكست خورد.ديگر مردي در بارسلون سرش را بالا نميگيرد.پسربچه ها گوشه اي پنهان از همه گريه سر ميدهند و آرزو ميكنند كه روزي براي بارسلونا بازي كنند و او را به مقام بلندي برسانند.زنان بارسلون امروز ميگريند به غروري كه در بارسلون شكست.به خاطر باخت به يك تيم مافيايي.و با هر باخت بارسلونا غرور كاتالونيا خرد ميشود.خواه در برابر تيم ديكتاتور(رئال)و خواه در برابر تيم مافيا(يوونتوس).آرزو كردم كه كاش امشب من هم در بارسلون در گوشه اي دور از همه گريه ميكردم.به حال مرام كاتالونيا و به حال غرور شكسته شون.

بعضي دردها زيادي تنهان.اونقد تنها كه نميتوني به كسي بگي.بعضي چيزا عذابت ميدن.بعضي چشما رو بايد ببندي.بعضي عقلا رو بايد به كار بندازي.بايد آدم قابل اتكايي باشي.من زياد آدم خوبي نيستم.خوب كه چي؟ميدوني خوبي اش چيه؟اينه كه ميتوني اظهار نظر كني.انتقاد كني.حتي از چيزي كه دوسش داري.اين خيلي خوبه.اقلا اين اعتماد به نفسو داري.همينه كه ميگم دوست خوبي نيستم.دوستي كه بايد باشم نبودم.حتي يه درجه هم نميتونم بچرخونمش.وقتي ناراحته نميتونم كاري براش بكنم.وقتي ازم ميخواد فكر كنم ميگم نميدونم! هيچوقت كارايي رو كه ازم خواسته عمل نكردم.هيچوقت نتونسته به م تكيه كنه.چون نتونستم به اندازه ي كافي قوي باشم.يه همچين آدمي به چه دردي ميخوره؟فقط لاي جرز. ... .
اما بعدش كه فكر كردم ديدم بعضي وقتا بايد دهنمو ببندم و هيچي نگم.شايد بايد يه روش ديگه رو امتحان ميكردم.اون موقع اونقد خلاقيت نداشتم.حالا تنها چيزي كه دوباره اون آخر آخرش باقي ميمونه اينه كه ما خيلي حيفيم.و اينكه بايد يكي پيش اون يكي بمونه.مگه دست خودشه.و اونكه دوباره آخرش ميمونه يادت ميندازه چقد دوسش داري.يادت ميندازه كه بايد دوست خوبي باشي براش.يادت ميندازه كه بايد ازش حمايت و محافظت كني بدون اينكه محدودش كني.بادت ميندازه كه بايد محكم و قوي باشي كه بتونه به ت تكيه كنه.اگه قرار باشه با هر چيزي ناراحت شي كه ديگه نميشه به ت تكيه كرد.بايد بتوني .....

2003-04-22T09:06:00.000-07:00

پايش را محكم روي گاز فشار داد.چشمانش را به ماشين جلويي دوخت.بايد به او ميرسيد.نميتوانست همه چيز را از دست بدهد.او واقعا به آن پول احتياج داشت.از لحظه اي كه در اين كار افتاده بود زحمت كشيده بود و حالا كه موقع رسيدن به نتيجه بود يك غريبه ي تازه از راه رسيده داشت همه چيز را با خودش ميبرد.احتمالاً راننده ي ماشين جلويي هم همين نظر را در مورد او داشت.البته آن راننده شايد به اندازه ي او به اين پول احتياج نداشت.نميتوانست به اين چيزها فكر كند.جرات پلك زدن نداشت.گويي در ماشين جلويي مسخ شده بود.«بابا! بابا!».صداي دختركش در گوشش زنگ ميزد.به خودش قول داده بود بار آخر باشد.به زنش هم قول داده بود.هر طور شده بايد اين پول را به خانه ميبرد.چاره اي نداشت.دختر بيمارش بايد عمل ميشد.سرعت و فاصله ي هر دو ماشين ثابت بود.به ماشينش فشار ميآمد.لرزش خفيفي ماشين را در برگرفته بود.عقربه ي آمپر آرام آرام به نصف نزديك ميشد.درجه حرارت موتور بالا ميرفت.به همان پيچ تند لعنتي كه آخر هر دور بود نزديك ميشد.سطح پيست به خاطر باران ديشب هنوز كمي خيس و لغزنده بود.همين باعث آن ترمز احمقانه شده بود.ترسيد.اگر سر ميخورد مسابقه را از دست ميداد.خوشحال بود كه تماشاگر اين مسابقه نيست.صداي وز وز آن ماشينها خيلي عذاب آور بود.اصلاً از مسابقات اتومبيلراني متنفر بود.از همان موقع كه توي آن محله ي فقيرنشين براي اولين بار پشت ماشين عمويش نشست تا بعد كه راننده ي تاكسي شد و هنرش را با زود رساندن مسافرها نشان ميداد؛اعتقاد داشت اين وسيله روح دارد.روحي كه وقتي پشت آن مينشيني به آن ميدهي.براي همين از اين مسابقات بدش ميآمد.چون اكثر راننده ها تسليم ماشين ميشدند.اما او خيلي خونسرد بود.ماشين كاملاً تحت كنترلش بود.رمز موفقيتش هم همين بود اما اين بار آخرين بار بود.پايش را بيشتر به گاز فشرد و دستش را دور فرمان محكم كرد.عقربه آرام آرام از نصف ميگذشت.به آن پيچ لعنتي رسيده بود.چشم از ماشين جلويي برنميداشت.از قبل هم معلوم بود كه مسابقه بين اين دو نفر است.بقيه ي راننده ها سياهي لشكر بودند.«لعنتي! چطور سر پيچ يه ذره هم سرعتش كم نميشه؟».كنترل آن ماشين راحت تر بود.سه دور اول از همه جلوتر بود.همه فكر ميكردند او برنده است.اما ترس لعنتي نگذاشت.ترسيد با همان سرعت بپيچد.درس خوبي بود:«اگه يه لحظه ترسيدي و ترمز كردي ديگه هر چي گاز بدي ممكنه نرسي.».مطمئناً اگر اين دو راننده با تاكسي مسابقه ميدادند او ميبرد اما ماشين راننده ي جلويي قويتر بود.دوباره به پيچ رسيدند.دور آخر بود.از پيچ گذشتند.معتقد بود اگر راننده اي شكست ناپذير باشد ماشينش هم شكست ناپذير ميشود.گاز داد.عقربه ي آمپر از نصف گذشته بود و به مرحله ي خطرناكي نزديك ميشد.اما او وقت نداشت به اين چيزها فكر كند.«بايد بگيريمش مگه نه؟ديالا! بجنب ديگه.».«به هر قيمتي؟».كمي فكر كرد.«بابا!»صداي دختر بيمارش را شنيد.مصمم گفت«به هر قيمتي!».سرعتش بيشتر شد.لرزش ماشين شديدتر شد.كم كم داشت به ماشين جلويي ميرسيد.«آفرين!يالا!».اين همه وقت مسابقات مختلف را به سختي برده بود و حالا مسابقه بر سر جان دخترش بود.مگر ميتوانست ببازد؟ عقربه به آخرين حد ممكن رسيده بود.گاز را ول نميكرد.به ماشين جلويي نزديك ميشد.ماشين ميلرزيد.اما براي او اهميتي نداشت.درجه حرارت موتور به حداكثر ممكن رسيده بود.پيچ را از دور ديد.آن پيچ آخرين اميدش بود.پيچ جهنمي!به پيچ كه رسيدند با هم برابر شدند.ماشين جرقه زد و لحظه اي بعد توي پيچ جرقه اي بزرگتر و موتور آتش گرفت.اما اهميتي نداشت چون او نميتواتنست بايستد.حالا جلو زده بود.ماشين را ديگر نميديد.از پيچ كه گذشت يك كيلومتر به خط پايان مانده بود.پرچم شطرنجي را ميديد.ماشين آتش گرفته بود.گاز را ول نميكرد.بايد ميرفت.دخترش را ميديد كه بازي ميكند.لبخندي روي لبش نشست ....

از هواپيما پياده شد.يك كيف نه چندان حجيم در دستش بود.يك روزنامه هم زيربغلش.پله ها را پايين آمد.از در فرودگاه بيرون رفت.تاكسي گرفت.توي محله ي فقيرنشين پياده شد.در خانه اي را زد.دختر كوچولوي زيبايي در را باز كرد.گفت:«پس تو اون دختري نه؟ سلام خانوم خوشگل!»زني پشت سر دختر ايستاد.صورتش آشكارا نگران بود.«سلام خانوم!».زن سرش را تكان داد.مرد كيف نه چندان حجيمش را باز كرد و پولهاي داخلش را سرسري شمرد و دست زن داد.زن لبخند كوچكي زد اما دوباره نگراني به سراغش آمد.«خودش كو؟».مرد خيلي آرام و رسمي روزنامه را دراز كرد.زن روزنامه را باز كرد.«قهرمان اتومبيلراني پس از گذشتن از خط پايان به علت انفجار اتومبيلش درگذشت».

راستش ايده ي اين داستانو ويز ويز يه مگس به م داد و يه چيزي كه هيچوقت فراموش نميكنم.در مورد يكي از دونده هاي ماراتن المپيك دوم.بسيار بسيار داستان حماسي داره.خيلي قشنگه.اون موقع كه هنوز ورزش با اين تبليغات و اينا تبديل به يه صنعت نشده بود المپيك خيلي قشنگ بود.اما هنوز كه هنوزه المپيك قشنگترين رويداد جهانه.يه سري حرف ديگه هم دارم كه يا آخر شب مينويسم يا بعد.فعلا يه لينك داشته باشيم تا بعد ها؟ پينكفلويديش بعد از چند ماه سكوت آرشيوشو گذاشته تو وبلاگش.البته بگم كه همه ش قشنگ نيست مخصوصاً فسمت غمنامه هاشو دوست نداشتم.اما بقيه ش واقعاً جالبه.خوشم اومد.خوب همين ديگه.تا بعد ... .

2003-04-21T10:09:00.000-07:00

آنتوان دو سنت اگزوپري.حتما اسمش يه بار به گوشتون خورده.«شازده كوچولو».هموني كه كارتونش به اسم «مسافر كوچولو» از ايران پخش ميشد.كه تيتراژ برنامه ش خدا بود.البته به نظر من.يه آهنگ عجيب غريب هم روش داشت.حالا بگذريم.ميخواستم بگم برين كتابشو بخونين خيلي قشنگه.

يه چند روزي نبودم.اين مزخرف لعنتي خراب شده بود.فردا هم امتحان دارم.نميدونم چي ميشه اصلا معلوم نيست.به قول يكي از بچه ها يا راه حلش به ذهنت ميرسه يا نميرسه.نبايد زياد نگران بود چون من مفاهيمو به خوبي بلدم.بگذريم.

-بيست سوالي بازي كنيم؟
-بازي كنيم.
-جانداره؟
-نه
-تو جيب جا ميگيره؟
-نه
-توي خونه س؟
-نه
-توي خيابونه؟
-نه
-وسيله س؟
-نه
-تزيينيه؟
-آره
-قالپاق ماشينه؟
-(مقادير متنابهي تعجب و نعره و ماااااااااااااااا و امثالهم)از كجا فهميدي؟
من هيچ نظري ندارم اما اون گفت كه به ش الهام شده بوده.

پكر بود.ناراحت بود.نميدونستم چشه.ازش پرسيدم اما مثل هميشه هيچي نگفت.هيچي كه بتونه كمكي بكنه.فقط ميگفت يه جوريم.اصلا كي گفته بايد توي غصه هاي دخترا شريك شد؟بابا اين اصلا هيچي به من نميگه.فكراي مختلفي كردم اما هيچي فايده نداشت.خوب نشد.حتي يه لبخند هم نزد.بعضي چيزا خيلي عذابت ميده.اونقدي كه از تحملت خارج ميشه.ديگه نميتوني تحمل كني.ديگه هيچيو نميتوني تحمل كني.ديگه از خودت بدت مياد اما چاره اي نداري.غير از اينكه بزنه به سرت.ديوونه ي ديوونه ميشي.اونقد كه يكي ميگه دنياي ديوانه ي ديوانه ي ديوانه كه ميگن تويي بابا.اينقد از اين حرفش لذت ميبري كه نگو.گچ ميزني به اين گچ ميزني به اون.دوئل گچي ميكني تازه وسطش هوس ميكني «شنبه يكشنبه» بازي كني.اينجوري خيلي خوبه چون هيچ كس نميتونه غمتو ببينه.آب پخش ميكني.گاو ميشي.يه ماتادور كت سياه رامت ميكنه.تازه قشنگيش اينه كه به رنگ آبي حساسيت داري.دلت ميخواد ميتونستي پشتك بزني اما هنوز اونقد نزده به سرت كه بتوني امتحانش كني.يه دفه وسط همه ي اينا «اي نازنين» ميخوني.كلي كار ديگه كه يادم نيست.آخرش هم اون بلند ميشه و بعد از يه جنگ گچي جوانمرگانه طي يه عمل ناجوانمردانه تخته پاك كن كلاسو با كيف تو تميز ميكنه.دوست داشتي تو هم روي مانتوش مينوشتي «خــــــــــــــــــــــــــــــر» اما جنبه شو نداره چون غصه داره.بازم نشد.اين همه جرقه و ديوونه بازي هم راه نداد.بعد گفت بريم كباب بخوريم.واسه كباب بالا و پايين پريد.به اين نتيجه ميرسي كه بهتره دهنتو كاملا ببندي و غذاتو بخوري.كلا اصلا بهتره دهنتو ببندي.حرف زدن تو اگه چيزيو خرابتر نكنه بهتر هم نميكنه.مثل همين الان كه خفه شي بهتره.بعدش ديگه به خودت شك ميكني.اما يه دفه همه چي خوب ميشه.بدون اينكه تو بفهمي.هميشه همينجوريه.توي تاكسي فقط ميخوابي ......

يه داستان نوشتم كه به زودي مينويسمش.يعني فردا.پس تا فردا .... .

2003-04-17T21:59:00.000-07:00

خوب ديروز چهارشنبه بود و من بايد يه مطلب قديمي ميذاشتم توي وبلاگم.البته ديروز گذشت و من امروز ديگه ميذارم.اصلا هر روز آدم بايد چهارشنبه باشه مگه نه؟البته من بايد صفحات وبلاگ قبليمو بذارم روي كامپيوترم تا از اونا هم استفاده كنم.خوب فعلا اينو داشته باشيد.اينو من و الهه ي باران نوشتيم.يعني قسمت اولشو اون نوشت بعد من ادامه شو نوشتم.در واقع خودش ازم خواست.خوب بخونينش قشنگه:

همه چيز خاموش بود.در انتهاي تاريكي چيزي جز تاريكي وجود نداشت.فرقي نميكرد.او به راه خود ادامه ميداد.خسته نبود.ترس جايي براي خستگي در دلش باقي نگذلشته بود.همچنان بي هدف به راه خود ادامه ميداد.گرچه قدمهايش استوار نبود اما او را با خود به جلو ميكشيدند.يك قدم ديگر به جلو.همه چيز تاريكتر بود.فقط همين.يك قدم ديگر،اولين بار بود كه اين راه را ميپيمود.اطمينان داشت جلوتر پرتگاهي وجود نخواهد داشت.او مدتها پيش از آن پرتگاه سقوط كرده بود.از سقوط نميترسيد.آن را پشت سر گذاشته بود.باز هم گامي ديگر به جلو،سرما را در كالبدش حس ميكرد.تا كجا ميتوانست ادامه دهد؟يك قدم جلوتر رفت،پشت سرش چيزي جز«هيچ»وجود نداشت.شايد روبه رو هم چيزي نبود ولي او «هيچ» را نميديد.روبه رو تارك بود.يك قدم ديگر،هنوز ميترسيد.از اينكه تمام اين قدمها را در بيراهه برداشته باشد ميترسيد،ولي جرأت ايستادن را هم نداشت.سرما داشت در روحش نفوذ ميكرد.كالبدش ميلرزيد.تاريكي به نگاه دزدانه راهزني ميمانست كه در پي روح او بود.يا نه!به خنجري كه آن راهزن پنهان ميكند.اگر راه نيست خنجري را كه هست تيزتر كن.باز هم قدمي به جلو،تنها كورسوي اميدي كه هنوز در دلش باقي بود داشت در تاريكي گم ميشد.تمام عمر از روشنايي و آفتاب گريخته بود.ولي اكنون ديگر نميتوانست تاريكي را تحمل كند.اما نمي ايستاد.ديگر نميتوانست بايستد.يك قدم ديگر به جلو برداشت.تاريكي اورا چون باتلاقي بي رنگ در خود فرو ميكشيد.دستهايش را نااميدانه در هوا تكان ميداد.هيچ كس حاضر نبود براي كمك به او در آن تاريكي قدم بگذلرد.باز هم جلوتر رفت.چشمهايش را بسته بود.به «هيچ» مي انديشيد.سكوت ابدي ويرانه هايي را كه پشت سر گذاشته بود را با خود زمزمه ميكرد.فكر او خاموش بود.سرما داشت روحش را تسخير ميكرد و او هنوز سرسختانه قدمي به جلو برميداشت.طنين گامهاي غريبه اي را در خاطره هايش ميشنيد.صداي آشناي او را پشت شرتگاه جاگذاشته بود.غريبه همراه او سقوط نكرد.او در تاريكي تنهاي تنها بود.او سزاوار اين همه،اشكي نداشت.گرماي خاطره غريبه قلبش را به درد مي آورد.ديگر به او نيانديشيد.گامي ديگر به جلو برداشت.زماني زندگي را ميپرستيد.اكنون ديگر به هيچ چيز ايمان نداشت.زندگي در تاريكي و ترس گم شده بود.هنوز چشمهايش بسته بود.كالبدش روح يخزده اش را به دوش ميكشيد.باز هم قدمي به جلو برداشت.چشمهايش را بر هم ميفشرد تا تاريكي را نبيند.ترس برايش چيزي باقي نگذاشته بود.قدمي ديگر به جلو برداشت. ....

.... فرياد سقوطش هنوز در گوشش ميپيچيد.آن سقوط نتيجه گذشته او بود و نتيجه سقوط ترس و تاريكي بود.او به غريبه احتياج داشت.قدمي ديگر به جلو برداشت.زندگي در تاريكي نتيجه ترس بود و ترس نتيجه سقوط.در خود آنقدر قدرت نميديد كه ترس را كنار بگذارد.خاطره دستهاي گرم غريبه مثل خاطره خورشيد در شب قطبي در وجود او باقي بود.قدمي ديگر به جلو برداشت.مفهوم «هيچ» ابدي ترين مقهوم دنياي او بود.ندايي در اعماق وجودش خفقان گرفته بود.ندايي كه غريبه را صدا ميكرد.قدمي ديگر به جلو برداشت.قدمي لرزان و كوتاه بود.به فدمهاي لرزان از ترس عادت كرده بود.قدمهاي كوتاه مطمئن تر بودند.جرأت بازكردن چشمهايش را نداشت.ميترسيد كه دنيا تاريك تر از پشت پرده پلكهايش باشد.قدم كوتاه ديگري برداشت.دنبال بهانه اي ميگشت كه تا ترس را كنار بگذارد.هر گاه جرأت داشته باشي پرتگاه جان ميگيرد اما زندگي با ترس از سقوط بدتر است.خود را پرنده اي در قفس ميديد.از آنهمه بلندپروازي ابتداي راه تنها قفسي باقي مانده بود.قدمي ديگر به جلو برداشت.به دنبال «بهانه» تمام وجودش را زيرورو كرد.خاطره غريبه در وجودش جان گرفت.قلبش به درد ‏آمد.تحمل خاطره گرم و روشن غريبه در اين دنياي سردو تاريك برايش دشوار بود اما هر طور شده بايد ترس را كنار نيگذاشت.بهانه اي قوي تر از غريبه نداشت.چيزي كه روزگاري به آن ايمان سختي داشت.قدمي ديگر به جلو برداشت كوتاه.نوري بر پرده پلكهايش تابيد.نوري كه ابتدا كورسويي بود و لحظه به لحظه بيشتر ميشد.صدايي ار اعماق وجودش ميگفت غريبه پشت تاريكيها و ترسها و در كانون نور است.از بازكردن چشمهايش ميترسيد.قدم كوتاه ديگري برداشت.اينبار لرزان نبود.چشمهايش را تا نيمه باز كرد.با ديدن نور دوباره چشمهايش را بست ميترسيد دوباره چشمهايش را باز كند و اين نور سرابي بيش نبوده باشد.قدم بعدي را استوار برداشت.با شجاعت چشمهايش را باز كرد و به نور خيره شد.قدمش ديگر به كوتاهي سابق نبود.به رفتن ادامه داد.قدم به قدم.قدمهايش بلند و استوار بود.به سوي كانون نور ميرفت تا غريبه را ببيند.صداي غريبه در گوشش پيچيد:«عشق مركب سفر است نه مقصد آن.مهم آن است كه اكنون شجاعانه و گرم قدم برميداري حتي اگر دوباره در پرتگاهي سقوط كني.».همه چيز روشن بود.

2003-04-16T14:20:00.000-07:00

ديوونه شده بود.خيلي ديوونه.اونقد كه بتونه همه ي قسمها رو بشكونه.من چي شده بودم؟منم ديوونه بودم.به خاطر بارون.به خاطر ديوونگي اون.دلم يه جاي گرم ميخواست.يه جايي مثل كنار دريا.يه جايي كه گرم باشه اما نسيم خنك هم بياد.آفتاب هم باشه.اگه هيچكدوم از اينا نشد بالاخره كنار درياش باشه ديگه.يه چيزي اين وسط هست.«هر وقت دلش خواست حق داره ديوونه بشه، تو هر وقت اون ديوونه شد بايد دلت بخواد ديوونه بشي....».پند حكيمانه ايه نه؟ من كه چيزي ازش نفهميدم.همه ي دنيا اومده بودن سينما عصر جديد «دنيا» ببينن.همه هم با زيد.همه هم همديگه رو ديدن.من چقد بي جنبه م؟ واقعا چقد؟ يكي اينو به م بگه.ميخوام بدونم اونقد بي جنبه م كه اگه با يكي شوخي هم كردم بايد فكر كنه نارحت شدم؟ فيلمش زياد فرقي با دفه ي قبل نداشت.در هر حال «گوهر»ش خدا بود.تيكه ي اول فيلم كه رفتار گوهر با حاجي بود و همينطور رفتار حاجي با گوهر خيلي خوشگل بود.مخصوصا اگه با همه ي فيلم تركيبش ميكردي و آخر سر باز رفتار گوهرو نگاه ميكردي.رفتيم پيتزا خورشيد.همه گفتن مزه ش خوب بود.من كه مزه اي نفهميدم.من نوشابه ميخواستم.تشنه بودم.بعدش باز زير بارون بوديم.براش يه جفت گوشواره ي عجيب غريب تيغ تيغي خوشگل خريدم.كرمم خفت.آخه بيدار شده بود كه واسه ش يه چيزي بخرم.رفتيم توي كتاب فروشيهاي پل كريمخان تاب خورديم.هي كتاب ديديم.اون مغازه ها قشنگتر از انقلابن.دوست دارم هر روز برم با اون كتابا حرف بزنم.بدجوري زده بود به كله م.حرفاي زشت زيادي زدم.حرفاي وقيحانه.اما اشكال نداشت چون اون ديوونه بود.و «هر وقت دلش خواست حق داره ديوونه باشه، تو هر وقت اون ديوونه شد بايد دلت بخواد» بام قهر كرد.رسوندمش.برگشتن سوار تاكسي ديروزي شدم.پيش اومده بود يه مسيرو دو بار با يه تاكسي برم اما نه اينطور پشت سر هم.بارون بدجوري داشت ميومد و آدمو قلقلك ميداد كه زيرش راه بره.اما تنهايي نميشد.زير بارون تنهايي قدم زدن حالمو بد ميكنه.اما دوتايي نه.دوتايي خيلي هم خوبه.دلم اونو ميخواست اما اون ديگه رفته بود.حتي اگه ديوونه هم نبود دوست داشتم باشه.توي سيلابها رفتم.تنها اشكالي كه وجود داشت سوزش گلو و لرزي بود كه داشتم.يه آقايي مرام گذاشت برسونتم.بعدش كه پياده شدم آواز خوندم.اول خواستم سياوش بخونم.اما از وقتي از «قصه ي امير» خوشش اومده ديگه زياد سياوش دوست ندارم.دوست داشتم داريوش گوش كنم.«اي نازنين، اي نازنين، در آينه ما را ببين....از شرم اين صد چهره ها در آينه افتاده چين ....»رفتم و خوندم.ديگه به سوزش گلو كار نداشتم.داشتم درمورد كسي فكر ميكردم كه انتظار ديدنشو نداشتم.كاملا از ديدنم جا خورد.من خواستم خودمو نشونش ندم اما نشسته در دود كه اومد بيرون نشد.خيلي بد بود.من دلم نميخواد در موردم بد فكر كنه.بعدش توي خونه بودم.همه ش به «الهه ي باران» فكر ميكردم.زنگ زد و گفت مامانش دعواش كرده خيلي اوضاع خيطه.بعد از مقاديري تئصيه هاي ايمني قطع كرد.نشسته در دود زنگ زد.خيلي حرفا زد.نميدونم چرا ولي بام سرسنگينه.به زور ميخواست خودشو بكوبونه بهم.اتفاقا بدجوري خورد به م.سه چهاربار خواستم به ش بگم اصلا واسه تو چه فرقي ميكنه.اما نگفتم.هيچكس نميخواد باور كنه كه من ارتباطم با بقيه كمتر شده اما علاقه م كم نشده.حتي خواهرم.هرچند وقتي خواهرم اينطوري فكر كنه از بقيه چه انتظاري دارم.من اصلا تحمل اين روز به اين عجيبيو نداشتم.يعني اگه قرار بود داشته باشم ديگه ندارم.اينو بگم تا خدا يادش بمونه كه من ظرفيتم چه حده.هر وقت خواستي ديوونه باش چون من منتظر ديوونگيت نميشينم.من خودم ديوونه م.تازه شيركاكائو هم خيلي دوست دارم.هميشه هم برات ميخرم.بادت باشه چقدر.58 تا بيشتر.ميشه خيلي.

2003-04-15T10:08:00.000-07:00

كفششو از پله هاي طبقه ي دوم پرت كرد توي سرش.جا خالي داد.يه نگا به كفش انداخت.يه نگاه به بالاي پله ها.فرار كرد.صداي خنده هاش هنوز از طبقه ي دوم ميومد.بهش گفتم ديوونست! به دل نگير.يهو يه چيز خفته اي در وجود من بيدار شد.آخه من هم ديوونه بودم.بهش گفتم بيا كفششو برداريم.چشاش جرقه زد.گفت بيا ورش داريم بريم خونه! كفشو از رو زمين برداشتم و دادم دستش.با هم خنديديم و رفتيم پايين. ...

.... از نگهباني دم در پرسيدم:يه نفرو نديدي كه كفش دستش باشه؟ گفت يكي شون رفت يكي شون هم رفت كيفشو برداره.دويدم پايين.دنبالش دويدم.بايد براي بقيه منظره ي جالبي بوده باشه.دو نفر كه يكي شون با يه كفش توي دستش و اون يكي يه پاش برهنه دنبال هم بدون.اونم تو دانشگاه.وسط خيابون اصلي دانشگاه.البته اگه اونكه كفش داشت دنبال اون يكي ميدويد خيلي جالب تر بود.داشتم به شدت لذت ميبردم.پام رفت روي يه سنگ تيز.پاشنه ي پام.ديگه نميتونستم سريع بدوم.خيلي درد گرفت اما دردش توي اون لذت گم شد.كفشمو جلوي چشمم قايم كرد اما چون من داشتم جاهاي عجيب و غريبي دنبالش مي گشتم پيداش نكردم.شايد هم قدم زياد بلند نبود.در هر حال خودش و الهه ي باران اومدن پيداش كردن.من كفشمو پوشيدم.اما وقتي داشت ميرفت بام دست نداد.اون موقع بود كه تازه پاشنه ي پام درد گرفت.شايد نبايد اين همه ديوونه باشم.لااقل براي اون.اما مگه ميتونم ديوونه نباشم؟

2003-04-13T11:50:00.000-07:00

حالا كه ديگه آبا از آسيا افتاد و ديگه جنگ به خير و خوشي!!!!! تموم شد من به اين فكر افتادم كه نظر خودمو بگم.اولش بگم كه من اصلا كاري به اين مسائل سياسي ندارم.اصلا هم به اين مساله كار ندارم كه بهانه ي جنگ چي بود چون كه بالاخره براي جنگ اصولا بهانه لازم نيست.آدم ممكنه كه به هر دليل و بهانه اي چه موجه و چه غيرموجه جنگو شروع كنه.و هميشه دليل جنگ استفاده از قدرت نظامي و اقتصادي همه چي در جهت منافع ملي(و صد البته نه مصالح) است.هميشه در طول تاريخ همين برنامه و همين بساط بوده.مثلا همين كشور نازنين آريايي خودمونو نگاه كنين.يه 2500 سال قبل،زمان دوتا پادشاه كبيرمون كه قبلا در موردشون صحبت كردن.اين رفيقاي ما هم به همين ترتيب دوست گراميمون جرج دبليو بوش به كشورهاي مختلف حمله كردن و اونا رو تحت سلطه ي ايران با يه حاكم محلي دراوردن.يه جور حكومت فدرال.بعد از منابع اون كشور به نفع خودشون و صد البته به نفع مردم اون كشور استفاده ميكردن.البته ميدونين اون پادشاههاي ما مثل برنامه ريزهاي حكومت امريكا اين نكته ي مهمو درك كرده بودن كه براي اينكه از يه جامعه اي سود ببرن بايد اين جامعه سطح زندگي افرادش بالا باشه و به اصطلاح قدرت خريد داشته باشن.البته يه تفاوتي كه بود اين بود كه اون موقع تمام دنيا تظاهرات نميكردن (چون مقاديري بي عقل تشريف داشتن)بلكه همه دست از اين جنگ زرگري ميكشيدن و جلوي ارتش ايران صف ميكشيدن و تارومار ميشدن و خلاصه ترتيباتشون اساسي داده ميشد.اما حالا تمام دنيا فقط و فقط جنگ زرگري ميكنه و عضو فيلي چنداني ندارن كه جلوي امريكا صف بكشن.شايد تفاوتش اين باشه اون موقع جلوي ارتش ايران اين كار فايده اي نداشت اما الان ممكنه يه كمايي فرق كنه و حتي در پاره اي موارد ميتونه يه مملكتو نجات بده.بعد از اين مقدمه ميريم سراغ جنگ.اكثريت غريب به اتفاق ايرانيها دچار اين توهم شده بودن كه آره بابا صدام امريكا رو بيچاره كرده.فكر كردين امريكا مثل ايرانه كه يه ياعلي بگه و ارتششو توي هچل بندازه؟ نه آقا براي ثانيه ثانيه ي جنگ برنامه وجود داره.از لحظه اي كه ارتش اصلي امريكا وارد جنگ شد عملا جنگ تموم شده بود.نكته ي ديگه اينكه آقاجون جنگه حلوا كه قسمت نميكنن.اگه يكي بگه اين صرفا يه جنگه و خون از دماغ كسي نمياد چرت محضه.بالاخره ملت كشته ميشن.در اين مساله هيچ فرقي بين مليتهاي مختلف نيست.همه ي طرفهاي درگير كشته ميدن مجروح ميدن اسير ميدن و مفقودالاثر.حالا به تناسب اينكه ما طرفشون باشيم يا نه به درجه ي رفيع شهادت نائل ميشن يا به هلاكت ميرسن.در مهماني عشق خدا جانبازي ميكنن و از اين دست چرت و پرتا يا فقط زخمي ميشن.مردم عراق در فلاكت كامل به سر ميبرن.همه بدبختن.3/2 مردم اين كشور شيعه هستن و صدام بدترين رفتارو با شيعه كرده.قسمت اعظم غرب عراق حكومت خودمختار كردستانه كه مخالف صدامه.اين سرنوشت هر نظاميه كه فقط به فكر خودش باشه.طرف بخواد با دلالي پول مملكتو بخوره.نياد بگه آقا من پول ميدم دست مردم كه بيان با يه كم سود بيشتر از خودم بخرن.مادرم ميگفت عراق غير از نفت فقط ميتونه گدا صادر كنه.اين از وضعيت معيشتي.در مورد اجتماع عراق ديگه هيچي نميگم.بحث اختناق كه مطرح ميشه هميشه يكي از مقصرين اصلي يعني در حقيقت مقصر اصلي ملته و ترسش.توي تمام اين مدت كه اين همه خبرنگار هم توي عراق بوده(منظور 12 سال اخيره)هيچ تظاهرات ضد دولت نداشته.چرا؟ چون شما عربها رو نميشناسين.عربها بسيار موجودات ترسويي هستن.به حال مملكتي كه تيم ملي فوتبالش و قهرمانهاي ملي - ورزشي اش به خاطر عدم نتيجه گيري(كه به نظر من تيم ملي عراق و تيمهاي باشگاهي اش با توجه به اين همه مشكل اقتصادي و همچنين مشكلات روحي ناشي از تحقير و ترس خوب نتيجه گرفتن)قابل قبول از سوي حكومت و مخصوصا عدي پسر صدام شكنجه ميشن و صداي مردمش هم در نمياد لياقت به دست گرفتن سرنوشت خودشو نداره.چنين مملكتي بسيار آسيب پذيره.همونطور كه اولش گفتم فكر اقتصادي امريكايي كه بر مبناي مصرف و بر اساس افزايش قدرت خريد عمل ميكنه مطمئنا باعث بهبود وضع عراق ميشه.در وضعيت فعلي اين بهترين گزينه است.شايد در اين وضعيت بعد از يكي دو دهه كه از ثبات نسبي و وضعيت خوب اقتصادي و اجتماعي گذشت خودشون بنا بر طبيعت سرنوشتشونو به دست بگيرن.نكته ي ديگه اينكه صدام با همه ي هوش(تعجب نكنين كسي كه بتونه اين همه مدت حكومت كنه و اين همه تفاوت بين سطح زندگي خودش و مردمش باشه حتما باهوشه)و نظمي كه داره نهايتا عربه.و عرب ذاتا ترسوست.ميبينين كه خودش به همراه تمام دولتمردانش ناگهان غيب ميشن و بغداد اشغال ميشه.در حقيقت به نوعي معامله اي اين وسط صورت ميگيره.شايد اگه خود مردمش به ش فشار اورده بودن اين اتفاق زودتر و به نوعي ديگه ميفتاد.البته من خودم به شخصه كاملا به اين تباني مطمئن نيستم اما يه كم واقع بيني همين نتيجه رو ميده.در عوض حالا اگه همه ي پول نفت عراق يكراست به جيب صدام ميرفت.الان نصفش ميره تو جيب امريكا نصفش هم ميره تو جيب مردم عراق كه باش كالاي امريكايي بخرن.فرقش اينه كه اينجوري همه راضي ميشن.كاش يكي پيدا ميشد تمام جنايت هاي صدامو در مياورد.كاش اون موقع مردم به اين فكر ميكردن كه درسته كه مردم عراق كشته ميشن اما اين مردم همونهايي بودن كه جووناي اين مملكتو ميكشتن.اون موقع جنگو عراق شروع كرد.اون موقع مردم بدبختش كجا بودن؟ صدام يزيد كافر كجا بود؟صدام برادر عزيز و ملت مظلوم عراق كجا بود؟در مورد كشتار غيرنظاميان در عراق هم بهتره يه طرفه و به همراه سيماي ايران به قاضي و به اشتباه نريم.وقتي تانكها رو به شكل آمبولانس رنگ ميكنن،وقتي ضدهواييو رو روي سقف بيمارستان علم ميكنن،وقتي تك تيراندازو روي سقف هتل خبرنگارا ميذارن ميفهميم مطمئنا توي اين جنگ حلوا پخش نميكنن.اون هم به جاي اينكه سربازاي خودشو به كشتن بده ترجيح ميده يه مقدار عراقيها رو بكشه.

در مورد حمله ي احتمالي امريكا به ايران.ميخواستم اگه صدام به گوش بوش برسه بگم كه ايران بزرگتر از عراق و افغانستانه و شهرهاي بزرگ و بسيار بزرگ زيادي داره و به اين راحتيها نميشه تصرفش كرد.ديگه اينكه مردم به بدبختي عراق 12 سال محاصره و جنگ و افغانستان 12 سال جنگ و بدبختي نيستن و به ستوه نيومدن كه باش همكاري كنن.و حرف ديگه م هم در مورد خودمه.از طرف خودم ميگم و ميدونم خيليها مثل من فكر ميكنن.حاضر نيستم يك وجب از اين خاك به دست كسي بيفته.اگه يه موقعي رفته رفته.اما من نميخوام توي دوره ي من از دست بره.نميخوام نياكان و نوه هام فحشم بدن.حاضرم بميرم تن به اين ذلت ندم كه توي كارون كشتيهاي بيگانه قدرتنمايي كنن.كاروني كه حتما يه گوشه ي كوچيكش مال منه.حاضرم بميرم و نذارم كسايي كه دوستشون دارم از زير دست يه بيگانه و بيگانه با فرهنگ خودي زندگي كنن.هرچند كه مارو خيلي از فرهنگمون بيگانه كردن اما تا همين حد بسه.ممكنه بگين «مرگ خوبه ولي واسه همسايه» اما من ميگم كه اين مرگ براي همسايه لازمه كه زنده بشه اما زندگي ما هنوز اونقد فلاكت بار نيست.من از سرزمينم و كساني كه دوستشون دارم دفاع خواهم كرد.

خوب در آخر اينكه ببخشيد اگه پرت و پلا بود.ميخواستم بگم من هر روز هر چي حسش باشه مينويسم.يه روز ديوونه بازي مينويسم يه روز جدي يه روز داستان اينم همينه كه هست چون خودم اينطوريم.

وقتي گفت همرام مياد يه كم خيالم راحت شد.همه ش ميترسيدم يه چيزي به م بگه و من نتونم جلوش در بيام.ترسيدم كه بترسم.دستشو بيشتر توي دستم فشردم.داشتم هر چي كه خورده بودم بالا مياوردم.من هم قبلا وقتي حالش بد بود سر كلاسش رفته بودم اما كلاس اون با مال من خيلي فرق ميكرد.استادش خيلي خدا بود.كلاسش حوصله ي آدم سر نميرفت.اما كلاس ما براي ما كه اين درسو داشتيم زجرآور بود چه برسه براي كسي كه يه بار همين درسو با همين استاد مزخرف گذرونده بود.اما بازم اومد.بايد تا قيامت به خاطر اين كارش ازش تشكر كنم.استاد اسما رو خوند.رسيد به اسم من.من مستقيم توي چشماش نگاه كردم و چيز حاصي نديدم.هيچي نگفت.همه ش ميترسيدم كه بترسم و آبروم بره.اما هيچي به م نگفت.اون هم سر كلاس بود.به خاطر اينكه اون اومده بود هيچي نگفت وگرنه ميدونستم يه چيزي به م ميگه.مرسي به خاطر همه چي.بايد تا قيامت ازت تشكر كنم.

2003-04-12T11:44:00.000-07:00

آقا طبق وعده ي قبلي گفتم جريان فيله رو تا آخر بگم.ولي بعدش كسي نگه چرا گفتيا.آخه سرنوشتش خيلي دردناكه.بعد از اينكه از يكي از بچه ها آدرس هندو پرسيد و راه افتاد،يه پيچو اشتباه ميپيچه و بعد از گذشتن از كوهها و دره ها و صحرا ها و رودهاي بسيار به محلي عجيب ميرسه كه بسيار شبيه هند بود.به يه سري آدم ميرسه.آدم كه البته چه عرض كنم.يه سري موجود دوپا.بعد از يارو پرسيد:«اينجا هند بوداهه؟من فيل كرتاهه.»طرف با تعجب به فيل قصه ي ما نگاه كرد و پرسيد:«مونگا؟»فيل ما هم كه به انواع و اقسام زبانها طبق توصيه جدهاي مختلفش تسلط داشت پرسيد:«هل هنا هند؟»و طرف باز همون حرفو زد.پرسيد:«اينجا هنده؟»خدايي عجب فيل تركي بوده آخه آدم به زبوناي مختلف ميپرسه هنده؟خوب اگه هند بود طرف هندي حرف ميزد هان؟اما فيل قصه ي ما كه كم نمياورد پرسيد:« »طرف گفت:«هوووو ..... هوا هي فو فول»(ترجمه ي آنلاين:اووووو .... تو فيلي.)فيل ما هم به زبون فيلي يه بوقي چيزي در كرد.يارو هم همراه خودش بردش.بعد قبيله ش به فيله معرفي شدن.بعد فيله رو يه جاي خوب خوابوندن و براش غذا اوردن.فيله دماغشو بالا گرفت و به اين فكر كرد كه چرا پدرش زبون اينا رو به ش ياد نداده.چند ده سال گذشت و در اين سالها به علت زندگي در يك جاي دورافتاده خبر چنداني از آقا فيله در دست نيست.اما باز چون فيله ارادت خاصي به وبلاگ ما داشت يه عكس از اين فيل توسط عكاس اختصاصي وبلاگ ما به دست ما رسيد كه اين فيلو در حين فعاليت روزانه و انجام وظيفه نشون ميده:

توي چند سالي كه فيل به اين كار مشغول بود نتونست فرار كنه چون خوب درد شديدي در ناحيه اي بد داشته.بعد از مدت چند ده سال ديگه چيزي از فيل باقي نمونده بود كه قابل استفاده باشه.فيل قصه ي ما به طرف هند راه افتاد و ديگه هيچ پيچي رو اشتباه نكرد.وقتي به هند رسيد ديگه بچه هاش بزرگ نشده بود.اون به بچه هاش فارسي ياد نداد.وقتي دليل اين كارو ازش پرسيدن گفت:«بگذار بچه ها به فارس بروند و دندونشون بشكنه و خرطومشونو ببرن ولي به سرنوشت من دچار نشن.» و بسيار گريست.اين بود تراژدي فيل قصه ي ما.

وقتي داشت نقاشي ميكشيد خيلي خوشگل شده بود.دوست دارم نقاشي بكشه.خودش هم خيلي خوشحال بود.اگه اون نبود دلم ميتركيد.امروز پشت خنده هام قايم شدم و فقط ذوق زدگي اون بود كه باعث شد يه چيزي ته دلم نشكنه.مرسي به خاطر همه چي. .... .

2003-04-11T11:15:00.000-07:00

بدين وسيله اينجا اعلام ميشه كه تا اطلاع ثانوي از فيل و مرگ و اين حرفا خبري نيست.از ديوونهه هم خواهش ميكنم شاك نزنه.من قول ميدم به زودي دوباره جريان آقا فيله رو تعريف كنم.بنده خدا توي راه هند كلي بلا سرش اومده.درضمن ميخواستم بگم بابا ديوونه كه اينقد خشن نميشه كه.جيغ و سنگ و اينا جريانش چيه.امروز بعد از مدتها از صبح نشستم درس خوندم و الهه ي باران هم همينطور.حالا ديگه گفتم بشينم يه كم وبلاگ بنويسم.آخه ديدم از هر دوتا مساله يكيشو بلد نيستم كلي سرخورده شدم.الان هم سر ندارم.چون خورده شده.يه فيلم ديدم كه بد نبود.امشب هم يه فيلم ديگه نگاه ميكنم.اسم فيلمي كه ديدم ميشد «دختر تولد» يا شايدم «تولد دختر» شايدم «تودخ ترلد» نميدونم ديگه يه چيزي تو همين مايه ها.(birthday girl) كه نيكول كيدمن و بن چاپلين بازي ميكنن.بد نبود.اوه داشت يادم ميرفت.يه چيزي تو سرم جرقه زد كه نميدونم آخرش چطوري تموم ميشه.خيلي فكر كردم به اين نتيجه رسيدم كه تا ننويسم نميدونم چي ميشه.خوب شروع ميكنم:

«سلام».سرمو به طرف در چرخوندم.خوش قيافه بود.لباساش زياد نو نبود اما مرتب بود.«اجازه هست بيام تو؟».با سر اشاره كردم كه يعني بله.آروم اومد جل.حواسش پيش شاگردا بود كه يه وقت تمركزشون به هم نخوره.خيلي آروم اومد و به من رسيد و ايستاد.يه لبخند تحويلم داد.حركاتش يه كم دخترونه بود.نجوا كرد«ميتونم سر كلاستون بشينم؟قول ميدم شلوغ نكنم.»وقتي ديد با تعجب نگاش ميكنم ادامه داد«راستش من هيچ سر رشته اي از نقاشي ندارم.دارم يه داستان مينويسم كه قهرمانش يه نقاشه.ميخوام سر اين كلاس يه كم از حالات شما و شاگرداتون چيز ياد بگيرم براي داستانم».خيلي مودب بود اما يه چيزي ته چشماش بود كه نميشد به ش اعتماد كرد.يه جور شيطنت.مخصوصا كه قدش هم زياد بلند نبود و حتي ميشه گفت كوتاه بود و به اين مساله كمك ميكرد.صورتش گرد بود.دليلي براي مخالفت نبود.شايد اگه مينشست يه روز به عنوان مدل كلاس ازش استفاده ميكردم.صورتش جون ميداد براي كشيدن.ميخواستم ببينم كي ميتونه ادب و متانت و معصوميات چهره شو با شيطنت و بدجنسي* چشماشو با هم نشون بده.گفتم«باشه».چشماش با تمام شيطنت خنديد.بعد يه چيزي يادم افتاد.گفتم«پس قول دادي كه سروصدا نكني».سعي كردم چشمام حالت تهديد كننده داشته باشه اما اون برگشت و دوباره خنديد.«چشم استاد».با همون آرومي كه اومده بود رفت ته كلاس.روي يه صندلي نشست.سعي ميكرد يه جوري بشينه كه همه ي بومها رو ببينه.شونه اي بالا انداختم و مشغول كارم شدم.توي يه ساعتي كه نشسته بود صداش هم درنيومد.هر از چند گاهي نگاش ميكردم.با دقت به بعضي بومها نگاه ميكرد.بعضي وقتا قيافه ش اونقد دقيق و جدي بود كه ازش ميترسيدم.تا كلاس تموم شد با سرعت از كلاس بيرون رفت.يه خداحافظي خشك و خالي كرد.من هم تا كار بچه ها رو ديدم طول كشيد.از اون به بعد هر هفته ميومد و ته كلاس مينشست.بعضي وقتا يه دفترچه با خودش مياورد و يه چيزايي مينوشت.بعضي وقتا هم دست خالي به بومها دقيق ميشد.هر روز هم سريع از كلاس خارج ميشد.برعكس ورودش كه خيلي به گرمي صورت ميگرفت خروجش يه جوري بود انگار كه منتظر بوده كلاس هر چه زودتر تموم شه.ديگه حضورش در سر كلاس براي بچه ها و من عادي شده بود.اون هم از اين عادي شدن نهايت استفاده رو ميبرد.توي كلاس قدم ميزد و كارهاي بچه ها رو وارسي ميكرد.هنوزم نميشد به اون چشما كه اين همه شيطنت توش بود اعتماد كرد.تصميم گرفتم خوب زير نظرش بگيرم.يه روز غرق نقاشيم بودم كه يهو ديدم كه بالاي سرمه.برگشتم نگاش كردم.يه لبخند زد.رومو برگردندوم و به كارم مشغول شدم.يهو در گوشم گفت«چرا به من اعتماد ندارين؟»برگشتم نگاش كردم.گفت«بيخودي سعي نكين دروغ بگين.اين رنگا كه اينجاست در حقيقت منم و شخصيت من در ضمير ناخودآگاه شما.اين هاله ي سياه دور من نشونه ي بي اعتمادي شما نسبت به منه.»با تعجب هر چه بيشتر نگاش كردم.ادامه داد «كار شما هم شبيه ماست.»گفتم«نه اونقد كه بتوني اينا رو بفهمي»گفت «براي داستان قبليم 6 ماه به مطب روانپزشك ميرفتم و اونجا مينشستم.خيلي چيزا ياد گرفتم.»همونجا بيشتر تصميم گرفتم به ش اعتماد نكنم.خواستم خوب زير نظرش داشته باشم.ميخواستم نظر شاگردامو هم نسبت به ش بدونم.گفتم«ميشه مدل كلاس بشين»جواب داد«با كمال ميل».يه برقي تو چشماش ديدم كه پشيمونم كرد.اما ديگه حرفمو زده بودم.نميشد بزنم زيرش.بچه ها شروع به كشيدنش كردن.من هم بينشون راه افتادم.هيچكدوم نميتونستن اين دوتا چيز متضادو نشون بدن.همه سعي ميكردن حتي الامكان شبيه خودش دربياد و طبيعتا هم نميوتنستن.به شون گفتم كه بايد به خلقيات و روحيات طرف مقابل هم توجه كنين.فقط نبايد سعي كنين صورتشو بكشين.داشتم فكر ميكردم كه اين نقاشيو كه اون با ديدنش منو روانشناسي كرده بفرستم واسه فستيوال.ازم خواست كه روي تابلوم كار كنم.گفت كه داستانشو روي تابلوي من گذاشته.دوباره تا كلاس تموم شد جيم شد.به نظرم يه چيز مرموزي تو رفتارش بود.چيزي كه نميذاشت به ش اعتماد كنم.شايد اگه يه روز زود دنبالش ميرفتم از كارش سر در مياوردم اما آخر كلاس بايد نقاشيهاي بچه ها رو نگاه ميكردم و راهنماييشون ميكردم.يه روز اومدم توي كلاس و ديدم با يكي از دخترا مشغول صحبته.يه قلم مو دستش گرفته بود و داشت به ش يه چيزيو توضيح ميداد.با ديدن من يه لبخند زد و به طرف من حركت كرد.ازم براي كشيدن يه نوع خط پرسيد و ازم خواست به صورت فرضي يه خطو براش بكشم.منم كشيدم.اون هم تند و تند توي دفترچه ش يادداشت كرد.هر چي به آخر ترم نزديك ميشديم بيشتر چشماش برق ميزد.منو تشويق ميكرد كه نقاشيمو زودتر تموم كنم.نقاشي من تموم شد.دو سه جلسه مونده به آخر ترم.به گفت اين نقاشيو در حقيقت اون كشيده چون احساس شما استاده نسبت به من.ازم خواست تا آخر ترم براي فستيوال تفرستمش.من هم قبول كردم.ازش پرسيدم ترم ديگه هم سر كلاسم مياي؟از ته دل خنديد و چشماش همون برق هميشگيو داشت.گفت احتمالا.موجود عجيبي بود.هنوزم نميتونستم به ش اعتماد كنم اما نمدونم چرا.تابلومو براي فستيوال فرستادم.يه هفته بعد فستيوال شروع ميشد.توي اين مدت توي خونه نشستم و به اون موجود غيرقابل اعتماد فكر كردم.قانع شدم كه اشتباه ميكردم.ميدونستم اگه اون نبود اين تابلو به فستيوال نميرسيد.اون بود كه مجبورم كرد.يادم افتاد كه تمام نقاشيهاي بچه ها رو از چهره ي خودش ازم گرفت و برد. گفت «هيچكدوم شبيه من نيست.چرا نميتونن چهره بكشن؟»من ميدونستم.چون فقط به ظاهرشون نگاه ميكنن.روز اختتاميه در فستيوال شركت كردم.فستيوال روز شنبه شروع ميشد و روز دوشنبه تموم ميشد.من توي اين 10 روز به اين نتيجه رسيدم كه در مورد اون بنده خدا اشتباه كردم.وقتي نمايشگاهو نگاه كردم آخر نماشگاه زمان برگزاري اختتاميه و اسامي نامزد ها رو نوشته بود.از سر كنجكاوي خوندم.نامزد شماره ي 1:«بي اعتمادي اثر ...».اوقد ذوق زده شدم كه ديگه هيچيو نميديدم.بايد در مراسم شركت ميكردم.برگشتم خونه كه يه لباس مناسب بپوشم.توي راه همه ش دعاش ميكردم كه تشويقم كرد كه تمومش كنم.با عجله لباسمو پوشيدم و برگشتم.توي سالن نشستم.برنامه شروع شد.بعد از دقايق كسالت بار اوليه نوبت اهداي جوايز رسيد.من جايزه ي زيادي نبرده بودم اما اينبار فكر ميكردم يه چيزي ميشم.آخه احساس واقعيمو كشيده بودم.مجري اعلام ميكرد:«جايزه ي سوم......» قلبم تند تند ميزد و ثانيه ها دير سپري ميشد.خوب سوم نشدم شايد دوم بشم.«جايزه ي دوم .....» اينم نبودم.قلبم ديگه داشت ميفتاد بيرون.يعني اين ثانيه هاي طولاني تموم هم ميشد؟تمام سالن ساكت شده بود و منتظر اعلام جايزه ي اول بود.مجري گلويي تازه كرد.«و جايزه ي اول ميرسه به ....» چشمامو بسته بودم.«تابلوي «بي اعتمادي» ...»يعني درست شنيده بودم؟«اثر «ح.م.»....»تشويق حضار بلند شد.من مات و مبهوت ايستاده بودم.چطور ممكنه اسم من نباشه.اون تابلوي من بود.چشم چشم كردم ببينم كي مياد جايزه رو ميگيره.از برق چشماش شناختمش.حتي از اين فاصله هم شيطنتو توي چشماش ميديدم.بالا رفت و جايزه رو گرفت.ديگه چيز زيادي يادم نمياد.مات و مبهوت به طرف خونه رفتم.پستچي دم در با يه تابلو ايستاده بود.تابلو رو ازش گرفتم.يه يادداشت روش بود:«تابلوي شما براي فستيوال پذيرفته نيست چون كپي و تقليدي است.»
*-(وسط داستان يه چيزي يادم اومد.احتمالا اين آقاهه توي فرم استخدام جلوي جنسيت پر ميكرده بدجنس!!)

تا بعد.... .

2003-04-10T10:27:00.000-07:00

بدجوري حس نوشتن دارم واسه همين مينويسم.اصلا هم نميدونم چي مينويسم.از چي شروع ميكنم و به كجا ميرسم.دلم ميخواست راه بيفتم توي كوچه ها و دوباره بخونم.سازمو برداشتم و اومدم دم پنجره.يه بارون زد.يه بارون عجيب غريب.شايد هم زياد عجيب نبود.يه بارون بهاري بود.از همونا كه يه لحظه عين چي مياد و همه جا رو خيس ميكنه و بعدش هم تموم ميشه.از همونا كه به ش ميگن رگبار.ديدم هنوز تا شب خيلي مونده.گفتم ميشينم تا شب شه بعد ميرم بزنم.اصلا نوازندگي يعني همين.وقتي دوره گردي بايد فقط شبا كار كني.آخه بقيه نبايد بفهمن تو كي هستي.گفتم به ابرا نگاه ميكنم و شكل توشون پيدا ميكنم.سرمو گرفتم بالا.سازم كنارم بود.خيلي خيلي ساكت بود.تو ابرا دنبال شكل گشتم.خيلي.به نظر شما توي ابرايي كه رگبار بهاري درست ميكنن ميشه شكل پيدا كرد؟ خوب اگه همينجوري نگاشون كني شايد چيزي پيدا نكني اما اگه بهتر به شون نگاه كني يه چيزايي پيدا ميكني.مثل يه پنجره كه چراغش روشنه و منتظره تا يه نوازنده ي دوره گرد از زيرش بگذره و آواز بخونه.يه كم ديگه كه به اون ابرا نگاه كردم به اين نتيجه رسيدم كه به جاي گشتن دنبال چيزهايي از اين قبيل بهتره كه بدون نگاه كردن به ابرا دنبال شكل توشون بگردم.آخه هم گردنم درد گرفته بود هم اينكه ديدم بابا آخه اين ابرا كه نميشه چيزي توشون پيدا كرد.همه ي چيزايي هم كه من ميبينم ربطي به ابرا نداره.بعد ديدم ممكنه يه كم از اينكه اين همه سبكشون كردم ناراحت و دلخور بشن.واسه همين گفتم آخرش كه خواستم بلند شم ازشون تشكر ميكنم.منظورم ابران.آخه اونا هم گناه دارن حيوونكيا.بعد ياد اون فيله افتادم كه قرار بود از هند بياد بيفته روي من كه بميرم.يادم افتاد كه اين بنده خدا اصلا جنسيتش برام مهم نبوده.اما مثل اينكه واسه بعضيا خيلي مهمه.اصلا اون بنده خدا توي راه ممكنه از گرسنگي بميره.اما اگه نمرد بعد از سقوط احتمالا اينطوري ميشه:

مكان:وسط زمين چمن وسط دانشگاه وسط شهر تهران
زمان:مرگ من.
صداي مهيبي شنيده ميشود و موجود مهيبي از آسمان فروميفتد(به نظر شما نور سريعتر حركت ميكنه يا صدا؟از لحاظ فيزيكي احتمالا بايد جاي دوتا جمله عوض بشه)عده اي از بچه ها مبهوت به اين صحنه نگاه ميكنن.موجود مهيب آرام آرام تكاني به خود ميدهد و بلند ميشود.درضمن بلند شدن معلوم ميشود كه يك فيل است.فيل كمي خود را ميتكاند و خوب كه تميز ميشود با خرطومش بلند صدايي در مياورد.همه ي بچه ها با هم به ش ميگن چي؟اون هم سينه اش را صاف ميكند و ميگويد:ببخشيد من فكر كردم كه هنوز توي هندم.بعد به جمعيت نگاهي ميندازد.ميگويد:يكي از اجداد من هنگام عبور از ايران دندونش شكسته بود.البته وقتي به هند رسيد زياد شبيه چنين چيزي كه ميبينين نبوده.اما زبان فارسي رو خوب ياد گرفته بود و در تمام مدت زندگيش اينو به بچه هاش سفارش كرده بود كه اين زبونو ياد بگيرن و به بچهاشون ياد بدن.ميگفت من زبون بلد نبودم.اونجا ميخواستم بگم آب ميخوام اما زبون بلد نبودم.رفتم از حوض آب بخورم افتادم دندونم شيكست.بعد اون يكي دندونمو هم كندن و گذاشتن رو سرم.خرطومم رو هم بريدن.بعد از اينكه زبونشونو ياد گرفتم.از اونجا فرار كردم.چون يك شب شنيدم برام چه نقشه هايي دارن.بعله اومد به هند.همه ي پدران من اونو توي خواب ديدن كه به زبون فارسي توصيه ميكنه.و البته دوري از ايران.بنابراين رسم خانوادگي من بلدم فارسي حرف بزنم.مردم هنوز مات و مبهوت نگاش ميكردن.بعد با آرامش از يكي پرسيد:ببخشيد جناب هند از كدوم وره؟ يكي از بچه ها با دهن باز راه هندو نشان ميدهد و فيل به سمت در حافظ به راه ميفتد.دوربين او را دنبال ميكند بعد به آرامي ميگردد و زمين چمن دانشگاهو ميبينيم كه عده اي در آن با يك كاردك مشغول جمع آوري به اصطلاح جسدي است كه از من باقي مانده است

البته خوب اين يه جور نگاه كردن به قضيه است.شكل ديگري هم وجود دارد:

مكان:وسط زمين چمن وسط دانشگاه وسط شهر تهران
زمان:مرگ من.
صداي مهيبي شنيده ميشود و موجود مهيبي از آسمان فروميفتد(به نظر شما نور سريعتر حركت ميكنه يا صدا؟از لحاظ فيزيكي احتمالا بايد جاي دوتا جمله عوض بشه)عده اي از بچه ها مبهوت به اين صحنه نگاه ميكنن.به نظر ميايد كه موجود مهيب آرام آرام تكاني به خود ميدهد و بلند ميشود.ما متوجه ميشويم كه موجود مذكور يك فيل است.اما وقتي كامل بلند شد ميبينيم از سطح زمين فاصله دارد.بعد من را ميبينيم كه فيل را با يك دست بلند كرده ام.بعد دوربين دور جمعيت شروع به گشتن ميكند.همه دست ميزنن(كمبود محبت!!!)دخترها غش ميكنند(كارگردان تاكيد دارد كه اين صحنه بايد مثل كارتون «ديو و دلبر» و صحنه ي غش كردن دخترها براي «گاستون» باشد!!!).دوربين روي قيافه ي پويا زوم ميشود كه شبيه اين بدمن هاي سينماي هند درستش كردن(با سيبيل از بناگوش در رفته و اخم در هم) و از حسادت خون خونش را ميخورد.بعد با لبخندي فيل را نگاه ميكنم و ميگويم:اين فيل به درد سوسيس كالباس ميخورد.ميندازمش كشتارگاه كه اول ذبح اسلامي بشه(به خاطر اين حرف از طرف نهاد نمايندگي ..... به من جايزه اي تعلق ميگيره و دخترهاي بسيج غش ميكنن و گروه فشار براي شركت در ميتينگهاي دانشگاه با من تماس ميگيرن!!!!).فيل را به سمت كشتارگاه پرت ميكنم.ناگهان صداي بوق مقطعي در فضا ميپيچد.همه با تعجب به هم نگاه ميكنن.بعد در آسمان سفينه اي به تدريج پديدار ميشود.ميايد و ميايد و بالاي سرمن مي ايستد.بعد درش باز ميشود و دو نفر پياده ميشوند.يكي از آنها ميگويد:شما به عنوان آدميرال سفينه ي «توهم-11» انتخاب شدين.ما مقدم شما را گرامي ميداريم.بايد زيدي برگزينيد و وارد شويد.دخترها همه كف و سوت ميزنند و از چهره شان معلوم است كه دل توي دلشان نيست.من هم ميروم و بدون نگاه كردن به بقيه دست «الهه ي باران» رو ميگيرم و ......(اين قسمت به علت ناسازگاري فيلمنامه با جو سينماي ايران و انطباق با نسخه هاي غربي و ترويج صحنه هاي غيراخلاقي در سطح جامعه دچار خودسانسوري شده است) و سوار سفينه ميشويم و در ميان تشويق همه به آسمان و به سوي فضاي بيكران توهم ميرويم.

خوب اينم يه جورش بود.بعد از اين صحبتها يه كم ياد ديروز ميفتم.ياد اون همه بحث.ياد سوتفاهم.بعدش هم ياد بي جنبگي.خوب نميشه از زيرش در رفت.من به شدت آدم بي جنبه ايم.اوه حالا كه فكرشو ميكنم ميبينم مزخرف و غيرقابل تحمل.بعد پاركمون.چقد دوسش دارم.توي زمستون دلم داسه ش تنگ شد.چون به علت سرماي بي سابقه نميشد رفت توش و نشست.اما الان دوباره ميشه.دوباره دوتامون ديوونه ايم.شايد حتي بيشتر از پارسال و قشنگتر.اصلا هواي بهار وقتي خودشو ميكوبونه توي سر آدم علاوه بر آلرژي و سردرد و در مواردي سرماخوردگي ديوونگي هم به همراه مياره.بعد ياد نهار آشتي كنون افتادم كه خيلي چسبيد.گفت ديگه نميخواد به م بگه دوست جون.اسم جديدم خيلي قشنگتره.يه اسمي بود كه من نميتونستم به اين فكر كنم كه يه روزي به اين اسم صدا بشم.هميشه فكر ميكردم كه يكيو باش صدا كنم.خيلي عالي بود.بعضي وقتا آدم چقد زود به آرزوهاش ميرسه.خيلي دلتون ميخواد بدونين چيه نه؟ميدونم كه اگه بگم ميخندين اما ميگم.«شازده».خيلي اسم توپيه.(هو....هو....من معده م ضعيفه بابا!!)بيخود معده ت ضعيفه.هر كي معده ش ضعيفه به خودش مربوطه.من خيلي اين اسمو دوست دارم.حالا ممكنه كه به م نياد اما خيلي قشنگه.مرسي.به خاطر همه چي.همه ي چيزاي خوبي كه به م دادي.امشب حتما منتظر باش چون ميام زير پنجره و الهه ي ناز ميزنم.امشب همه ي اون ابراي قشنگ دوباره اومدن.امشب خيلي چيزا شروع شد.حيلي چيزا كه هر لحظه شروع ميشن و ممكنه لحظه ي بعد دوباره شروع شن.اما براي من يه مدتي مرده بودن.امشب بدجوري ديوونه شدم.خودت دوباره ديوونه م كردي و اجازه دادي ديوونه باشم.به سازم نگاه كردم.ديگه توي قاب پنجره هم شب داشت شروع ميشد و غروب داشت ميومد.ياد ديروز افتادم كه قرار شد بريم تخت جمشيد.قرار شد بريم اونجا صبح تا شب سه برخواني بخونيم و بازي كنيم.من بشم جم و اون بشه شاهزاده خانوم(البته فكر كنم منظورش ملكه بود).قرار شد از دست ماموراش قايم شيم و شب تا صبح هم اونجا بمونيم.قرار شد روح پادشاه هارو بترسونيم اونا بگن:«اه اگه اين نوه هاي طبقه ي پست گذاشتن يه 2500 سال آروم بخوابيم.اينا ديگه كي ان كه از روح نميترسن؟»(البته در زمان هخامنشيان جامعه طبقاتي نبوده و به هيچ عنوان طبقه ي فرودست و اشراف نداشته ايم!)قرار شد پدربزرگمو هم ببريم.وقتي به ش گفتم پدر بزرگم يكي از كاشفان اونجا بوده تعجب كرد.تا حالا به ش نگفته بودم.پدربزرگم توي كتابهاي اكتشافي تخت جمشيد اسمش هست و نه به عنوان باستانشناس،نه به عنوان حفار بلكه به عنوان راهنما و كاشف.به ش نگفتم پدرم توي خونه هاي روستايي دوروبر اون كاخ بزرگ به دنيا اومده و بزرگ شده و توي اگوهاي فاضلاب همون كاخ بزرگ با برادراش و دوستاش بازي ميكرده.بعدش ياد پدربزرگم افتادم.يادمه توي دفترچه ي يادداشت كوچيكي كه نوي جيبش داشت و من يه بار از روي فضولي نگاش كردم نوشته بود:«و حالا دعا ميكنم براي مرگ....»بدون هيچ چيزي قبلش يا چيزي بعدش.(اين همون چيزي بود كه به خاطرش ياد فيله افتادم.يه جمله ايه كه هيچوقت يادم نميره).به ش نشونش دادم.ازم خواست كه در موردش با كسي حرفي نزنم.عجيبه كه آدم ديگه هيچي از زندگي نخواد.من هنوز از زندگيم خيلي چيزا ميخوام.البته خوب اون سنش خيلي بيشتر از منه.الان 88 سالشه حدودا.يه كم شايد كمتر.به ش گفتم كه زندگي خيلي قشنگه اما به نظرم نتونستم قانعش كنم.به نظرم اون ديگه قشنگ نميبينتش.اما اشكال كار اينجاست كه اينجور آدما زياد عمر ميكنن.حتما يه بار با «الهه ي باران» ميرم شيراز.چون تا حالا نرفته.ميبرمش تخت جمشيد.گفت ميخوام اولين بار با تو برم.اينم خيلي هيجان انگيز بود.غروب تموم شد.ديگه شب شده بود.ديگه بايد ميرفتم.دلم خيلي تنگ شده بود.از ابرا تشكر كردم،سازمو برداشتم و توي كوچه هاي تاريك و بن بست گم شدم تا دوباره زير پنجره اي كه هميشه يكي هست حتي اگه چراغش خاموش باشه، پيدا بشم.خودمو پيدا كنم.«آي....اي الهه ي ناز.....»

يه حرف كوچيك ديگه هم داشتم كه نه اينكه شما خروار خروار نظر ميذارين وقتي يكي نظر ميذاره كه جديده آدم ذوق زده ميشه.اين زهرا با وبلاگ متولد ماه مهر خيلي توپ مينويسه.من خيلي خوشم اومد.يكمي ياد دخترك شيطان افتادم كه ديگه نمينويسه اما اين به نظر من از اونم قشنگتره.آدم ميتونه كاملا باور كنه كه يه دختر دبيرستاني مينويسه.بخونينش.ضرر نميكنين.اما اگه اسمش متوهم ماه مهر بود قشنگتر بود.گو اينكه به مطالبش نميومد.راستي به ديوونهه هم بگم بره اين وبلاگو بخونه كه خوراكشه.

2003-04-09T09:50:00.000-07:00

امروز چهارشنبه ست و من يكي از نوشته هاي قبليمو ميخوام بذارم.تصميم گرفتم اينو بذارم كه الان يه مقداري با روحيات من سازگاري داره.آخه يه نفر به م گفت با لواساني دعوا كرده.يعني دعوا كه نه.گفت وارد كلاس شده و لواساني(استاد پاسكال كه از كامپيوتر فقط روشن كردنشو بلده!!!!) به ش گفته جلوي كلاس بشينه.اون هم دليلشو خواسته.استاد هم با عصبانيت فرموده كه«حرف نزن!يا بشين يا برو بيرون» اون هم از كلاس بيرون اومده.ميخواستم بگم بعضي استادا فكر ميكنن كه دانشجوها يه مشت گوسفندن.به نظر من گفتن دليلش زياد سخت نبود.آخه بنده خدا تازه اومده بود تو كلاس.هنوز جايي ننشسته بود.ولي از كارش خوشم اومد.فكر نميكنم كسي ميتونست با لواساني اينجوري رفتار كنه.البته فعلا در به در دنبال يه راهي براي حذف كردنش ميگرده!!!! از كساني كه اطلاعي در اين زمينه دارن تقاضا ميشود كه از طريق همين وبلاگ يا وبلاگ اميركبير متال يا آدرس ميل كه لينكش در قسمت cntact در بالاي صفحه هست به اين دوست ما كمك كنه.جاي دوري نميره.خوب اينم داستان:

دي شيخ با چراغ همي گشت گرد شهر
كز ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست
گفتند يافت مي نشود گشته ايم ما
گفت آنچه يافت مي نشود آنم آرزوست
مولانا

«تـَــــــــــــــــــــــــــــــق»
صداي برخورد خط كش با ميز در فضا پيچيد.پسرك سرش بلند كرد.چشمان خسته اش را به صورت معلم دوخت.ترسيده بود ولي خود را نباخت.دفترش را به معلم داد.معلم دفتر را نگاه كرد و صفحات سفيد آنرا ورق زد.با خشم به پسرك نگاه كرد.پسرك نگاهش را به چشمان خشمگين معلم دوخت.پسرك ترسيد ولي خود را نباخت.دستش را مطابق هميشه بلند كرد.ضربه ي اول فرود آمد.كف دستش سوخت.اشك در چشمانش جمع شد.گريه نكرد.مغرورتر از آن بود كه با يكي دو ضربه ي خط كش اشك بريزد.به مدرسه اي فكر ميكرد كه در رويايش ميديد.جايي كه معلمها از خط كش فقط براي كشيدن خط استفاده ميكنند.معلم از اينكه پسرك گريه نميكرد خشمگين تر شد.خط كش را به گوشه اي افكند.تمام بچه ها در سكوتي ناشي از وحشت فرو رفته بودند.خودشان را باخته بودند اما پسرك مغرورتر از آن بود كه خود را ببازد.چشمانش را با غرور به چشمان معلم دوخت.معلم سيلي اول را به گوشش نواخت.صداي سهمگين سيلي سكوت سنگين كلاس را سنگينتر كرد.اشك در چشمان پسرك حلقه زد و بغضي دردآور گلويش را فشرد.ميتوانست گريه كند و خود را از اين رنج نجات دهد اما مغرورتر از آن بود كه گريه كند.در رويايش كلاسي را ميديد كه دستان معلمش جز براي نوازش با صورت كسي تماس پيدا نميكند.معلم خشمگينتر شد.آتش خشم از چشمانش زبانه ميكشيد و تمام كلاس را تحت شعاع قرار ميداد.كلاس خود را باخته بود و غرور پسرك هنوز اجازه نميداد كه خود را ببازد.معلم دو گوشش را گرفت و پيچاند.او را از گوشهاي پيچانده شده اش بلند كرد.كلاس در وحشت ديدن اين صحنه نفسش را در سينه حبس كرد.پسرك به چشمهاي معلم چشم دوخته بود.اشك در چشمانش جمع شده بود و بغضي سنگين تر از پيش گلويش را ميفشد اما غرورش اجازه نميداد گريه كند.پسرك گريه نكرد.در رويايش معلمي را ديد كه شاگردانش را شكنجه نميدهد.پسرك هيچ نگفت.چشمان اشك آلودش را به معلم دوخت و گريه نكرد.فرياد نزد.بخشش نخواست.معلم با فرياد و توهين او را از كلاس بيرون كرد.با چشماني مغرور و اشك آلود و لبخندي مغرورانه از كلاس خارج شد و هيچگاه بازنگشت.

از فرداي آنروز همه ي شاگردان كلاس تبديل به پسرك شده بودند.همه غروري داشتند كه اجازه نميداد خود را ببازند و گريه كنند.از آنروز به بعد ديگر هيچكس در كلاس گريه نكرد.از آنروز به بعد خط كش معلم جز براي كشيدن خط به كار نرفت.از آنروز به بعد دستان معلم جز براي نوازش با صورت كسي تماس پيدا نكرد.از آنروز به بعد هيچكس در آن كلاس شكنجه نشد.ديگر پسرك به آن كلاس نيامد اما غرور او در فضاي كلاس باقي بود.

2003-04-08T08:38:00.000-07:00

يه روزي كه زياد دور نباشه بالاخره من ميميرم.كاش اون روز هر چي زودتر برسه.قول ميدم ديگه دلم واسه هواي بهاري كه يه دفعه مياد و خودشو محكم ميكوبونه توي كله ي من تنگ نشه.قول ميدم ديگه دلم واسه ديوونگي تنگ نشه.قول ميدم ديگه دلم واسه ضايع كردن استادا تنگ نشه.قول ميدم ديگه دلم براي عشقاي زميني تنگ نشه.اصلا چه معني داره؟ واقعا چه معني داره؟ من اصلا از اينكه هواي بهاري مزخرف با اون حساسيت و آلرژي خودشو كوبوند توي سرم پشيمونم.اصلا چيه.هم سر آدم درد ميگيره هم باعث خيلي جيزاي ديگه ميشه.من بايد برم بميرم.هر چه زودتر بهتر.اصلا كاش يه مرگ توپ داشته باشم.مثلا يه طوفان بد و تندي تو هند بياد و يه فيلي رو بلند كنه و بياره با خودش و بياره و بياره تا ايران.بعد يه دفعه من وسط زمين چمن دانشگاه ايستاده باشم و فيله از آسمون بيفته رو كله ي من.خيلي توپه.احتمالا توي لحظه ي آخر كلي ميخندم.اه اين هواي بهاري هم بعضي وقتا بدجوري خودشو ميكوبونه تو سرم.

امروز يكي ازم پرسيد من به كسي ظلم كردم؟پرسيد كسي از دست من شاكيه؟ براش گفتم.اما در مورد خودم چي؟واسه همينه كه ميخوام بميرم.توروخدا يه فيل از هندوستان با تندباد بياد.با همه ي اينا ببخشيد.

2003-04-05T08:56:00.000-08:00

صبح عالي بود.خيلي خوب بود.احساس كردم مال منه.احساس كردم مال مال خودمه.كلا واسه ي اولين روز بعد از تعطيلات روز خوبي بود.خيلي خوبه كه با هم بوديم.بعدش هم كه ديگه همه چي خيلي يهويي شد.آخرش هم كه يه فيلم بي سروته كه احساس كردم ازش ترسيد.شايد بايد تا دانشگاه باش ميرفتم.من كه مشكلي نداشتم.واقعا احمقم.اما خوبيش اينه كه الان ميشه به ش زنگ زد و ببيني چشه.گفتم كه ميخواي بيام دانشگاه؟ گفت نه.بعضي وقتا لجبازي ميكنه.خيلي هم لجبازي ميكنه.خيلي وقتا روراست نميگه چشه.نميگه چي ميخواد.بعد از اين همه مدت مگه با هم تعارف داريم؟من خيلي خنگم كه نميفهمم كه چي ميخواد.خيلي وقتا دلم ميخواد كمكش كنم اما نميشه.نميدونم يه جورايي احساس ميكنم نميخواد.هميشه همه چيو براش توضيح دادم.هميشه با حوصله گفتم چمه اما اون يه بار اين كارو كرده؟البته اينا دليلي بر اين نيست كه تقصير اون باشه.بعضي وقتا هم يعني بيشتر وقتا من خيلي بي رحم و بي جنبه بودم.حق داشت كه اعتماد نكنه.امروز به م گفت چرا ميخواي كه من پيشت بمونم؟ واقعا نميدونست چرا؟ گفت چيز زيادي نداره به من بده.اما من چيزي ازش نميخوام.خودشو ميخوام.هنوز يادم نرفته چطوري بودم.يادم نرفته چجوري زندگي ميكردم.اگه ميگم از پيشش نميرم واسه اينه كه ميدونم دوباره چه اتفاقي ميفته.اگه ميخوام پيشم بمونه به خاطر همينه.شايد زياد باهوش نباشم.شايد دقيقا خيلي هم خنگ باشم كه در اون لحظه اي كه بايد بفهمم نميفهمم.اميدوارم بهتر بشم.خدايا كمكم كن.

چندتا اتفاق افتاده.اولاً اينكه فيلم «خانه اي روي آب» اصلاً اونقدي كه تعريفش ميكردن جالب نبود.از اون يه ربعي كه ازش زده بودن هم كه بگذريم هنوز كلي قسمت بي سروته داشت كه معلوم نشد چي شد.شايد اگه سانشور نشده بود اين همه ماجراي بي سروته كه وسط راه ول شد و معلوم نبود چي شد به چشم نميومد.امروز آمار داده بودند كه پرفروش ترين فيلم نوروزي بوده.به نظر من اگه توقيف نشده بود حتما اينقدرا فروش نميكرد.ثانياً اينكه به شدت دچار حساسيت بهاره و نوروزي شدم.خيلي بده.تمام چشم و دماغ و گوش و همه ميخاره.بعد هم يه دفه ميبيني 10 تا عطسه ميكنم.ثالثاً اينكه پول هفتگي ام هم بعد از يك سال و نيم امشب طبق تصويب بابا با حدود 50% افزايش به 7500 تومان در هفته رسيد.بسيار خوب بود.كلاً روز بدي نبود اما خيلي چيزا ميتونست قشنگتر باشه.كاش من اينقد خنگ نبودم.تا بعد ..... .

2003-04-04T09:37:00.000-08:00

فكر نميكردم ببخشدم.من خيلي بد بودم.هر چي يادم ميومد بيشتر احساس بدي ميكردم.بدترش اينه كه بقيه تورو بد نبينن.تازه از اون هم بدتر اينه كه اوني كه در حقش بدي كردي به ت بگه كه هنوز هم دوست داره و واسه ش مقدسي.اين ديگه از همه چي بدتره.خودت خودتو ميبخشي اما ميدوني بقيه نميبخشنت.اونوقت ساكت ميشي و ترجيح ميدي كه هيچيو تعريف نكني.يه مجسمه ي سنگي وسط ميدون شهر از چي ميترسه؟ از اينكه مردم بفهمن كه اون يه مجسمه ي سنگي بيشتر نيست.اما دلمو زدم به دريا.ديگه نميتونستم كه اينطوري ادامه بدم.بايد حتما همه ي ماجرا رو با چيزايي كه يا پنهانشون كرده بودم و يا يه جور ديگه تعريفش كرده بودمو ميگفتم.خيلي فكر كردم.اول خواستم براي يه كسي تعريف كنم كه نميشناستم.اما بعدش گفتم نه.بايد براي اون بگم.هيچ كس جز اون نميتونه به اينا گوش بده.اون تنها كسيه كه من دارم.يعني تنها كسيه كه فكر ميكنم ميتونه به اينا گوش بده.گوش داد و آخرش منو بخشيد.هيچكدومش سخت تر از بخشيدن دروغ نبود.اين دو سه هفته ازش خيلي چيزا ياد گرفتم.تو اصفهان گفت بايد به حرفاي يه نفر گوش كنم.هموني كه قبلا باش بودم.حدود دو سال باش بودم.خيلي اتفاقا اين وسط افتاد ولي من هيچوقت جرات نكردم همه شو براي كسي تعريف كنم.ساده ترين دليل به هم خوردن همه چي اين بود كه من ديگه نميخواستم.ديگه ادامه شو نميخواستم.يه كم خودخواهانه ست ميدونم اما ديگه نميخواستم به چيزي اميدوارش كنم كه نبودم.نميخواستم به چيزايي دل ببنده كه نبايد ميبست.به تدريج همه چيزو نابود كردم.حتي خودمو.اما دوباره بلند شدم.اون هم بلند شد.اما هنوزم فكر ميكنم نبايد اين كارو ميكردم.چند بار سعي كردم براش همه چيو توضيح بدم اما نذاشت.نخواست باورشون كنه.بعدش ديگه هيچي برام نمونده بود.خسته بودم.از اين همه پليدي كه انجام داده بودم.از همه چي متنفر بودم و بيشتر از همه چي از خودم.غير از يه نفر كه مثل خودم ديوونه بود.اون منو از توي اون تنفر نجات داد.حالا خيلي سخت بود كه با گفتن همه چي ازم بدش بياد.مخصوصا دروغي كه به ش گفته بودم.امروز جمعه بود.جمعه ها خودش به اندازه ي كافي غيرقابل تحمل هست.چه برسه به اينكه اين همه تاريكي هم تو وجود آدم باشه.بالاخره دلمو زدم به دريا.اون نبايد بدون اينكه بدونه من چي كار كردم دوسم ميداشت.همه چيو براش گفتم.منو بخشيد.دوست داشتنشو باور كردم.منو بخشيد.به خاطر همه چي ممنون.اگه تو نيومده بودي من نميدونم الان وضعيتم چي ميشد.بعد كه به ش گفتم به م گفته كه ميخواد بام حرف بزنه و من چي كار كردم، گفت بايد به حرفاش گوش كني.اينو كه گفت ...... .خيلي حرف بزرگوارانه اي بود.من هم به حرفاش گوش دادم.خيلي حرفا زد.در مورد همه چي.آخرشم گفت من نبايد اينا رو به تو بگم اما به كس ديگه اي هم نميتونم بگم.اينم از بدبختيش بود.خداييش دلم واسه ش سوخت.اون هم گناه داشت.اما ديگه از نظر دوتامون همه چي تموم شده.خوشحالم كه ديگه فهميد.چون منم حرفامو به ش زدم.حالا احساس راحتي ميكنم.وقتي تمام داستانو براي الهه ي باران گفتم ديگه راحت راحت شدم.به خاطر همه چي ممنون.

خوب بالاخره تونستم قسمت اولشو تايپ كنم.مينويسم.ايشالا كه خوشتون بياد.اين هم «از دفترچه ي خاطرات يك محكوم به اعدام»:

«اصلاً من از همون اولش همه چيو گفتم.اما اون بازپرس كه يه خال گنده روي لپش داشت آخرش گفت:بابا اين ديوونه است.گفتم:ديوونه خودتي حرف دهنتو بفهم.يكي زد تو گوشم و گفت:اين واسه اينكه ياد بگيري چطوري با يه بازپرس صحبت كني.بعدش نشست.انگاري دلش برام سوخت.يه نگاه به من كرد و منم نگاش كردم.گفت:آب ميخوري؟ گفتم:نه! گفت:ولي من ميخورم.آبو كه خورد گفت چيزي نميخواي؟ گفتم:يه كبابي هست تو بازار چنجه ش حرف نداره. گفت:آخه تو تا حالا تو بازار پا گذاشتي؟ گفتم:نه! گفت:پس اينو از كجا ميدوني؟ گفتم:اون مرحوم ميگفت.خدابيامرز هزار بار به ش گفتم يه دو سيخ واسه من بگير و بيار نگرفت. گفت:كدوم مرحوم؟ گفتم:بابا تو چقد خنگي!بابامو ميگم ديگه هموني كه ميگي من كشتمش. گفت:مگه تو نكشتي؟ گفتم:نه والله. گفت:پس كي كشته؟ يادم كه افتاد دلم به خورده واسه بابام سوخت.بيچاره مرد بدي نبود.همه مونو يه اندازه دوست داشت.خواستم به ش بگم كي كشتدش ولي ديدم اگه همينجوري مفت مفت بگم پررو ميشه.تازه جاي سيلي ش هم هنوز ميسوخت.با دست يه كم صورتمو ماليدم و گفتم:رفيق خرج برميداره. گفت:مگه با هم رفيقيم؟ گفتم:تو تا حالا تو بازار چنجه خوردي؟ گفت:نه! گفتم:پس با هم رفيقيم. گفت:تو هميشه دوستاتو اينطوري انتخاب ميكني؟ گفتم:دوستامو نه ولي رفيقامو چرا. گفت:مگه فرقي هم ميكنه؟ گفتم:نميدونم لابد بايد فرق كنه ديگه. گفت:نگفتي كي كشته؟ گفتم: گفتم كه؛ خرج برميداره. گفت:چي؟ گفتم:اينكه بگم حاج رضا كشتدش. گفت:مگه حاج رضا كشتدش؟ گفتم:نه! گفت:پس چرا ميگي خرج داره كه اينو بگي؟ گفتم:آخه يه بار يكي از شاگردارو ميخواستن اخراج كنن اومد دست به دامن من شد.من هم دوتا نوشابه با كيك ازش گرفتم و گفتم من به ش دستور دادم جعبه هارو اينطوري بچينه.بنده خدا هر چند وقت يه بار ميومد ميگفت اگه بخواي بگي مثلاً فلان چيزو تو يا حاج رضا برداشتين چقد خرج برميداره؟من هم ديگه ياد گرفتم.بنده خدا حاج رضا منو خيلي دوست داشت .... پريد وسط حرفم كه اين حاج رضا ديگه كيه؟ گفتم:خدابيامرز بابام بود.اينو كه گفتم يهويي سرخ شد.با مشت محكم زد رو ميز و داد زد:يكي منو از دست اين ديوونه خلاص كنه.من هم گفتم:ديوونه خودتي حرف دهنتو بفهم. از بچگي ياد گرفته بودم چطوري از حقم دفاع كنم.مرتيكه فكر كرده بازپرس شده حاج رضاست كه هر چي دلش خواست بگه.تازه حاج رضا هم هيچوقت نميگفت ديوونه.فوق فوقش ميگفت احمقِ نفهم.من هم نميگفتم حرف دهنتو بفهم.آخه حاج رضا حرف دهنشو ميفهميد.بعدش اين رفت اون جوونه اومد.دم در به جوونه گفت:خدا به ت رحم كنه. همچين به ش گفت كه هر كي نميدونست دلش واسه ش كباب ميشد.جوونه اومد تو.قيافه ش مهربون بود.از اون مشتريها بود كه حاج رضا راحت سرش كلاه ميذاشت.گفت:خب. گفتم:خب كه خب. گفت:ميخواي اول تو بپرسي يا من؟ گفتم:چيو؟ گفت:هرچيو. ساكت شدم.يه كم گيج شدم.خيلي سنگين حرف ميزد من هيچي نميفهميدم.از سكوت هم زياد خوشم نميومد.گفتم:تو بپرس. گفت:خوب اسمت چيه؟ گفتم:اسممو ميخواي چي كار؟چايي نخورده دايي ميشي.نگفتم خاله آخه طرف مرد بود. گفت:خوب باشه.به بابات چي ميگفتي؟ گفتم:بابا؛ مگه تو چي ميگي؟ گفت:آخه بعضي وقتا ميگي حاج رضا. گفتم:آهان.موقعي كه دوستاش كارش داشتن اينطوري صداش ميكردن.من هم موقعي كه كارش داشتم اينطوري صداش ميكردم.بعضي وقتا هم قاطي ميكردم.نميدونستم كارش دارم يا ندارم.واسه همين هر چي رو زبونم ميومد صداش ميكردم. گفت:خوب اون شب چي شد؟ گفتم:كدوم شب؟ گفت:همون شب كه بابات مرد. گفتم:منظورت حاج رضاست؟ گفت:آره. گفتم:هيچي.داداش اكبر اومد خونه ي ما. گفت اصغري حاجي خونه س؟گفتم آره گفت:شام چي دارين؟ گفتم باقلاقاتق.راستي تو تا حالا باقلاقاتق خوردي؟ گفت:آره خوردم.بقيه شو بگو. گفتم:بقيه ي چيو؟ گفت:جريان اون شبو. گفتم:كدوم شب؟ گفت:همون شب كه حاج رضا مرد. گفتم:منظورت بابامه؟ گفت:آره. گفتم:آهان.هيچي ديگه بعد رفت نشست و با بابا و مادر و اينا شام خورد.من هم خوردم.آخه من باقلاقاتق خيلي دوست دارم.--از توي چشماش ميخوندم كه داره دعا دعا ميكنه كه نگم تو هم باقلاقاتق دوست داري؟-- گفتم:راستي تو باقلاقاتق دوست داري؟ گفت:آره آره آره! حالا ميگي يا نه؟ گفتم:چيو؟ گفت جريان اون شبو كه بابات مرد. گفتم:منظورت حاج رضاست؟ گفت:اي بابا! آره منظورم همون كوفت زهرماريه.ميگي يا نه؟ گفتم:حالا چرا عصباني ميشي؟اصلاً من ديگه هيچي نميگم. با دست زد توي پيشونيش و با آرومي و خشم كشيد تا پايين صورتش.گفت:واي واي واي! حالا لابد بايد خ..ه مالي اتو هم بكنم؟ فكر كردم منظورش تخم مرغه.آخه عزيز به تخم مرغ ميگفت «خايه مرغ».گفتم:چطوري اين كارو ميكني؟ گفت:چي كار؟ گفتم:تخم مرغو به هم ميمالي؟اصلاً چرا اين كارو ميكني؟اگه بزنيشون به هم راحت تر ميشكنه.يه جوري نگام كرد كه ازش ترسيدم.يه دستگاهي روي ميز بود كه يه چراغ قرمز داشت.شبيه اين دستگاهه بود كه كامران پسرخاله م توش نوار ميذاره و سيمشو به جاي پريز برق ميذاره تو گوشش.بعد برق به جاي اينكه از كامران به اون دستگاهه بره از اون دستگاهه به كامران ميره و برق ميگيردش.آره داشتم ميگفتم.اون دستگاهو برداشت.نوارو از توش دراورد.زدش زمين و جفت پا پريد روش.دو سه بار محكم.نوار خرد خرد شد.همين موقع اون بازپرس اوليه اومد تو.يه چشم غره به من رفت.من هاج و واج نگاش كردم.بعد رفت طرف اون يكي و بازوشو گرفت.مرتب ميگفت:مهرداد چيزي نيست آروم باش.بردش بيرون.مهرداد هم مرتب داد ميزد:بابا اين ديوونه ست بايد بره تيمارستان.شايد هم من بايد برم.اين چه وضعيه درست كردين و از اين حرفا.بعد گفتن كه منو به سلولم ببرن. ..... .»

ادامه دارد .....

2003-04-03T10:55:00.000-08:00

خوب من به سلامتي از اصفهان برگشتم.راستش يه چيزايي توي اين مسافرت اتفاق افتاد كه هركدومش يه دنيا حرفه.من سعي ميكنم كه يه جوري توضيح بدم كه سر كسي درد نگيره.بله اولش اينكه حدود 80% راهو از اينجا تا اصفهان من روندم.نميدونم تا حالا همچين تجربه اي داشتين يا نه.آدم وقتي كه خودش ماشينو ميرونه تازه ميفهمه مسافر بودن يعني چي.خيلي لذت بخش بود.مخصوصا اونجا كه پليسه گفت برو.برگشتن اما توي اتوبان قم تقريبا خواب بودم.واسه همين دادم بابام برونه.بد هم نيست آدم يه كم بخوابه.تقريبا هيچي نخوابيدم.تلافي روزاي اول دراومد.ديگه اينكه دوتا چيز ياد گرفتم.اوليش اينه كه توي شهراي ايران البته نميشه گفت همه شون اما اينايي كه من از توشون توي اين مسافرت رد شدم تعداد گداهاي آهني(صندوق صدقات كميته ي امداد) از تعداد صندوقهاي پست كه هيچي تو سرشو بخوره صندوق پست.از تعداد سطل آشغالها هم بيشتر بود.و اما دوميش.من در مورد رانندگي افراد يه نظري دارم.البته اين يه نظر شخصيه.من معتقدم كه از روي رانندگي افراد ميتونيم به خصوصيات فرديشون پي ببريم و يه جورايي روانشناسيشون كنيم.حالا اگر به تعميم يافته ي اين نظريه نگاه كنيم يعني در حقيقت با يه ديد كلي تر به اين مساله نگاه كنيم ميتونيم به خصوصيات و فرهنگ حاكم بر اون جامعه پي ببريم(حيف كه من نميخوام بحث سياسي كنم وگرنه الان با استفاده مقاديري آسمون و ريسمون ميتونستم حكومتها رو هم روانشناسي كنم!!!!).اينو قشنگ توي اصفهان ديدم.مردم به فكر اين بودن كه يه جوري زرنگي كنن و از مقررات سرپيچي كنن.طرف قانونش خودش بود.خودش همه چيو تعريف ميكرد.خيابون ورود ممنوع وجود نداشت.همه ي چراغها سبز بود حتي اگه قرمز باشه.30 سانت فاصله اي كه ماشين هنگام پارك بايد از جدول داشته باشه رو راننده تعريف ميكرد.و اين 30 سانت با تعريف راننده شايد حتي به 1.5 يا در بعضي موارد كه خودم امروز صبح شاهدش بودم به 4 متر توي يك خيابون با عرض 10 متر رسيد.خلاصه جالبترينش اين بود كه ما ساعت 12 شب سيزده به در داشتيم برميگشتيم خونه ي زن داداشم.بعد يه مسير مستقيمو تا باغ محل در وكردن سيزده به در رفته بوديم و حالا بايد همون مسيرو برميگشتيم.اما مسير برگشت از يه جايي عبور ممنوع بود كه اگه نبود مسير سر راست 5 دقيقه اي رو طي ميكرديم.ما هم مجبور شديم نصف شبي پرسون پرسون مسير 5 دقيقه ايو نيم ساعتي رفتيم.كل اصفهانو هم گشتيم.البته به ما كه خوش گذشت.اما ميخواستم اينو بگم كه ما نيم ساعت زودتر از همه (زودتر از 3 ماشيني كه بودند) حركت كرديم و 5 دقيقه ديرتر از يكي از ماشينا و 5 دقيقه زودتر از ماشين دوم رسيديم.ميتونين دليلشو حدس بزنين؟ مطمئنم ميدونين كه اون تابلوي عبور ممنوع براي بقيه هيچ مفهومي نداشته.شايد بخواين بگين 12 شب بوده بابا چقد سخت ميگيري اما مساله اينجاست كه من ساعتهاي مختلف از اون خيابون گذشتم و در همه ي ساعتها و براي همه اون تابلو بي مفهوم بود.بعد از مدتها معني 13 به در رو فهميدم.مخصوصا قليون و هايده و وسطي.اوخ اوخ اوخ.يه كار شيطاني انجام دادم كه خيلي خدا بود.واسه 5 نفر فال گرفتم.يه فال من درآوردي كه نحوه ي چيدن كارتهاش خيلي توپ بود.حالا از تفسيرش كه ديگه نگو و نپرس.تازه كلي هم تمرين جسمي و روحي داشت كه من دوماه اونا رو ياد گرفته بودم و 1 ماه چيدن ورقها و يك ماه هم تفسير فال.خيلي خوش گذشت همه شون سر كار بودم.آخه كجاي من به فالگيرا ميخوره؟دو ساعت همه سر كار بودن.فهميدم كه اگه يه وقتي واسه رشته ام كار نبود ميتونم فال بگيرم.درآمدش هم بيشتره.يه دفتر خاطرات هم از اين طرف به دستم رسيد كه اونم بد نيست.شايد اونو هم ويرايش كردم و بنويسم.خوب ديگه من خيلي خسته ام.بقيه اش باشه واسه فردا اگه يادم اومد ميگم.مهمترين قسمتش اينه كه من كلي از پروژه ام مونده كه جواب ندادم.تا بعد .... .

2003-04-02T03:04:00.000-08:00

حال كه نظام عالم به دست مرگ نهاده شده شايد به نفع خداوند است كه مردم به او معتقد نباشند و بدون چشم گرداندن به آسماني كه او در آن خاموش نشسته است ، با همه ي نيروهاشان با مرگ مبارزه كنند .

2003-03-31T07:27:00.000-08:00

يه چندتا مطلب هست كه دوست دارم توضيح بدم:

1.اول اينكه ميخوام يه وبلاگ جديدو معرفي كنم كه يكي از دوستاي اينترنتي و دانشكده اي من افتتاحش كرده و قراره از اين به بعد نوشته هاي قشنگشو كه من قبلا هم خوندم و باز هم قراره بخونم اونجا بنويسه.قالبشو هم همون دو دوستي كه قالب منو درست كردن واسه ش ساختن كه انصافا قشنگ شده.ايشالا كه خوشتون بياد.اون وبلاگو اينجا ميتونين ببينين.آدرسش هم اينه: http://injaa.blogspot.com در ضمن اين دوستان من هر نوع سفارشيو قبول ميكنن.بخونين مطمئنا قشنگتر از نوشته هاي منه.

2.خبر دوم هم باز در مورد قالب جديده.بالاخره بعد از چندين ماه نيكنام با استفاده از چندين و چند منبع معتبر و غير معتبر (مثل جزوه ي من!!!!) قالب جديديو طراحي كرد و از اون توي وبلاگش استفاده كرد.هر چي باشه از اون قبليه قشنگتره.البته به نظر من اين مهم نيست كه قشنگتر شده يا زشتتر.يا حتي چيزي كه نيكنام ساخته چطوريه.بلكه دوتا نكته اين وسط خيلي مهمه.اوليش اينه كه اين هر چي كه باشه نيكنام با معلومات و اطلاعات خودش ساخته.دوم هم اينكه روحيه ي نيكنام با ساختن اين اصلا عوض شده.ديگه از نااميدي حرف نميزنه.حتي با يه كم خوشبيني ميشه گفت داره از اميد حرف ميزنه و ساختن اين قالب اونقد روش تاثير گذاشته كه تصميمهاي بهتري ميگيره.به نظرم داره دوباره همون پويايي و نشاط قبليو به دست مياره اگه چشمش نزنم.

3.اگر به قسمت پايين صفحه نگاه كنين ميبينين كه قسمت نظرخواهي برداشته شده.راستش اين چند روزه خيلي فكر كردم.اين وبلاگ البته و صد البته مال الهه ي باران هم هست اما بنا به دلايل كاملا شخصي احتمالا ديگه كمتر مينويسه.من هم كه نوشته هام معمولا نظر چنداني در موردش داده نميشه.يه الهه ي بارانه كه اونم ميتونه شفاهي به م بگه.بقيه هم اگه ديگه خيلي توپ خواستن نظر بدن ميتونن ميل بزنن.راستش پيش خودم گفتم يا من اونقد چرت و پرت مينويسم كه كسي نميخواد نظر بده يا اونقد دست بالا مينويسم كه كسي چيزي ازش سر در نمياره(توهم!!!) يا بقيه تنبليشون ميشه.در هر كدوم از اين حالتا نظرخواهي چيز كاملا زائدي به نظر مياد.(بعد از مدتي سروكله زدن با الهه ي باران قانعم كرد كه اين كارو نكنم.چون اين وبلاگ مال اون هم هست من حق نداشتم تنهايي چنين تصميمي بگيرم.براي همين نظرخواهي به قوت خودش باقيه!)

4.يكي از دوستان ميگفت داري خيلي چرت و پرت مينويسي و همه ش داري در مورد الهه ي باران يا چيزاي مربوط به اون مينويسي.راستش انگيزه ي اصلي من از نوشتن وبلاگ خاطرات بود.از همون اولش.بعدا به ذهنم رسيد كه چطوره كه بعضي از نوشته هامو بذارم اينجا.بعدا هاش هم كه ديگه نميدونم چي شد.نميتونم بگم قول ميدم بهتر بشه اما سعي ميكنم.نميدونم اگه الهه ي باران اينجا نمينوشت فكر كنم بايد درشو تخته ميكردم.اميدوارم بتونم بهتر و بهتر بنويسم.

5.يه دو سه روزي دارم ميرم اصفهان.از اين سفر هم حالم به هم ميخوره اما اگه نرم مامانمينا شك ميكنن كه من عشق خونه خالي دارم و منتظرم كه يه جوري دكشون كنم برن.البته زياد با واقعيت فرقي نداره اما اگه بخوام بازم تنها تهران باشم مجبورم كه اين سفرو برم.اين سفر البته طبعات خاص خودشو داره.اونجا مهمون يه سري هستيم كه از همينش بدم مياد.شايد اگه اون دوست سالهاي جنگمون اونجا بود بيشتر دوست داشتم برم.

6.اون دفتره رو هم كه گفتم يه قسمتشو ويرايش كردم.اگه وقت بشه امشب (كه به علت تعدد مهمانها احتمالا نميشه) اگه هم نه جمعه ميذارمش اينجا.اميدوارم چيز قشنگي باشه و بقيه همونقد كه من ازش لذت بردم لذت ببرن.

ببخشيد سرتونو درد اوردم.اميدوارم كه چند روز پايان تعطيلات به تون خوش بگذره.تا بعد .... .

2003-03-28T10:58:00.000-08:00

آهنگ عيدو برداشتم.چون ديگه عيد زيادي مبارك شد.هرچند هر چقد هم كه مبارك باشه بازم كمه.اما خوب ديگه بسه.دنبال يه جايي هستم كه آهنگهاي فارسيو به صورتي كه بشه تو وبلاگ استفاده كرد داشته باشه.حالا همچين هم لازم نيست كه خيلي كامل باشه.من زياد از آهنگهاي خارجي خوشم نمياد.

وقتي هيچ كاري نميتوني بكني كه ببينيش بايد يه طوري سر خودتو گرم كني.جشماتو به چشماش ميدوزي و صداشو از پشت گوشي ميشنوي.اما زياد فايده اي نداره.خودت هم خوب ميدوني توي چشماش نگاه نيست.توي اون چشمايي كه توي مونيتور اون برق اون روزو نميبيني و بيشتر دلت ميسوزه.يه كم چشماتو رو هم ميذاري.آرزو ميكني كاش لجبازتر از ايني بودي كه الان هستي.يعني آرزو ميكني كاش در برابر اون هم لجباز بودي.هموني كه الان توي مونيتور نگاه چشماشو نميبيني.هموني كه هر چي سعي ميكني برق نگاهشو - همون برق نگاه اون روزيو - ببيني و خبري نيست.بي خودي دل خودتو خوش كرده بودي.يه كوچولو سرت درد ميگيره.دور اطاقت يه نگاهي ميندازي.كلي ظرف نشسته هست.البته نه توي اطاقت اما منظره اي كه وقتي مامانت با اون ظرفها رو به رو ميشه رو كاملا توي ذهنت تصور ميكني.دلت ميخواد يه چيزي بنويسي اما فايده نداره.دلم يه درياي طوفاني ميخواد.دلم اصلا خودش يه درياي طوفاني شده.دوست دارم بازم سازمو بردارم و برم وسط كوچه ها.دلم ميخواد يه آهنگ خيلي غمگين بزنم اما عيده.مردم دوست دارن شاد باشن.دلم توي كوچه پس كوچه هاي يه درياي طوفاني يه نوازنده ي دوره گردو ميبينه كه داره يه آهنگ غمگين ميزنه.يه «الهه ي ناز» سوزناك.يه كوچولو اشك توي چشمام جمع شده.شايد هم بيشتر از يه كوچولو باشه.وقتي دلت يه درياي طوفاني باشه و دلت تنگ بشه اونوقت موج كه ميزنه توي دلت جا نميشه.اون آب اضافيه ميره توي چشمت جمع ميشه.خيلي تصور خشنيه كه بگي يه چيزي ته دلت ميشكنه و خرده هاش ميره توي چشمت.من دلم نميخواد يه دل شيشه داشته باشم كه زود زود بشكنه و خرده هاش بره توي چشمم.من دوست دارم وقتي دلم تنگ ميشه اضافه هاي يه درياي طوفاني توي چشمام جمع بشه.آخه اون آب كه تو چشم جمع ميشه شوره.آخه بعضي وقتا داغ بعضي وقتا سرد.آخه پر از صداهاييه كه هر لحظه خودت توي دلت ميشنوي.صداي امواجي كه خودشونو محكم ميكوبونن به ساحل. همون موجهايي كه سر ساحل دادهاي گنده ميكشن.همون موجهايي كه توشون اخم ميبيني.اونوقت به دلت ميگي:«كوچولو اخم نكن به ت نمياد.»بعد سازتو برميداري و ميخوني:«اخم نكن به ت نمياد/اونوقت دلم تورو نميخواد....» اما نه شايد هم اين كارو نكني.شايد هم تا همينجاشو بيشتر نزني.بعد ميشيني.به يه ديوونه توي يه قفس نگاه ميكني.بعد ماليخوليا مياد سراغت.اصلا هم دست خودت نيست.يه ديوونه رو ميبيني كه توي قفس شيرهاست و داره با خيال راحت شلاقشو ميندازه زمين.اصلا متوجه دادهاي مدير سيرك نيست چون تشويق مردم گوششو كر كرده.مدير سيرك داره داد ميزنه كه «بيا بيرون.اونا نهار امروزشونو نخوردن ...».دعا ميكني اين ماليخوليا زودتر تموم شه چون ميبيني كه اون ديوونه ي توي قفس خودتي.اما فايده نداره.حالا بايد با دست خالي با شيرهاي گرسنه دست و پنجه نرم كني.آخه شلاقتو انداختي و غرورت اجازه نميده برش داري.چشماتو ميبندي اما بازم فايده نداره صحنه هاي هولناك ماليخوليا با بستن چشمها هولناكتر ميشن.اون ديوونه با شيرها دست و پنجه نرم ميكنه و مردم براش هورا ميكشن بدون اينكه بدونن چه حالي داره.اون ديوونه از توي آينه به ت نگاه ميكنه و تو به قول ميدي كه حتما يه روزي داستانشو بنويسي.اون ديوونه شايد يه روزي از قفس بپره.به اين اميد اون دريا آروم ميشه.همون درياي توي دلت.همه ي آبهاي چشمات برميگرده توي دلت.سرتو از آينه به طرف مونيتور ميچرخوني.اين بار صداش هم از پشت گوشي نمياد.اين بار درياي دلت دچاريه طوفان خيلي سخت ميشه.و اين بار تنگتر از دفعه ي پيش.توي وسط اون همه آب شور توي چشمت به اون ديوونه فكر ميكني كه مطمئنا وقتي از قفس پريد يه ساز برميداره و توي كوچه ها الهه ي نازو با صداي بلند ميخونه و زير اون پنجره ي هميشگي ميرسه و اونو ميبينه كه اين بار با چشمهايي كه توش نگاه هست و برق ميزنه به ت نگاه ميكنه و لبخند ميزنه .... .

2003-03-27T08:10:00.000-08:00

...روز ها يكي يكي از كنارت مي گذرن . اما تو روي يه تپه ي نه خيلي بلند ، پشت به آفتاب ايستادي و به سايه ي خودت و همه ي دنيا خيره شدي . خورشيد باز هم داره غروب مي كنه . سايه ها دراز و دراز تر ميشن و آخرش وقتي كه شب شد همه جاي دنيا رو رنگ سايه ها مي گيره ...
از تاريكي شب مي ترسي . ملتمسانه برمي گردي و پشت سرتو نگاه مي كني. اثري از آفتاب نيست . تا صبح به نقطه اي كه خورشيد پشتش غروب كرده خيره ميشي . وسط اون دو تا كوه ، همون جايي كه از همه جا تاريك تره ...
صبح خورشيد دوباره از پشت سرت طلوع مي كنه . سردته . چشماتو بستي تا ديگه تاريكي شبو نبيني . آفتاب از پشت سرت يواش يواش بالا مياد و شونه هاتو گرم مي كنه . اما تو هنوز پشت به آفتاب ايستادي . شايد هنوز منتظر خورشيد ديروزي ؟ همون كه پشت اون دو تا كوه فرو رفت . اين خورشيد نمي تونه خورشيد تو باشه . چون از يه جاي ديگه در اومده ، يه جايي درست رو به روي اون دو تا كوه ...
روز كه مي شه دوباره نور همه جا رو پر مي كنه . وسط هاي روز آفتاب كلافه ت كرده . به خورشيدي كه صاف بالاي سرت مونده نگاه مي كني . نورش چشماتو كور مي كنه . باز از آفتاب و اين سرزمين لعنتي آفتابي متفر ميشي . ديگه نمي خواي دنبال خورشيد ديروزت بگردي . به اون دو تا كوه پشت مي كني ...
غروب كه ميشه دوباره پشت به آفتاب ايستادي و به سايه ي خودت و همه ي دنيا خيره شدي .روزها يكي يكي از كنارت مي گذرن ...

2003-03-26T02:47:00.000-08:00

همونطور كه اين چند روزه شاهد بودين يه چند روزي همه مسافرت بودن.اينجانب با مسافرتي طاقت فرسا با يك فروند توپولف روسي به جزيره ي قشم سفر كردم.نميدونم تا حالا رفتين يا نه اما توصيه ميكنم هيچوقت نرين.مگه اينكه عاشق جزيره از هر نوعش باشين.نه جاي ديدني داشت نه مركز خريد درست حسابي و نه مسافرهاي درست حسابي و نه حتي يه رستوران خوب درست حسابي.خلاصه كه از اين نظرا چيز جالبي نبود.و اما براي حود من.من توي اين مدتي كه اونجا بوديم روزي حدود 12 ساعت ميخوابيدم.با مشاوره اي كه با پزشكان متخصص انجام دادم اينطور به نظر ميرسه كه بنده يا دچار زخم بستر شدم يا خواهم شد به زودي.بعدش هم اينكه يه چيز خدايي دستم اومده كه حتما براتون مينويسم.دوست بابام وكيله و توي قشم زيارتشون كرديم.يه دفترچه داشت كه به عنوان عيدي دادش به من.البته نه به اين سادگيا.ميگفت از من خوشش اومده.ميگفت دوست داشته هميشه پسري مثل من داشته باشه و از اين حرفا.مخصوصا وقتي فهميد كه من از حقوق خيلي خوشم مياد بيشتر تحويلم گرفت.برام كلي درباره ي مسائل حقوقي صحبت كرد.بعد به م يه دفترچه داد.روش با خط خودش نوشته بود:«يادداشتهاي يك محكوم به اعدام».خوب من نميخوام همه شو بذارم اينجا.گلچين ميكنم.گفت اين آقاهه كه اينا رو نوشته ..... .نه بي مزه ميشه.تا 8 9 حتما يكيشونو ميذارم.به نظر من كه خيلي قشنگن.ديگه اينكه يه چيزايي اونجا ميرويد كه به طور كلي به شون ميگن جنگل حرا.اسم درختاش هم تا اونجا كه يادم مياد لور بود شايد هم خود حرا.اين درختا با آب شور دريا عمل ميومدن و عملا ريشه هاشون زير آب بود.من خيلي دوسش داشتم.چون ياد ميدادن كه:«وسط آب شور هم ميشه سبز بود.حتي ميشه آب شورو تصفيه كرد و زندگي كرد و سرسبز بود.» نكته ي خيلي قشنگيه.اسم علميشون هم «ابوعلي سيناي آبي» بود.خيلي هيجان انگيزه كه اسم آدم روي همچين گياهي باشه.جدا به بوعلي خيلي حسوديم شد.از همه جالبتر خريد سوغاتي بود.همه ش پليس بازي بود.از اون گذشته قسمت آخرش توي فرودگاه هم خيلي توپ بود.دستگاه خراب شد و مجبور شدن همه ي ساكها رو دستي بگردن.خوب تمام ساكها رو بايد ميريختيم بيرون.فكرشو بكنين.تمام سوغاتيها رو ميشد.عملا اون همه پليس بازي ميشد كشك.

اين تلويزيون هم واسه عيد سنگ تموم گذاشته.فيلماي قشنگي پخش ميكنه.مخصوصا فيلم يكي دو شب پيش شبكه دو.«سفيد برفي».برعكس اسم و داستانش و حتي كارتون والت ديزني خيلي خيلي فيلم قشنگي بود.پر از نكات ريز و ظريفي كه از ديدنش لذت بردم.شبكه يك هم مرتب فيلماي امريكايي با مزمون سياسي پخش ميكنه.يكي نيست بگه بابا اون اقلا اجازه ميدن همچين فيلمايي در مورد كشورشون ساخته بشه.شما چي؟من به نكات سياسيش كاري ندارم.فيلماي قشنگين.«دشمن ملت» و اون يكي فيلمه كه الان يادم نيست.«داستين هافمن» و «رابرت دنيرو» بازي ميكردن.خيلي قشنگ بودن.

مراسم اسكار هم تموم شد.ما كه نفهميديم چي به چي شد.اما هر چي شد ديگه تموم شد.آدم احساس ميكنه يه جورايي شبيه جشنواره ي فجره.من از گلدن گلوب بيشتر خوشم مياد.

جديدا كارتون تنسي تاكسيدو به صورت رنگي پخش ميشه.خيلي خيلي كارتون قشنگيه.من مطمئنم اگه سياه و سفيدشو هم كه زمان ما چندتاييش تو صدا سيما بود كه احتمالا توي آرشيو خود شركت سازنده هم نبود پخش بشه بازم روي اين كارتونهاي اجق وجق جديدو - البته غير از قلعه ي هزار اردك - كم ميكنه.مثل اينكه شركت سازنده براي موزه ي خودش تقاضاي خريد اون چند قسمت سياه و سفيدو كرده كه هنوز موافقت شخص لاريجاني صورت نگرفته.ايشون طي اظهار نظري فرمودن:«ما به تخته سياه سحرآميز و كمد آقاي ووپي بسيار نيازمنديم.» از اين رو شركت سازنده در تلاشه كه يه مدل جديدو براي شخص آقاي لاريجاني بسازن تا در ازاي اون بتونن كارتونهاي عتيقه شونو تحويل بگيرن.برخي از صاحب نظران بحران عراق و برخورد سه موشك امريكا به شهر شهيد پرور آبادن رو در اين امر بي تاثير نميدونم.عده اي از كارشناسان انيميشن معتقدند همين مساله باعث توليد ورژن جديد و رنگي اون شده.(توهم شديد!!!!)

خوب ديگه فعلا همينا تا بعد ببينم چي ميشه .... .

2003-03-21T10:38:00.000-08:00

وقتي يه جايي زندگي كني كه نذارن حرفتو بزني تازه ميفهمي من چي ميگم.وقتي يه جايي باشي كه خودتو هميشه بيرون از خونه پيدا كردي تازه حساب كار دستت مياد.بعضيا با همه دعوا ميكنن.حتي اگه نتيجه ي دعوا به نفعشون هم نباشه اقلا حرفشونو زدن.اينا آدماي خوشبختي هستن.چون من اگه يه كمي حقمو بخوام وقيح و پررو ميشم.بي ادب و سرتق ميشم.وقتي ميخواي ..... .

ولمون كن بابا.روز اول عيد كه آدم اوقاتشو تلخ نميكنه.امروز سال نو شد.يه سال جديد با آرزوهاي جديد و ترسهاي جديد.با فكرهاي جديد و ايده هاي جديد.با شكستهاي جديد.ديشب تا صبح داشتم به سالي كه گذشت فكر ميكردم.به اون شعله توي تاريكي خيره شدم و فكر كردم.بعدش ريشامو زدم و وقتي همه ي ما در وضعيتي مشكوك به سر ميبرديم سال تحويل شد.مقاديري عيدي گرفتم كه ميتونم باش يه كارايي بكنم.البته مسلما 70 هزار تومن نيست.داداشم اومد خونه مون هموني كه چهارشنبه سوري دعوا كرده بوديم.ميدونستم.هميشه همينطوريه.هر چر دلش ميخواد ميگه و ميره و پس فردا دوباره برميگرده و همه هم انگار نه انگار اتفاقي افتاده تحويلش ميگيرن.هيچكي به روي خودش هم نمياره.نه اون نه ماها.ولي من تصميمم رو اجرا كردم.باش سلام عليك كردم و رفتم تو اتاقم.حوصله ي حرف زدن باشو نداشتم.با اون طرز برخوردش اونقد حرفاش به نظرم چرت و احمقانه اومد كه .... .اينم گذشت.خدا دفعه ي بعدو به خير بگذرونه.بعدش همه رفتن و ما هم خوابيديم.بعدش كه بيدار شديم رفتيم عيد ديدني.آخه فردا ميريم قشم.نميدونم ولي از اينجور سفرا خوشم نمياد.حرص آدمو در مياره.اما چه ميشه كرد بايد رفت.يعني اصلا از قبل رفته ام.كاش يه روزي روز اول عيد اين همه آيه ي ياس نخونم.نكته ي جالب قضيه دوتا كتاب آستريكس بود كه واسه داداش كوچيكه عيدي گرفتم.خيلي خوشگل بودن.خودم زودتر خوندمشون.احتمالا همه شو ميخرم.از اون كتاب فروشي كنار سينما سپيده تو انقلاب خريدم.به عنوان كتاب كودك هر چي بگين توش پيدا ميشد.سري جديد و كامل تن تن رو هم داشت.اما آستريكس يه چيز ديگه ست.كلا طنزه.نه اينكه حرفاي كسي خنده دار باشه يا كاراي كسي.ويژگي كميك استريپ به نظر من بايد همين باشه.نوشتن حال آدمو بهتر ميكنه.امسال براي اولين بار ميخوام توي يه دفتر وقايعو ثبت كنم.همه چيزو.ولي مشكل اصلي اينجاست كه 3 4 تا دفتر دارم كه نميدونم تو كدومشون بنويسم.به هر حال توي يكيشون مينويسم.بعدا اگه نظرم عوض شد منتقلشون ميكنم.ما فردا صبح ميريم.من يه چند روزي نمينويسم.در مورد الهه ي باران هم نميدونم.احتمالا سنگرو حفظ ميكنه.در هر حال ما كه رفتيم.ولي برميگردم.حتما.نميدونم ولي اصلا مسافرت اينجوريو دوست ندارم.تعطيلات خوش بگذره به همه ايشالا.فعلا تا بعد .... .

2003-03-21T10:19:00.000-08:00

خورشيد به آسمان و زمين روشني مي بخشد و در سپيده دمان زيباست . ابر ها باران به نرمي مي بارند . دشت ها سبزند . گزندي نيست . شادي هست . ديگران راست . آنك البرز بلند است و سر به آسمان مي سايد . و ما در پاي البرز به پاي ايستاده ايم . و در برابرمان دشمناني از خون ما با لبخند زشت . و من مردمي را مي شناسم كه هنوز دلهايشان همچون سرزمينشان آبيست ...
اين سال نكوست تا بدان پلشت و پتياره از جهان بر اندازيم و كشور از زشتي ها پاك كنيم .
بهارتان جاويد .

2003-03-20T12:58:00.000-08:00

اون روز دعواش كردم.دعوا كه نه در حقيقت سرزنشش كردم.من با اطلاع داشتن و اطلاع رساني مخالف نيستم.اين باعث ميشه علاوه بر اينكه كمتر كلاه سر آدم بره هميشه بهترين راهو انتخاب كنه و با حداقل ضرر و حداكثر يود كارشو انجام بده.من با انتقال اين مطالب به اين صورت مخالفت كرده بودم اما الان اين مخالفتمو هم پس ميگيرم.خودم اون سايتو ديدم.به نظر من كسي مينويسدش علاوه بر اينكه سواد داره بلكه آدم روشني هم هست.من به اين نتيجه رسيده بودم كه اين شكل اطلاع رساني در مورد اين موضوع بايد از طرف خود دولت در دستور كار قرار بگيره چون ما هر روز شاهد رشد بيماريهاي مختلفي هستيم كه از بي اطلاعي جوونا ناشي ميشه.و اين تازه ضرر جسميشه.كلي جداييهاي مختلف چه بين زن و شوهرها و چه بين دوستان و چه عشاق.خلاصه اينكه از اين مكان اعلام ميكنيم كه دونستن هيچ اشكالي نداره و همينطور انتقال مطالب.

امشب براي خريد عيد رفتيم بيرون با مامانم و نيكنام.بد نبود.همه تو خيابون بودند.راستي امروز صنعت نفت ملي شد.دست انگليس از منابع ايران كوتاه شد.دست امريكا به منابع عراق دراز.يه تاريخ هميشه توش چيزاي خوب اتفاق نميفته.

اين آخرين پست من توي امساله.يه سال ديگه داره شروع ميشه.پشت در نشسته تا بياد تو.پارسال اين موقع يادمه چه احساسي داشتم.يادمه زندگيم چطوري بود.يادمه دلم چقد سياه بود.يادمه تحمل ديدن روي هيچكدوم از دوستامو نداشتم.هيچكدومشونو دوست نداشتم.سال 80 سال قشنگي نبود.از همون اولش كه من تنهاي تنها سر سفره ي هفت سين نشستم.سفره ي هفت سين براي من خيلي مقدسه.هيچكدوم از سنتهاي عيدو اندازه ي هفت سين دوست ندارم.پارسال عيد رفتيم اهواز.هميشه اين احساسو دارم كه اگه يه گوشه از ايرانو بخوان به من بدن حتما يه قسمتي از كارونه.كنارش به خدا قول دادم كه خوب شم.روز آخر زير بارون نشستم.از اون بارون احساس ميكردم خدا منو بخشيده.همه ي سياهيها رو از توي دلم برداشته.وقتي برگشتم تهران يه نفر وارد زندگيم شد كه خيلي چيزا رو عوض كرد.به م اجازه داد كه ياد بگيرم.به م اجازه داد كه دوست داشته باشم.به م اجازه داد نفرتهامو كنار بذارم.به م اجازه داد اونقد دوست داشته باشم كه بدون دونستن بخشيده باشم.توي گوشه گوشه هاي قلبم نفوذ كرد و چيزاي بدو دراورد و دور انداخت.اجازه داد كه همراش برم.منو همراه خودش برد.به يه دنياي آبي.يه جايي كه براي يه ديوونه هميشه جا هست.مخصوصا براي ديوونه هاي آبي.توي دنيايي كه هچكس اجازه نداره سياه باشه.زندگي من خيلي بهتر شد و همه ي اينا به خاطر تو بود و اون ميلي كه اوائل سالي كه داره تموم ميشه برام زدي.الهه ي باران مرسي به خاطر همه چي.به خاطر امسال كه از اولش تو بودي تا آخرش.اميدوارم توي سال جديد هم با هم باشيم.خيلي خيلي خيلي دوست دارم.و همون چيزي كه با شنيدنش ميترسي و جيغ ميكشي.

دوستاي زياديو امسال دوباره به دست اوردم.دوستاي جديد خوبي رو هم همينطور و دوست عزيزيو هم از دست دادم.اون دوست عزيز الان كاناداست و تحمل نداره حتي با من چند دقيقه بچته.من خيلي دوسش داشتم و دارم.اما اون نه.دوست جديدم هم كه توي نيمه ي دوم سال باش دوست شدم استاد بود.آجي كوچولوم هم كه يه مدت بام حرف نميزد هم دوباره برگشت.دوستيهام با بچه ها بيشتر شد.اونايي كه عليه من موضع ميگرفتن نرمتر شدن.عقاب تيزپر ، نيما.دوستاي ديگه م هم كه از اولش همينطوري دوسم داشتن به راهش انداختيم ، مرام بزرگ.و دوستي كه داشتم از دستش ميدادم.شايد اگه اين اتفاق ميفتاد خودمو هيچوقت نميبخشيدم نشسته در دود.من همه ي دوستامو دوست دارم.خيلي خيلي. اتفاقاي خوب امسال خيلي بيشتر از بداش بود.كاش هميشه براي همه همينطور باشه.

يه نفر بود كه هيچوقت تنهام نذاشت.چه تو اوج ناراحتي بود يا اوج خوشحالي.چه من تو اوج ناراحتي بودم چه خوشحالي.يه دختر خيلي خيلي مهربون و خوش قلب.اون دختر هميشه خواهر من بود و هميشه خواهر من ميمونه.خواهر كوچولو مرسي.خيلي شبا درددل كردن با تو خيلي به م كمك كرد مرسي.درسته كه چند شبه درسات زياد شدن اما عيبي نداره.ميدونم اگه دلم دردي داشته باشه به ش گوش ميدي.اگه يه خواهر واقعي هم داشتم مثل تو دوسش نداشتم.خيلي خيلي دوست دارم.

2003-03-19T23:19:00.000-08:00

سال نو مبارك!

2003-03-19T22:15:00.000-08:00

سال نو مبارك!

2003-03-19T09:56:00.000-08:00

امروز يه چهارشنبه بود.آخرين چهارشنبه ي سال.آخرين جهراشنبه ي سال آبي بود.شايد آبي تر از همه ي چهارشنبه هاي قبلي.درسته دوباره از ساعت 9 سر يكي از كوچه ها جاده قديم شروع شد اما آبي تر از همه ي اون چهارشنبه هاي گذشته بود.دوباره احساس اون روز باروني رو داشتم كه چشمامو بستم و اجازه دادمهر جا دلش ميخواد ببردم.تكيه كرده بودم.با چشمهاي بسته.چشمهاي كاملا بسته.امروز اما به خاطر اتفاقاي ديشب حال و روز درستي نداشتم.راستش به اصرار من همديگه رو ديديم.تا ديدمش خوب خوب شدم.براش حرف زدم.به شگفتم چي شد.به ش گفتم چرا ناراحتم.به نظرم دوتامون خيلي بزرگ اومديم.اونم به حرفام گوش داد.مثل هميشه.من هم آروم شدم.من واقعا به ش احتياج دارم.درسته كه ديشب به طور كاملا واضحي به ش احتياج داشتم اما هميشه به ش احتياج دارم.ديشب به ش گفتم پيشم بمونه.واسه ش نوار «غريبانه» ي «كويتي پور» رو خريدم.بردمش دندونپزشكي.بعدش هم سر كوچه شون پياده ش كردم.خدا دوسم داره.خدا خيلي دوسمون داره.ما هم خيلي دوسش داريم.خدايا شكرت.

ديشب داداشم سر يه موضوعي كه شايد زياد هم بزرگ نبود با من دعواش شد.بعد چون به نظرش اومد كه بابام طرف منو گرفته با اونم دعوا كرد.البته راستشو بخواين تقصير بابامه.موقعي كه ما خيلي كوچيك بوديم اونقد اين داداشه بزرگ بودنشو- چيزي كه دست خود آدم نيست ـ به رخمون ميكشيد كه حالا فكر ميكنه ما هنوز همونقد كوچيكيم و حق هيچ اظهار نظري نداريم.ميگه من به خاطر اينكه بزرگتره بايد به ش احترام بذارم.من ديگه از اين كار بدم مياد.از احترام گذاشتن بدم مياد.مخصوصا به بزرگتر.تا حالا چند بار اون به من احترام گذاشته؟ من كه باش دشمني ندارم.كاري به كارش ندارم.ولي من هم عقايد و مقدسات و علايقي دارم كه اجازه نميدم كسي به شون توهين كنه.اگه ديشب زده بود تو گوشم اونقد ناراحت كننده نبود تا اينكه بخواد اونطوري صحبت كنه.اگه زده بود تو گوشم اونقد خجالت نميكشيدم كه اونطوري جلوي آدماي غريبه صحبت كنه.نه با من. با بابا. بازم ميگم تقصير خودشونه.زيادي بزرگش كردن لااقل براي خودش.من ديگه كوچكترين احترامي براش قائل نيستم.تا همين الانش هم زيادي به ش احترام گذاشتم.زيادي ازش تو سري خوردم.اگه فكر كرده با من هم ميتونه اينطوري رفتار كنه كور خونده.چرا همه بايد رعايت حال اونو بكنن.چرا اون يه بار رعايت حال ما رو نكنه.من زنشو خيلي بيشتر از خودش دوست دارم و همينطور بچه شو اما در مورد خودش در مورد كلمه ي خيلي زياد مطمئن نيستم..در هر حال هر چي بود گذشت و من هم ميبينم كه به اندازه ي خودم براي خودم حق تصميم گيري دارم.

در مورد اتفاقي كه براي نيكنام افتاده هم حرف زياده.نيروي انتظامي رو كاري ندارم اما با بسيجي بايد درگير شد.به امام حسين ثواب داره.اصلا صحبت كردن باشون هيج فايده اي نداره.فقط بايد جلوشون دراومد.اگه خيلي هم مظلوم باشين نبايد اجازه بدين اينجور آدما كه هيچ اراده اي از خودشون ندارن حقتونو بخورن.بايد زدشون.

خوب يه كم بزنيم تو فاز جنگ.جنگ كلا بده.يعني چيزي كه باعث بشه آدما كشته يا ناقص بشن بده.مخصوصا اگه به دست يه سري آدم ديگه باشه.دفاع از مملكت مقدسه.لازمه ي دفاع از مملكت جنگه.پس جنگ مقدسه.اين اولين تناقض در مورد جنگ.به نظر من جنگ كلا بده مگه اينكه عكسش ثابت بشه.اما در مورد سياست هاي امريكا.هر كشوري كه روي زمين قدرتش بيشتر باشه همينطوري كه امريكا رفتار ميكنه رفتار ميكرد.مثلا اگه ما قدرتمندترين بوديم مردم امريكا رو ميفرستاديم ايران كه برن تركيه براي ويزاي كشور خودشون وايسن تو صف!!!!(از فيلم موميايي3 اگه اشتباه نكنم)اين مساله كاملا منطقيه.همين كشور خودمون در زمان كوروش كبير كه عادلترين پادشاه طول تاريخ بوده هم از اين برنامه ها داشتيم.ميگفتيم آقا هر كي آزاده كه هر طوري دلش ميخواد و هر خدايي كه دلش ميخوادو عبادت كنه.حاكم مصر فرعون بود و حاكم ليديه كرزوس.اما همه دست نشانده ي كوروش بودند و سياستهاشون بايد به تصويب ايران ميرسيد.پس هر كسي كه قدرتمنده ميتونه از قدرتش استفاده كنه.به اصطلاح دارندگي و برازندگي.در مورد جنگ عراق كه بعد از افغانستان پيش اومد.حالا مگه براي افغانستان بد شد.باور كنين 10 سال ديگه جووناي ايراني ميرن افغانستان براي كار يا شايد براي ويزاي امريكا.عراق هم به همين ترتيب.وقتي مردمش توانايي ندارن وضع خودشونو بهتر كنن خوب امريكا براشون ميكنه!!!! جنگ عراق هم به نفعشونه.بعضي وقتا لازمه.ايران هم زمان ساسانيان قدرتمند بود.وضع اقتصادي هم خوب بود.اما دستگاه حاكم دچار فساد شده بود و تغيير حكومت لازم بود و چون خود مردم نميتونستن اين كارو بكنن با حمله ي اعراب اين اتفاق افتاد.اينجا هم يه همچون چيزيه.مردم عراق به چنان فلاكتي افتادن كه خوشون نميتونن دستگاه حاكمو عوض كنن.پس يه نيروي خارجي بايد بياد.نميگم امريكا هيچ سودي نميبره چون بيشتر از مردم عراق سود ميبره اما خوب نفعش براي ملت عراق خيلي خيلي بيشتر از موندن صدامه.اين بود انشاي ما در مورد جنگ.تا بعد .... .

2003-03-18T11:50:00.000-08:00

بهار مي آمد
تمام باغچه در انتظار روييدن
و من كنار تو پروانه خشك مي كردم!

2003-03-18T07:36:00.000-08:00

تقريبا ميشه گفت سال تموم شد.آخه امروز ديگه روز آخر بود.روز خيلي قشنگي بود.بوي بهار توش بود.من از نو شدن سال خيلي خوشم مياد اما زمستونو هم خيلي دوست دارم.با هم بوديم.انگار اصلا همه چي خيلي خوب بود امروز.من اصلا نميترسيدم.هيچ ترسي از هيچي نداشتم.وقتي گفت كي ميشه كه ديگه نگران هيچي نباشيم؟ خيلي دوسش داشتم(ميدونم منظورت چيه ولي ..... بله!!!!).راست ميگفت اگه چنين چيزيو نميخواست من اونجا نبودم.آهنگ شاد زدن هم عالمي داره.لازم نيست حتما با يه ساز راه بيفتي تو خيابونا بزني و بخوني ولي عالمي داره.حتي اگه وسط محرم باشه و بقيه چپ چپ نگات كنن.

هفت تير.انگار تمام تهران امروز اومدن اينجا مانتو بخرن.عجيب اينجاست كه هيچكدوم از نظر من زياد فرقي با هم ندارن.تازه الان كه خيلي خوب شدم قبلا كه فكر ميكردم فقط رنگشون با هم فرق داره.اما اوني كه خريد از همه ش قشنگتر بود.اينو مطمئنم.يه چيزيو كشف كردم.اگه قرار بود توي بچگي يه جايي گم بشم كه پيدا نشم احتمالا توي يه مانتو فروشي بوده.وقتي رفت توي اون راهروي پر از اتاقهاي متعدد پرو (شايد هم شيلي يا كلمبيا) احساس كردم كه گم شدم.دقيقا مثل يه بچه ي كوچيك داشتم ميترسيدم.همه ش دوروبرمو نگاه ميكردم.ميترسيدم از ستون كه پشتش آينه بود دورتر برم.ميترسيدم ديگه پيدا نشم.هر چي دوروبرمو نگاه ميكردم همهمه هاي نامفهوم بود.احساس خفگي كردم.بعد وقتي صورتش با يه لبخند گنده از پشت راهرو دراومد خيلي خوشحال شدم.نفسم دوباره برگشت سرجاش.گفت قشنگه؟ گفتم قشنگه.گفت تو اصلا نگا كردي؟ گفتم آره.ميترسيد تنگ باشه.نميدونم از ترس مامانش بود يا خودش دلش نميخواست يه چيزي بپوشه كه زيادي تابلو باشه.در هر حال اون مانتو خيلي قشنگ بود.به هر حال من يه متخصص نيستم ولي سعي ميكنم كه از اين به بعد بيشتر به تفاوتاشون نگاه كنم و حتي بدون خجالت بپرسم.بعد دوباره رفت.من دوباره گم شدم.دوباره ترسيدم و دوباره احساس خفگي ميكردم.حتي اونقد قدرت و جرات نداشتم كه حالت تدافعي بگيرم.انگار مسخ شدم.انگار يه جاي ديگه بودم.يه جايي كه نميدونستم كجاست.يه جايي كه آدما دلشون نميخواد توش باشن.تا حالا احساس يه حشره رو داشتين كه توي يه گل گوشتخوار گير افتاده باشه؟ باز اومد.دوباره اول سرش از بين اون همه سر غريبه با يه لبخندي كه توش پر از ذوق بود پيدا شد.من هم دوباره پيدا شدم.با هم از در مانتوفروشي اومديم بيرون.زن بودن خيلي سخته!!!!(نهايت ربط بود!)

نهار ديزي خورديم.خيلي چيز توپي بود وقتي داشتيم ميومديم بيرون چهارنفر دست اندركاران سفره خونه كه از سه تا مرد و يه زن تشكيل يافته بودن نشسته بودن و استراحت ميكردن(يا به عبارتي مگس ميپروندن)البته انصافا ديزيش عالي بود.خانومه گفت وقتي ميبينم جوونا ميان ديزي ميخورن خيلي خوشم مياد.اصلا خستگي از تنم در مياد.جوون ميشم(خوب بابا فقط گفت خوشم مياد ديگه اينقد پيازداغشو زياد نكن).آره خلاصه بعد ازمون پرسيد خوشمزه بود؟ گفتم عالي بود دستتون درد نكنه.گفت تا آخرش خوردين؟ گفتم نه ديگه بيشتر از اين جا نداشتيم ولي خيلي عالي بود.قراره يه بار ببرمش كله پاچه بخوره.شايد از اين يكي هم خوشش بياد.چون فعلا كه عاشق ديزي شده همه ش هم ميگه داخل خونه اينجوري نميشه.

امشب چهارشنبه سوريه.دلم ميخواست امشب يه كم در مورد پيشينه ي تاريخيش حرف بزنم.اما بعدش بيخيال شدم.اين ملت الحمدالله فقط به سمتي ميرن كه حاكمان(حالا اين حاكم هر كي ميخواد باشه)بگه نرين.البته دوستي هم ميگفت قضيه ي چهارشنبه سوري هيچ ربطي به ايني كه من گفتم نداره.بلكه مربوط به هيجان ترقه زدن و اينجور چيزا ميشه.البته شايد هم راست بگه.وقتي جووناي اين مملكت هيچ جاييو ندارن كه خودشون و اين هيجانشونو تخليه كنن دنبال يه فرصت ميگردن.تازه خوبه كه ما انتظار نداريم از اين هيجانمون استفاده ي سازنده بكنن.ميخوايم فقط يه فرصتي براي تخليه بمون بدن.امروز خيابون پر شده بود از گشتهاي ويژه ي موتوري و بنزي.با اون قيافه ها و هيكلهاي خداشون.تازه ديدم كه ترقه فروشها رو هم از سطح ميدون هفت تير جمع ميكردن.به نظر من اگه اين گشتها رو كمتر كنن يه كم اين مراسم معقولتر ميشه.اگه به جاي اينكه اين همه بگن نكنين يه فرصتي بدن يه جايي بدن براي اين كار مطمئنا معقولتر ميشه.من خودم با ترقه هايي كه صداي عذاب آور درست ميكنن مخالفم.با اين نارنجكهايي كه جاي يكيشون هنوز بالاي چشمم هست هم مخالفم.من عاشق آتيشم حتي دوست دارم اين آتيش خيلي خيلي بزرگ باشه.اونقد بزرگ كه به راحتي نشه از روش پريد.عاشق جشن گرفتن و شادي كردن توي اين روز هستم.عاشق آهنگ زدن و رقصيدن و پايكوبي كه نشون دهنده ي شاديه.نه صداي دامب و دومب ترقه هايي كه من هيچ چيز قشنگي توشون نميبينن.من عاشق سنتهاي قشنگ ايرانيم نه اونايي كه با جشناي آتيش بازي اروپا و چين قاطي شده.

2003-03-17T12:07:00.000-08:00

با عرض پوزش به خاطر غيبت نسبتا طولاني كه خوب دلايل مخصوص به خودشو داشت.بزرگترين دليلش اين بود كه ميخواستم يه كم فكر كنم.بزرگترين بهانه ش هم اين بود كه اينترنت نداشتم.البته ميدونم كه اين دليل و اين بهانه اصلا قانع كننده نيست مخصوصا براي دوستام قابل هضم نيست (منظورم قسمت تفكرشه!!).به هر حال نبايد زياد سخت گرفت.

طي ديروز و امروز من و نيكنام دنبال كامپيوتر بوديم.اين كامپيوتر مزخرف و زبون نفهم من كه بنده خدا زياد هم تقصيري نداره تصميم به ارتقا گرفت(آدم ياد دي جي مونا ميفته).اين كامپيوتر ما موقع كار صدايي شبيه به ماشينهاي بخار اوليه كه توسط جيمز وات اختراع شد ميده و به همون ترتيب دود و بخار ازش ميزنه بيرون.ما هم يه چند تا قطعه گرفتيم كه يه حالي به ش بديم و دستي به سر و گوشش بكشيم.كامپيوتر نيكنام كه ديگه نگو و نپرس.حكايتش مثل اين پيكانهاي مسافركش مدل 55 كه برميدارن يه ضبط «پايونير» يا يه «سي دي چنجر» با باند توپ ميندازن روش و فقط باش «جواد يساري» (البته اصلا قصد توهين به اين اسطوره ي موسيقي ايران ندارم) و «عباس قادري» گوش ميدن.اين مثال دقيقا مثال كامپيوتر و درايو سي دي نيكنامه.اما امروز بعد از كلي اين ور اون ور رفتن يه سيستم توپ با يه ميز كامپيوتر خدا براش خريديم به قيمت آب حوض (شايد هم يه كم گرونتر).

اين نوار جديده ي «كويتي پور» رو شنيدين؟ خيلي خداست.اين همشهري ما براي اولين بار برداشته نوحه رو با موسيقي تركيب كرده و يه آواز از توش دراورده.خيلي قشنگه.جدا برين گوش بدين.از وقتي مامانم خريده من ديگه هيچي گوش نميدم.اين قيام كه اين همه هنر از دلش بيرون اومده نميتونه اينجوري كه نشون داده ميشه سطحي باشه.اين همه نوحه(من ميگم موسيقي) اين همه تعزيه(من ميگم تئاتر).همين تعزيه رو بينين.همه ي ما ميدونيم داستانش چيه.اولش چي ميشه آخرش چي ميشه اما هنوزم هر جا باشه ميريم ميبينيم.بعضي ميگن كه اين مراسم در حقيقت همون مراسم باستاني «سياوشان» است.اين حرف درسته كاملا هم درسته اما همه ي هنري كه توي اينا ريخته ميشه به اسم و براي امامه.پس اين يه مراسم ديگه ست.هر سال محرم كه ميشه كلماتي كه توي ذهن ما جا ميگيره عبارتند از:سينه زني،زنجير زني،نوحه خوني،نذري،قيمه،شله زرد،ظهر،گرما،تشنگي و بي آبي،مظلوميت و اگه خيلي ديگه توپ باشيم فيلم روز واقعه.اين قيام اينقدرا سطحي نيست.اين همه تو سر خودمون زدن كه امام حسينو زنده نميكنه.اين همه كه ما ميگيم با لب تشنه فلان و بهمان هيچ تاثيري توي نفس عمل نداره.اين قيام تقريبا توي نطفه خفه ميشه اما امپراطوري اموي رو از ريشه ميسوزونه و نابود ميكنه.به همين راحتي كه ميگن كه نيست.امپراطوري اموي با اون سيستم جاسوسيش و اون قدرت نظامي به همين راحتي داغون نميشه.به همين راحتي از بين نميره.شما ديگه از خاندان معاويه هيچي نميشنوين در طول تاريخ. اين قيام تفكر پشتش بوده.شما همين فيلم روز واقعه رو ببينين.ميدونم صداتون درمياد اما من دلم ميخواد 10 بار پشت سر هم اين فيلمو ببينم.كم كمش اينه كه فيلمنامه شو بيضايي نوشته.ديالوگهاش محشره.موسيقيش خداست.ديالوگهاش مثل همه ي آثار بيضايي ضربتي كوتاه و تاثيرگذاره.اين قيام واقعا سطحي نيست و توي كشته شدن و مظلوميت و تشنگي يه نفر تموم نميشه.بيشتر به اما حسين فكر كنيم.به نظر من اينطور كه در موردش قضاوت ميشه مظلوميتش بيشتره تا اينكه اونجوري كشتنش.در هر حال اين نوار «كويتي پور» خيلي قشنگه.مخصوصا «ياران چه غريبانه ...».

اين مدت يه كم توي نوشتن سعي كردم تغيير بدم.دارم يه جورايي با اين نوشتن دنبال خودم ميگردم.دنبال يه چيزي كه توي وجودم گم شده.يه چيزي كه مجبورم ميكرد بشينم پاي يه دفتر و قلم دستم بگيرم و بنويسم.از اين نوشتن لذت ميبردم حتي اگه نتيجه ش از ديد بقيه در پيت و مسخره بود اما ازش لذت ميبردم.همون چيزي كه منو توي قالب وبلاك قبليم جا ميداد.به جايي رسيده بودم كه بعد از چند ماه چيزايي مينوشتم كه هم خودم لذت ميبردم و هم بقيه.از اون موقع كه اون وبلاگو به خاطر يه تصميم احمقانه و بچگانه بستم ديگه پشت هيچ دفتري ننشستم.يه دفتر ميخواستم با يه اتود.حالا هر چي حاضر بودم با زغال هم بنويسم.اما خيلي وقته اون حس نيست.من هم به ش محل نذاشتم.حالا هر چي صداش ميكنم جوابمو نميده.ناز ميكنه.هر چي التماسش ميكنم بر نميگرده.به هر حال اينقد مينويسم و سعي ميكنم كه خودمو دوباره لا به لاي نوشته هام پيدا كنم.كمكم كنين.

يكي دوتا فيلم ديدم.«The priminal fear» با بازي «ريچارد گير».خيلي قشنگ بود.شبيه يكي از داستانهايي بود كه يه بار ميخواستم بنويسم.يه پسره سرپرست يه موسسه ي خيريه رو كشته بود.يا به قول فيلم قصابي كرده بود.جالب اينجا بود كه پسره بي سرپرست بود و خودش زير پوشش اين موسسه بود و تقريبا اين آقاهه ازش نگهداري ميكرد.«گير» نقش يه وكيلو معروف و بازي ميكرد كه تنها كسي بود كه حرف پسره رو باور كرده بود و بدون هيچ چشمداشت مادي و در حالي كه همه چي عليه پسره بود وكالتشو قبول كرده بود.يه فيلم بامزه هم ديدم كه توصيه ميكنم حتما ببينينش.«Heads over heels» با بازي «Monica Potter».خيلي فيلم با نمكي بود پيشنهاد ميكنم گيرش بيارين ببينينش.

يه متني نوشته بودم ديشب تو مايه هاي همين كه بنا به دلايلي توي يه جايي وسط اين كامپيوتر گم و گور شد.امشب اصلا به قشنگي ديشب نشد.دلم ميخواد مونيتورو بندازم تو حياط بشكنم.نميدونم شايد ديگه وبلاگ نويسي برام خيلي بي خود و بيمزه شده.توي دفتر اقلا مطمئني كه هيچوقت چيزي از دست نميره.اما من از رو نميرم.لااقل سعي ميكنم كه نرم اما جدا دوست دارم اين كامپيوتر و مونيتورو پرت كنم تو حياط تا خورد و خمير بشن.تا بعد.... .

2003-03-16T06:11:00.000-08:00

امشب دلم مي خواد داد بزنم . دلم مي خواد فرياد بكشم . يه فرياد بلند و آزاد . فريادي كه هيچ كلمه اي نتونه اسيرش كنه . حتي كلمه هاي بزرگي مثل ” خدا “ . دلم مي خواد همه چيزو بشكنم ؛ ديوار هايي كه دورم كشيده شده ، پنجره هايي كه همشون رو به ديوار باز مي شه ، در هايي كه هيچ وقت حق نداري ازشون رد بشي . دلم مي خواد همه چيزو پاره كنم ؛ همه ي نقاشي هاي متظاهر و رنگي روي ديوارو ، همه ي اون صورتك هاي مسخره و مرده اي كه هميشه بهت خيره شدنو با نگاه هاي ملامتگرشون دونه دونه ي لغزش هاتو توي صورتت فرياد مي زنن ، تمام اون زنجير هايي كه به دستو پام بسته شدنو هر جا ميرم بايد سنگينيشونو به دوش بكشم . دلم ميخواد داد بزنم .اين بار دلم مي خواد فرياد بكشم ” مرگ بر زندگي! “ دلم مي خواد تمام باور ها و خيال هاي رنگيمو زير لجن هاي گنديده ي وجودم له كنم و همه چيزمو آتيش بزنم . آتيش بزرگي نميشه . من چيز زيادي ندارم . تمام وجودم فقط پر از ”هيچ“ه . حتي لازم نيست كسي خاموشش كنه . خودش خيلي زود خاموش ميشه . دلم مي خواد تمام اين دنياي آبي و احمقانه مو زير رنگ هاي سياهو كثيفيها مدفون كنم . دلم مي خواد از اينجا برم . از همتون متنفرم . دست از سرم برداريد ...

2003-03-16T06:09:00.000-08:00

2003-03-08T10:20:00.000-08:00

اينا رو ديشب نوشتم.براي امروز هم يك سري حرف دارم ولي الان نميتونم بزنم چون خيلي خسته م.

تب كردم.همه ش عطسه ميكنم.ولي فردا روزيه كه با بقيه ي روزا فرق داره.هميشه دوست داشتم توي اين روز بارون بياد.امشب كه داره مياد يعني فردا هم مياد؟من از امشب تا فردا شب يا شايد پس فردا صبح اين آهنگو ميزنم:
براي روز ميلاد تن من............................نميخوام پيرهن شادي بپوشي
به رسم عادت ديرينه حتي.........................برايم جام سرمستي بنوشي

براي روز ميلادم اگر تو..........................به فكر هديه اي ارزنده هستي
منو با خود ببر تا اوج خواستن.................(بگو با من كه با من زنده هستي)(2)

كه من بي تو نه آغازم نه پايان..................تويي آواز روز بودن من
نذار پايان اين احساس شيرين...................(بشه بي تو غم فرسودن من)(2)

نميخوام از گلاي سرخ و آبي...................برايم تاج خوشبختي بياري
به ارزشهاي ايثارِ محبت..........................به پايم اشك خوشحالي بباري

بذار از داغي دستاي تنهات......................بگيره حرم گرما بستر من
بذار با تو بسوزه جسم خسته م..................ببيني آتش و خاكستر من

تو اي تنها نياز زنده بودن........................بكش دست نوازش بر سر من
به تن كن پيرهني رنگ محبت .................(اگه خواستي بيايي ديدن من)(2)

كه من بي تو نه آغازم نه پايان..................تويي آواز روز بودن من
نذار پايان اين احساس شيرين...................(بشه بي تو غم فرسودن من)(2)

...... .

2003-03-08T09:33:00.000-08:00

باران عزيزم تولدت مبارك !

2003-03-07T00:13:00.000-08:00

;بچه كه بودم دنيا كوچيك بود . اونقدر كه همش توي يه صفحه ي دفتر نقاشي جا ميشد
اين مامانه ، اين باباست ، اينم خونمونه . اين دختر كوچولوه هم كه يه گل گرفته دستش منم !
همش همين بود . يه دنياي رنگي با يه آسمون آبي و يه خورشيد زرد كه هميشه داشت از پشت كوه ها طلوع مي كرد...
اما الان دنيا خيلي بزرگ شده . آسمونش ديگه آبي نيست ، هر روز خاكستري تر از روز قبله . وحالافقط يه خورشيد سردو پر بهانه داره كه هر روزبي رحمانه به خاك خشك اين سرزمين لعنتي آفتابي مي تابه و هر روز خشك ترش مي كنه ، ولي خيال غروب كردن نداره . اون دختر كوچولو توي اين دنياي بزرگ ديگه توي دستش گل نداره . يه چمدون داره كه تمام زندگيشو توش ريخته و داره با خودش مي بره به يه سرزمين ديگه . به سرزميني كه آسمونش آبي باشه . توي دنياي بزرگ اون اين سرزمين لعنتي آفتابي ديگه جاي كوچيكيه .
بچه كه بودم آدما هميشه مي خنديدن . توي دفتر نقاشي دستاشونو به هم داده بودنو به گلهاي باغچه آب مي دادن ...
اما الان همشون خسته ان . آدم هاي دنياي بزرگ اون دختر كوچولو ديگه نمي خندن . ساكتو تنها به آسمون خالي و خاكستري خيره شدنو با نگاه هاي خسته و سينه هاي سردشون منتظرند . منتظر ابرهايي كه هيچ وقت نمي رسند . توي باغچه هاي خاكستري اين دنياي بزگ ديگه گلي باقي نمونده .
بچه كه بودم زندگي فقط يه جاده داشت كه هميشه از جلوي در خونه شروع مي شد . يه جاده ي كوتاه توي دفتر نقاشي كه هميشه وسط راه يه پيچ مي خوردو آخرش از دفتر بيرون مي رفت . مي رفت هر جا كه دلش مي خواست ...
اما الان جاده ها خيلي زيادن . اونقدر زياد كه دختر كوچولو هميشه توشون گم ميشه .جاده هايي كه اگه توشون گير كني و زمين بخوري هيچ كس نمي تونه پيدات كنه و دستتو بگيره تا بلند شي . جاده هاي دنياي بزرگ اون دختر كوچولو پر از گرگ هاي سياهيه كه براي شنل قرمزي ها كمين كردن. و اونقدر تو هم گره خوردن كه ديگه آخرشون آزاد نيست .
... واون دختر كوچولو كه حالا مثل دنياش بزرگ شده ديگه نقاشي نمي كشه . چون همه ي مداد رنگي هاش توي دنياي كوچيك بچگيش جا مونده . حالا ديگه خيال هاي رنگيش همه خاكستري شدن . مثل دنياي بزرگش . و اون چقدر از رنگ خاكستري متنفره ...

2003-03-06T23:00:00.000-08:00

از جمعه ها بدم مياد حتي اگه قرار باشه برم وليمه ي عمه مو توي دشت بهشت بخورم.حتي اگه شبش با تمام خستگي كه تو تنم بود بخوابم و صبح بدون اينكه حتي يه ذره ش باقي بمونه بيدار شم.حتي اگه با اولين كسي كه حرف بزنم الهه ي باران باشه.اولش خيلي خوب بود.با نشاط بلند شدم.به خودم گفتم كه امروز وليمه است اونم توي دشت بهشت چيزي نميخورم كه اونجا توپ بخورم.بعدش يه نگاهي به ساعت كردم و با هيجان منتظر ساعت 9 شدم.اما الان اصلا هيچيو دوست ندارم.شايد علت داشته باشه شايد هم نداشته باشه.حوصله ندارم بگردم ببينم دليلش چيه.قبلا خيلي دنبال اين مساله ميگشتم.نتيجه ش اين بود كه ميگفتن «خيلي بچه اي» يا «همه ش به چيزاي كوچيك گير ميدي» البته راستشو بخواين من هم خيلي بچه م و هم به چيزاي كوچيك گير ميدم.حتي از اينكه اينطوري حقيقتو تو صورتم فرياد بزنن ناراحت ميشم.يه جوري ترس برم داشته.ياد خيلي چيزا افتادم.چيزايي كه الان موقعش نيست.ياد پارسال همين موقعها.ياد پروژه ي استاتيك كه ميتونست اصلا چيز تاريكي نباشه.اما من هر وقت به ش فكر ميكنم دلم ميخواد گريه كنم.ياد اسفند پارسال.ياد چيزي كه فقط دو سه نفر يادشون مونده بود.ترس برم داشته.همه اون موقع هم ميگفتن دوسم دارن ولي ... .اصلا چه اهميتي داره.خيلي از اونايي كه زنگ زدن هم ميدونم واسه چي بود.نميخوام منفي بافي كنم يا خودمو لوس كنم.وقتي توي چشماي آدما نگاه ميكني و خاليه تقصير تو نيست.ياد اون جلب ترحم مسخره كه بعدش هر وقت به ش فكر ميكردم از خودم چندشم ميشد.وقتي يه كم ضعف نشون بدي همه ي تاريكيها ميان و جلوت رژه ميرن.كار به جايي ميرسه كه اصلا نميخواي به هيچي فكر كني اما نميشه.ديگه اونقد توي دلت همه چي انبار شده كه نميذارن فكر نكني.نميذارن با يه گريه خالي بشي.از زيرآب زدن متنفرم.از اينكه پيش دوستاي صميميت زيرآبتو بزنن متنفرم.داره حالم به هم ميخوره.من نميخوام اينجا باشم.از اينكه دوستات به دو سه نفر اجازه بدن در موردت حرفايي بزنن متنفرم.از اينكه دوستات به خودت هيچي نگن متنفرم.كاش همه شون به م ميگفتن برو.كاش ميگفتن ديگه نميخوايم بات دوست باشيم تا اينكه برن واسه ي رفتار من تصميم بگيرن.همه ي اتفاقات زمستون پارسال جلوم رژه ميرن.اون پايتم هاي مسخره.واي كه چقد من بچه م.هيچوقت تو زندگيم بزرگ نبودم.هيچوقت اونقد قدرت نداشتم كه توي صورت كسي با تمام وجودم داد بزنم.هيچوقت جرات گفتن حقيقتو نداشتم.حتي اگر به نفعم باشه.هميشه پشت بچگيم قايم شدم.هميشه به جاي ايستادن و جنگيدن تسليم شدم.چقد «كونتا كينته» ي كتاب ريشه ها رو دوست داشتم.حتي وقتي كه پاشو با تبر زدند باز هم به فكر فرار بود.چقد سكوتشو دوست داشتم.چقد غرورشو دوست داشتم.هميشه به ترسويي يه بچه باقي موندم شايد تقصير پدر و مادرم باشه شايد هم تقصير خودم.نميدونم.جمعه ها روز بديه مخصوصا اگه عصرش هيچ كلاسي نداشته باشي.به م گفت چطور دلت مياد توي روز به اين قشنگي شاك بزني و عصباني باشي.چه روز قشنگي؟ خوش به حالت.شايد امروز قشنگ باشه.شايد پر از گنجشكايي باشه كه جيك جيك ميكنن.پر از كبوترايي كه فرار نميكنن و كلاغايي كه با يه كيش كوچيك فرار ميكنن.اما اينا همه واسه توه.من هم چنين چيزاييو داشتم يا نه؟ ميدونم خيلي راحت برميگردي ميگي تقصير خودته.من هم خيلي راحت ميگم باشه تقصير منه.اما هيچي عوض نميشه جمعه هنوز هم همون جمعه ست.همون چيزي كه پنجه هاشو روي قلبم ميندازه و نميذاره به چيزاي خوب فكر كنم.كاش گريه ميكردم.دلم ميخواد گريه كنم اما چطوري؟ «من سزاوار اين همه اشكي نداشتم» نه اين خيلي متوهمانه است.يعني چي من سزاوار اين همه اشكي نداشتم؟ آخه مگه چي شده؟ خودم هم نميدونم.

2003-03-06T08:29:00.000-08:00

سازم را برداشتم.دلم خيلي برايش تنگ شده بود.كوچه پس كوچه ها منو صدا ميكرد.ميخواستم پيشش باشم.پيشش كه يعني زير پنجره اش.سازمو برداشتم.دلم ميخواست يه چيزي بزنم كه خوشحال بشه.يه چيزي كه خوشحالش كنه.يه چيزي كه اگه غمگينه فراموش كنه ، اگه خوشحاله با نواي قلبش يكي باشه.از كوچه هاي بن بست گذشتم.بعضي وقتا هيچ كوچه ي بن بستي نميتونه اسيرم كنه.به اون كوچه ي بي انتها رسيدم.كوچه اي كه اون پنجره توش بود.همون پنجره ي روشن.هموني كه حتي اگه خاموش باشه يه نفر پشت پنجره ش نشسته.رسيدم زير پنجره ش.«الهه ي ناز» زدم.پشت پنجره ديدمش.بعد از الهه ي ناز يه آهنگ ديگه زدم.يه آهنگي كه خودم دوست داشتم.«چون همسفر عشق شدي مرد سفر باش، هم منتظر حادثه هم فكر خطر باش».ديگه پشت پنجره نبود.صداي موسيقي شادي از پنجره ش بيرون ميومد.هوا رو ميشكافت.روي اعصابم مينشست و شكنجه ام ميكرد.موسيقي كه زنده اجرا ميشد.پشت پنجره نبود.كم نياوردم.آهنگمو تا آخر زدم.اما اون ديگه پشت پنجره نبود.كنار سازم روي زمين نشستم.اشك توي چشام جمع شده بود.آخه با ساز من كه نميشد آهنگ خارجي زد.اونم به اون تندي.من نميتونستم بخونم.بغض كرده بودم.هيچ آهنگ قابل رقابتي با اون آهنگو سراغ نداشتم.كنار سازم فكر كردم.خيليها ميتونن آهنگهاي مختلفي بزنن.آهنگهايي كه شايد خيلي قشنگتر از آهنگهاي من باشه.دلم آتيش گرفته بود.دوباره شروع كردم.«اگه يه روز ببينم يكي براش ميميره/ حسودي رو مياره دلم آتيش ميگيره/ نميتونه مرغ دلم از حسودي بخونه/ نميدونه روي كدوم شاخه بايد بمونه ....» فايده اي نداشت.هنوز همون آهنگ شاد از پنجره اش بيرون ميومد.باز اشك ريختم.اشك ريختم.دوباره شروع به زدن آهنگ كردم.«آي الهه ي ناز/ با دل من بساز/ كين غم جانگداز/ برود ز برم/ گر دل من نياسود ....» باز اومد پشت پنجره.دلم آروم گرفت.ميدونستم هميشه ميتونم اين آهنگو بزنم.به بهترين شكلي كه ميشه زد.هر دفعه هم بهتر از پيش.هنوز صداي اون آهنگ لعنتي از پنجره اش بيرون ميزد.هوا رو هنوزم ميشكافت.اما ديگه روي اعصابم نمينشست و عذابم نميداد.با خيال راحت الهه ي نازم را زدم و به طرف خونه راه افتادم.اون دو سرباز سلامي كردند و رد شدند.زنگ خونه شونو زدند.لبخندي به لبم نشست.ادامه ي راهو با سرخوشي الهه ي نازو با سوت زدم. ... .

2003-03-05T23:13:00.000-08:00

2003-03-05T10:35:00.000-08:00

نميدونم از كجا شروع كنم.راستش اصلا نميشناختمش.حتي اسمشو هم نشنيده بودم.توي اردوي شمال هم نديدمش.با اينكه از روي ديوار در رفتيم و شريك جرم بوديم.ميگفتن درسخونه.تا بالاخره اون روز توي دفتر كاوه ديدمش.يعني مسعود گفت اين استاد حل تمرينمونه.نگاش كردم.زياد شبيه استاداي حل تمرين نبود.هنوزم اسمشو نميدونستم.روز اولي كه تو كلاس معرفيش كردن من نبودم.روز اول كلاس خودشو هم داشتم براي شورا كاري انجام ميدادم كه آجي كوچولوم اومد و به همراه الهه ي باران به زور فرستادنم سر كلاس.رفتم توي كلاسش نشستم و چندتا مساله ي خيلي ساده حل كردم.احساس كردم دوست ندارم اذيتش كنم.آخه همه ي دانشجوها كم و بيش كرم استادآزاري دارن.مخصوصا من كه بعد از مازوخيسم وحشتناكم(يكي ميگفت اونايي كه مازوخيسم دارن چون خودشون ميدونن چه آشغالي هستن و چون از خدا خيلي ميترسن خودشون خودشونو آزار ميدن) بزرگترين نشونه م همين استادآزاري و كمابيش يه كم هم مادرآزاريه.اما نميتونستم اذيتش كنم.برام دقيقا مثل يه استاد بود.اما نميتونستم از خودمون جدا ببينمش.انگار يكي از دوستام بود كه استادم شده بود يا يكي از استادام كه دوستم شده بود.سر كلاسش راحت ميفهميدم داره چي ميگه.به چيزي كه ميگفت مسلط بود.درسته كه يه كم از لحاظ جمله بندي لنگ ميزد اونم چون اولين كلاسي بوديم كه به مون درس ميداد.همه ش دوست داشتم برم مساله ها رو حل كنم.كلاساي درس اصليو هي ميپيچوندم اما كلاس اونو غير از جلسه ي دوم و چهارمش بقيه رو همه رو رفتم.البته يكي دوبار اول كه پيچوندم گله كرد اما بعدا ديگه همه شو رفتم.يه روز همه جلوي آبسردكن طبقه ي دو عكساي توي كيفمو به ش نشون دادم و توضيح دادم.قرار شد اونم عكس داداششو بياره.من همه جا استاد صداش ميكردم.البته اوائل چون اسمشو بلد نبودم اما بعدا هم كه اسمشو ياد گرفتم هنوزم استاد صداش ميكنم.وقتي استاد صداش ميكردم متهم به القابي چون «بددرد» و «پاچه خوار» ميشدم.اما مهم نبودم تنها كسي كه توي اين دانشكده دوست دارم استاد صداش كنم و از اينطور صداش كردن هم لذت ميبرم و هم دچار عذاب وجدان نميشم اونه.بقيه رو دوست دارم به همون مدرك مسخره ايكه بعضياشون معلوم نيست از كدوم دانشگاه يول تپه ي كجا گرفتن صداشون كنم.آقاي دكتر .... مهندس .... .چندشم شد.اما استاد صدا كردن «استاد» خيلي خوبه.يه روز بعد از كلاس ازم پرسيد«آقاي باران شما چرا سر كلاس اينقد ميخندين؟ به چي ميخندين؟».اون روز عمه قزي رفت پاي تخته كه مساله حل كنه.راه رفتن غم قزي توي دانشگاه و دانشكده زبانزد خاص و عامه.خيلي خنده دار راه ميره.نميگم كار ما خيلي توپ بود.من هم خيلي راحت جوابش دادم:«به خانم فلاني ميخنديدم.» اونم جواب داد كه پس سر كلاس مياي به دخترا بخندي.من سرزنشي توي لحنش و صداش و كلماتش نديدم.برام عجيب بود كه اينقد راحت پيشش اعتراف كردم.انگار يه جورايي به ش اعتماد داشتم.از جوابش هم خوشم اومد.يكي دوبار هم شوخيهاي جنبه سنجيمو باش انجام دادم و بود.همونطور كه حدس ميزدم با جنبه بود.خوب ديگه من هم شوخيهامو كنترل كردم.مثل هميشه.گذشت و من آخر ترم پاس كردم.نه تنها پاس كردم با نمره ي 16.خيلي نمره ي خوبي بود.اونم براي من.البته صراحتا بيشتر ميشدم.ميخواست برام يه كاري بكنه اما دكتر به ش اجازه نداد.به نظر من اون كارشو انجام داده بود.همين كه من 16 شده بودم و فقط به خاطر كلاس اون درس خونده بودم.كافي بود ديگه مگه نه؟ گذشت تا اون روزي كه الهه ي باران بام قهر كرده بود.خيلي قاطي بودم.ديگه از اون باران قبلي خبري نبود.اتفاقا اون هم ناراحت بود.به من گفت.جالب بود كه برام درددل ميكرد.بعدش هم جريان 81 ها پيش اومد.اذيتش كرده بودن.من هم رفتم و با چندتاشون دعوا كردم و سفارش كردم.حتي تهديد هم كردم(بابا بي خيال).بعدش بود كه اومد به م گفت خيلي مردي.خيلي دوست داشتم بدونم چرا اين حرفو زد.تا اينكه آجي كوچولوم اومد و برام توضيح داد.من هم دوست دارم باش دوست باشم.خيلي خوبه كه آدم دوستاي خوبي داشته باشه(البته اين براي آدما صدق ميكنه!!!! منتها قضيه اينه كه ربطي به آدم نداره.هر موجودي كه باشي هم خوبه كه دوستاي خوبي داشته باشي) و اينكه دوستت يه استاد هم باشه خيلي خوبتره.يه استادي كه واقعا استاده.ديگه كه باش درس ندارم بگن دارم پاچه خواري ميكنم.من واقعا دوسش دارم.

چهارشنبه ها يكي از نوشته هاي قبليمو ميذارم اينجا.خيلي دوسشون دارم:
از ديرك گذشت.ديرك مثل كاكتوس وسط كوير از كنار پيست سربرآورده بود.شيارهاي عرق صورتش را زنداني كرده بودند.عرق از صورتش ميچكيد و روي سطح پيست ناپديد ميشد.صداي نفسهاي خودش را ميشنيد.اينها همه ازلي و ابدي بودند.به مانع اول نزديك ميشد.سرعتش را بيشتر كرد تا بتواند از روي آن بپرد.خطهاي سياه و سفيد مانع به چشمش آشنا بود.از روي مانع پريد.صداي ونگ گريه بچه اي را شنيد.بچه تازه به دنيا آمده اي كه دكتر به باسنش صربه اي ميزند و او شروع به گريه ميكند.مادري را ديد كه به بچه اش شير ميدهد.بغل مادر بود و او را سخت چسبيده بود.انگار تمام دنيا به او هجوم مي آوردند و تنها پناهگاهش آغوش مادر بود.زندگي به همين سادگي جريان داشت.به مانع دوم رسيد.با نشاط خيز بلندي برداشت.هنوز از آنطرف مانع پايين نيامده بود كه صداي پرندگان را شنيد.بوي چمن را حس كرد.صداي خنده بچه اي را شنيد كه با پدرش به گردش رفته بود.بچه ناشيانه ميدويد و از روي كنده هاي درخت و جويهاي آب ميپريد.او جز خودش كسي را نميديد.ديگر دونده ها و تماشاچيها هم اگر حضور داشتند او نميديدشان.خيز بلند ديگري برداشت با همان شادي كودكانه آن كودك و مانع بعدي را هم پشت سر گذاشت.به محض رسيدن به زمين دردي را در دستهايش احساس كرد.صداي تركه اي را شنيد كه به دستي برخورد ميكرد.معلمي را ميديد كه تركه را بالا و پايين ميبرد.صداي همهمه شادي بچه ها در زنگ تفريح را ميشنيد.بازيهاي كودكانه.در چشم به هم زدني به مانع بعدي رسيده بود.از اين هم عبور كرد.نوجواني را ميديد كه دنيا در ذهن و قلبش،در روحش شكل ميگرفت.جوانه هايي را ميديد كه ميشكفند.صداي دورگه،رشد موهاي صورت،پرخاش،بيقراري.بلوغ.نوجوان تبديل به يك انسان كامل با عقايد و روحيات خاص ميشد.از مانع بعدي با قدرت پريد.ضربان قلبش را بيشتر از هر چيز ديگري ميشنيد.بين دو مانع چشمهاي زيبايي را ميديد.گرماي دستهايي را احساس ميكرد.قلبش در سينه اش به شدت ميتپيد.طنين قلبش برايش نيرويي به جلو بود نيرويي مهار نشدني.دو سه نفر دونده ديگر را در كنار خود ديد.از مانع بعدي با ظرافت و زيبايي ولي به سرعت عبور كرد.صداي هلهله شادي را شنيد.صداي كف زدنهاي ممتد.فكر كرد مسابقه به پايان رسيده ...... اما نه.عروس و دامادي را ديد.مجلس با شكوه.زندگي مشترك.خانه.صداي ناله هاي ممتد يك زن.عرق بر تمام بدنش چيره شد.لذتي بي پايان درخود حس ميكرد.از مانع بعدي هم پريد.نيرويش تحليل ميرفت.پريدن از روي اين همه مانع امانش را بريده بود.صداي لرزان انسان پيري را ميشنيد.خورشيد در حال غروبي را ميديد.از سرعتش كاسته شد.تنهايي را بيش از هر زمان ديگر احساس ميكرد.از مانع بعدي هم به سختي عبور كرد.ديگر نيرويي برايش باقي نمانده بود.فرشته باابهتي را ميديد با لباسي سياه در جلوي او ايستاده بود و دستش را به سوي او دراز ميكرد.گويي امانتي به او داده شده بود و اكنون او بايد اين امانت را پس ميداد.امانت را به سختي پس داد.كوچكترين نيرويي براي او باقي نمانده بود.سرعتش به حداقل ممكن رسيده بود.اما او ادامه ميداد.چاره اي نداشت مسابقه همچنان ادامه داشت.از ديرك گذشت.ديرك مثل كاكتوس وسط كوير از كنار پيست سربرآورده بود.شيارهاي عرق صورتش را زنداني كرده بود.عرق از صورتش ميچكيد و..... .

و نوازنده امشب خواهد نواخت ....... .

2003-03-03T13:30:00.000-08:00

ديروز اتفاقاي زيادي افتاد كه هنوزم گوشه هايي از ذهنمو مشغول كرده.نميدونم از كدوم يكي شروع كنم.از اولينش ميگم.توي سايت دانشكده استاد به م گفت: آقاي باران خيلي مردي.نميدونم چرا اين حرفو زد.هنوزم نميدونم.خيلي دوست داشتم يكي برام توضيح بده چرا همچين فكري در مورد من ميكنه.اين چيزي بود كه خيلي وقتا توي خودم نميبينم.بله چرا تعارف كنم خيلي پيش اومده كه خودمو آدم نامردي ببينم اما هيچوقت جرات اعتراف نداشتم.وقتي جرات اين كارو نداشتم نميتونستم از كسي بخوام منو ببخشه.شايد استاد به خاطر اين گفته كه كه با 81 ها به خاطر كلاس اون دعوا كردم.شايدم دليلش چيزايي باشه كه آجي كوچولوم واسه ش تعريف كرده.از يه باراني كه فقط توي ذهن اونه.در هر حال جمله ي دلنشيني بود.مخصوصا وقتي كه توي چشماش نكاه كردم و احساس كردم كه داره حرفيو كه توي دلشه ميزنه.يه جورايي آدم ميخواد هميني باشه كه يه نفر توي دلش در موردش فكر ميكنه.منم از اين به بعد سعي ميكنم براي استاد هم مرد به نظر بيام.
اتفاق بعدي دعواي دوتا از دوستاي نزديكم بود.دعوايي كه نميدونستم بايد طرف كيو بگيرم.فكر كنين خواهر برادرتون كه خيلي هم دوسشون دارين با هم دعواشون بشه.چي كار ميكنين؟ من فرار كردم.گذاشتم خوب سر هم ديگه دادوبيداد كنن.بعد رفتم با يكيشون صحبت كردم.بعدش هم با اون يكي صحبت كردم.امروز هم با همون اولي صحبت كردم.آخرش اومدن حرفاشونو با هم زدن و صلح برقرار شد.به نظر من خيلي وقتا اگه آدما با لحن مناسب حرفشونو بزنن خيلي راحت كارا درست ميشه.ولي اگه لحنتونو بد انتخاب كنين باعث ميشه طرف موضع تدافعي بگيره و كار به دعوا كتك كاري برسه.
در مورد فروغ بحث كرديم.اشعارش.تفكراتش.من ميخواستم خيلي چيزا رو به ش ثابت كنم.ميخواستم بگم زنها و دخترها هم ميتونن فرياد بزنن.ميتونن اعتقاداتشونو راحت اعلام كنن.داشتم ميگفتم فروغ اين كارو كرد و همه ي مشكلاتشو هم پذيرفت.غذابي كه فروغ كشيد هيچ كس نكشيد.خيلي بحث كرديم.در مورد اينكه كارش درست بود يا نه.نميدونستم چرا اينقد از پذيرفتنش طفره ميرفت.بعد كه شعرو دوباره از اول دوره كرديم.فهميديم چي شد.راستشو بخواين اصلا مهم نبود كه حرفاي فروغ درست بود يا نه.چيزي كه مهم بود اين بود كه اون داشت حرف ميزد.حرفاش حتي به نظر خودش هم خوب ميومد.حرفايي بود كه در موردشون فكر كرده بود.نميدونم چرا اينقد روي حرف زدن حساسه.به نظر من خوب حرف ميزنه.در هر حال همه ي اينا يه طرف اون آخرش كه من يه دفه جرقه زدم هم يه طرف.
توي تاكسي هم كه داشتم برميگشتم داشتم فكر ميكردم بايد سر كلاس پاسكال بلند ميشدم و با شجاعت از جشن ملي و سنت چند هزار ساله ي «چهارشنبه سوري» دفاع ميكردم.نميدونم چرا نكردم.شايد خسته بودم و ميخواستم زودتر شرش كنده بشه.شايد هم لحنش اونقدي كه من الان دارم فكر ميكنم توهين آميز نبود.نميدونم واقعا نميدونم.اما اون موقع تو تاكسي دوست داشتم سر كلاس حتما يه چيزي در جوابش ميگفتم.همه ش ميخواستم خودمو يه جوري تبرئه كنم كه نترسيدم.شايد هم واقعا ترسيده بودم.كلي پروژه هم داده كه كسي بلد نيست.اين استاده هم جدا آدم عجيبيه.خوشحالم كه باباي من نيست.
اين از ديروزيا.از امروز هم بگم.سر كلاس ترموديناميك با توجه به اينكه جلسه ي پيشش من غايب بودم كوييزمو درست جواب دادم و كلي حال كردم.از فردا هم تبليغات شروع ميشه.امروز واسه همه توهم زديم كه ميخوايم بريم.بريم به يه دنياي ديگه.عكس العملهاي بقيه خيلي ديدني بود.زن وحيد گفت بيخود كردين بخواين برين.طوفان گفت نرين، نميرين ديگه؟ الهه ي باران گفت ميدونم كه تو نميري اونم تنهايي جايي نميره. استاد با حالت ناراحتي ازمون خواهش كرد كه نريم.دلم براش سوخت.ما آدماي پستي هستيم.رهگذر گفت توروخدا نرين ديگه.بدون شما خوش نميگذره.«عقاب» تيزپر هم شاكي شد كه من پارسال ميخواستم برم به خاطر شما نرفتم.كلا توهم بدي نبود.ولي من ديگه نميخوام ادامه بدم.دوست ندارم دوستاييو كه الان دارم نسبت به حرفام بي اعتماد كنم.

صبح خيلي خوب شروع شد.يه صبح ديوانه ي ديوانه ي ديوانه بود.يه صبح براي ما.وقتي با نشسته در دود حرف ميزد داشتم فكر ميكردم در مورد چي حرف ميزنه.امروز سعيدو ديديم.مكانيك ميخونه.81.يه مدت تو نخ الهه ي باران بود.بچه ي بدي نبود.شايد حتي ميتونست دوست خوبي واسه ش باشه.شايد من اين شانسو ازش گرفتم كه آدماي ديگه رو بشناسه.هر چي باشه سعيد قدش بلندتره.توي اتوبوس توي راه برگشت سعي كردم باش تله پاتي كنم.حتي با تله پاتي هم آدمو ميذاره سر كار.بعدش براي شنبه كلي مغازه گشتيم كه يه ساعت پيدا كنيم.حرفم زديم.خيلي دوسش داشتم امروز.اونم منو خيلي دوست داشت.منو تنها كسي ميدونست كه تا اين حد ميشه اعتماد كرد.

من كلا نميتونم انتخاب كنم.خيلي عادت بديه بايد عوضش كنم.

2003-03-03T07:07:00.000-08:00

اگر چيزي رو كه دوست داري بهش نرسيدي سعي كن اون چيزي رو كه بهش رسيدي دوست داشته باشي .

2003-03-01T10:51:00.000-08:00

خواستم درس بخونم اما نشد.نتونستم از فكرش بيام بيرون.صداش خيلي غمگين بود.ميگفت دلش تنگ شده اما لحنش خيلي غصه دار تر بود.دلم ميخواست بغلش كنم.خيلي ناز شده بود.مثل بجه هايي كه يه كار بدي ميكنن و ميترسن بگن.شايد تشبيه بي رحمانه اي باشه.سازمو برداشتم.بايد يه جوري خوشحالش ميكردم.رفتم و رفتم تا زير پنجره اش.زدم.يه آهنگ شاد زدم.خوندم.آهنگاي شاد.اما اون حواسش جاي ديگه اي بود.جايي كه نميدونستم كجاست.هيچ وقت اجازه نداشتم به اونجا وارد بشم.شايد اونقد لياقت نداشتم.شايدم نتونستم لياقت خودمو ثابت كنم.اونجا دنياي تاريكيه.من ميخوام واردش بشم و نذارم اونقد تاريك بمونه.ممكنه نتونم تمام اون دنيا رو چراغوني كنم اما هميشه هم لازم نيست تا قلب خورشيد پرواز كرد.در هر حال وظيفه ي من بود كه بزنم.شايد نتونم وارد اون دنيا بشم.اما ميتونم خوشحالش كنم.«الهه ي ناز» زدم.يه لحظه هم پايينو نگاه نكرد.اونقد توي اون دنيا بود كه جز اشكاي خودش هيچيو نميديد.منم اونقد تنها بودم كه فقط اشكاي اونو ميديدم.ولي به زدن ادامه دادم.اونقد الهه ي ناز ميزنم كه يه روز اون دنيا زير فرياد قلبم خراب بشه.يعني ميشه؟ شايد بشه.شايد اونقد اين سازو از ته دل بزنم كه ترديدي براش باقي نذارم.شايد يه روز خونه شو عوض كنه و بره.بره يه كوچه ي ديگه كه بن بست باشه.بره يه جايي كه من ندونم كجاست.اما بازم واسه ش الهه ي ناز ميزنم.بازم همه ش تو فكر اينم كه اين سازو از ته دل بزنم كه ترديدي براش باقي نمونه.نميدونم هميشه فكر ميكنم دارم از ته دل ميزنم اما دفه ي بعد فكر ميكنم شايد اينجوري نبوده.چون اگه اينجوري بود تا حالا ترديداشو كشته بود.نظر خودت چيه؟ اما اون هنوزم فقط اشكاي خودشو ميديد.منم با احساس بيشتري الهه ي ناز زدم.احتمالا تا صبح اينجا ميزنم.وقتي با احساس بزني هيچ كس شكايت نميكنه.همه ي همسايه ا الان نيم ساعته كه دارن با علاقه گوش ميدن ولي اون هنوز اشكاي خودشو ميبينه و صداي منو نميشنوه.

من نميخوام شاكي بشي اما اگه اينو نمينوشتم مجبور بودم بريزمش تو خودم.... .

2003-02-28T10:49:00.000-08:00

«شب شراب نيارزد به بامداد خمار....».چيه حالا اين همه شلوغش كردين؟ چه شرابي چه خماري؟ نه شبش شب بود.نه شراب داشت.نه بامدادش خمار بود.اي بابا. امروز به نسبت يه كم مطالعه كردم.يه كم درس خوندم.دارم راه ميفتم.ايشالا به جايي برسم كه دقيقا همونطور كه با هم پيش بيني كرديم درس بخونم و بخونيم و به يه جاهايي برسيم.صبح رفتم.چقد دلم واسه ش تنگ شده بود.چقد دلم واسه انتظار كشيدن وسط اون دايره ي جهنمي تنگ شده بود.چقد دلم واسه اين هيجاني كه وقتي ميومد توي وجودم پخش ميشد.واسه ي لحظه هاي قبل از اومدنش كه توي اون دايره ميچرخيدم و به خيلي چيزا فكر ميكردم.خيلي از تصميماي مهم رو توي اون دايره گرفتم.تمام سال گذشته اومد جلوي چشمم.احساس خوشبختي كردم.احساس كردم كه خدا خيلي دوسم داره.احساس كردم توي اين دنيا همه چي اونقدا زشت و تاريك نيست.براي راه رفتن توي اون دايره احتياج به بهانه نيست.با اينكه اسمش دايره ي جهنميه(راستشو بخواين من اصلا نميدونم چرا اسمش اينه) اما من خيلي دوسش دارم.نميدونم شايد من هم يه شيطان درست حسابي ام.چشامو توي اون دايره به درختا دوختم.هنوز هم تمام لحظه هاي اين يه سال جلوي چشمم رژه ميرفتن.توي اكثر اون لحظه ها من واقعا و از ته دلم احساس خوشبختي ميكردم.ترسيدم.ترسيدم از اينكه يه روز تمام اين خوشبختي تموم بشه.از اينكه يه روز توي اين دايره ي جهنمي تنها راه برم و منتظر نباشم.يه دفه يه چيزي ته دلم جا به جا شد.از ته دلم يه چيزي شروع شد اومد بالا.به دهنم رسيد.«بسم الله الرحمن الرحيم*الله لا اله الا هو الحي القيوم.لا تاخذه سنة و لا نوم له ....» اونقد از خوندن آيةالكرسي وسط در هر حال راه رفتن توي اون دايره ي جهنمي لذت بردم كه همه چي فراموشم شد.داشتم از اومدنش نااميد ميشدم.اما هميشه دقيقا توي همين موقع مياد و اومد.خيلي خوب بود.لحظه هاي خيلي كوتاهي با هم بوديم.لحظه هايي كه همه ش چهارتا چشم مراقبمون بودن.نميشد زياد حرف زد حتي نگاه كردن هم ممنوع بود.شايد به نظر شما مسخره بياد اما ميدونم هر دومون توي اون لحظه ها هم واقعا خوشبخت بوديم.زندگي آدما واقعا هيجان انگيز ميشه بعضي وقتا.كاش همه ي آدما ميتونستن تو زندگيشون حتي اگه شده براي يه بار احساس خوشبختي كنن.يه روزي يه كتابي به دستم رسيد به اسم اينكه خوشبختي چيست.شما اونقد خوشبختي كوچيك توش پيدا ميكردين كه ميشد تا مدتها كلي ذوق كرد.همه شو يه بار يه جايي نوشتم منتها الان نميدونم كجاست.چندتاييش يادمه مينويسم.مطمئنم كه شما هم با اين اتفاقا احساس خوشبختي ميكنيد:«خوشبختي يعني اينكه وقتي صبح از خواب بيدار ميشي ببيني كه هنوز دو ساعت وقت ديگه واسه خواب داري» «خوشبختي يعني اينكه وقتي با بابا مامانت از مهموني برميگردي روي صندلي پشتي بخوابي»(راستش دلم خيلي واسه ي اين كار تنگ شده) «خوشبختي يعني اينكه وقتي تو كلاس معلم مشقاتو ازت ميخواد كامل و درست انجام داده باشيشون» به قول الهه ي باران «ضرورت نداره كه تا وسط خورشيد پرواز كنيم.اگه فقط يه گوشه ي زمينو هم پيدا كنيم كه آفتابي باشه كافيه».

سازم را برداشتم.دوباره جمعه بود و بايد دل مردمو شاد كرد.بايد دل خودمو هم راضي كرد.چند وقت ديگه محرمه ممكنه نذارن بزنم.امشب سازم خيلي سبك بود.ميشد تا صبح پرسه زد.از اولين كوچه پيچيدم.«الهه ي ناز».كوچه بن بست بود.برگشتم.دمين كوچه هم بن بست بود.انگار همه ي كوچه ها امشب بن بست بودند.توي كوچه هاي بن بست نميشه گم شد.ميشه گير كرد.البته اين كاملا بستگي به اين داره كه شما به ديوار ته كوچه چطوري نگاه كنين.من عاشق يه كوچه ي بن بستم كه تهش يه ديوار كاهگلي باشه كه پشت ديوار هم يه رود بزرگ باشه.اما اين رويا هيچ وقت حقيقت پيدا نكرد.قرار بود به محض ديدن همچين كوچه اي ديوار تهشو خراب كنم تا برسيم «به اون رود بزرگ و تناي تشنه مونو بديم به زلال پاك رود.»اما امشب كوچه ي بن بست دوست نداشتم.توي همه شون گير كرده بودم.انگار يه تله بود.براي يه نوازنده ي دوره گرد كه ديگر نزند.بره توي خونه ش بشينه.ديگه نزنه.همه ي كوچه ها به بن بست ميرسن.يواش يواش گريه م گرفت.توي اون همه بن بست گير كردن برا كسي مثل من سخته.گريه ميكردم اما دست از زدن برنداشتم.ميزدم و ميرفتم.اينجور موقعها اگه خودتو ضعيف نشون بدي،اگه زود خسته بشي توي يكي از اون كوچه ها تا آخر عمرت زنداني ميشي.اما من امشب بايد حتما زير پنجره اي كه هميشه منو به طرف خودش ميكشه الهه ي ناز بزنم.به اون كوچه رسيدم.همون كوچه ي بي پاياني كه هميشه من از اون جلوتر نميتونم برم.داخل كوچه شدم.هميشه دلم ميخواد يه باز زير پنجره اش بايستم و بلند فرياد كنم «دوست دارم.تو چي؟نميگم دوسم داشته باش فقط بگو چراغ اتاقت واسه اين روشنه كه داري به آهنگ من گوش ميدي.» و هر بار ميترسم.نه براي خودم.براي او.براي آبرويش.براي خودش كه بايد به همه جواب پس بدهد.براي تمسخر بقيه از اينكه يه نوازنده ي دوره گرد عاشقش شده و هر شب برايش الهه ي ناز ميزنه.چراغش روشن بود.داشت گوشه قلبش به الهه ي ناز من گوش ميداد.اگه ميدونست الهه ي ناز من اونه چه احساسي پيدا ميكرد؟ چرا من اينقد ترسوام؟اون كوچه بن بست نبود اما من هيچ وقت تا آخرش نرفتم.تا زيرپنجره اش بيشتر نرفتم.پنجره اش آخرين جاييه كه توي اين دنيا وجود داره.تا نيمه شب الهه ي ناز ميزنم و بعد زير پنجره اش ميشينم تا چراغش خاموش شود و مطمئن شوم خوابيده.با ساز ساكت برميگردم به خونه.شبهاي زيبا و سرديست .... .

2003-02-28T04:00:00.000-08:00

همه ي راه ها از لوله ي مسلسل مي گذرد ... مرگ بر همه حتي خودمان !

2003-02-27T07:46:00.000-08:00

اگر زندگيتون يه جاي مطمئن باشه ميدونين كه هيچي نميتونه خرابش كنه.چون راحت ميتوني يه زنگ به زندگيت بزني و بدون اينكه بگي چي شده باش يه كم حرف بزني.كلي انرژي ميگيري.ميتوني راحت پا به پاي همه بري.هيچ مشكلي هم پيش نمياد فقط دلت خيلي تنگ شده.ميتوني اونقد خوشبخت باشي كه واسه ش الهه ي ناز بزني.ميتوني اونقد خوشبخت باشي كه حتي اگه چراغ خاموش بود هم به آهنگ سازت گوش بده.يه روزي كه خيلي دور نشده هنوز زندگي يه تكرار مسخره و سرد و بي روح بود و حالا زندگي .... .شايد هيچ وقت نتوني بگي زندگي چيه؟ شايد همون موقع هم كه مسخره و سرد و بي روح بود هم نميتونستي درست توصيفش كني.مطمئنم اگه همون موقع هم ميپرسيدين ميگفتم زندگي زيباست.ميگفتم «آري آري زندگي زيباست/زندگي آتشگهي ديرنده پابرجاست/گر بيفروزيش رقص شعله اش از هر كران پيداست/ورنه خاموش است و خاموشي گناه ماست....» نميدونم شايد اونقد اين شعرو از بچگي تا حالا از زبان بابام شنيدم كه به ش اعتقاد پيدا كردم.براي كسي كه هميشه معتقده زندگي زيباست سخته كه ببينه زندگي بقيه اينطوري نيست.وقتي به زندگي «آرزو» توي فيلم «روزگارما» نگاه ميكنم پيش خودم ميگم مگه زندگي اينقد تاريك ميشه؟ چيزي كه اين همه زيبا و قشنگه.سعي ميكنم سرمو برگردونم و فراموش كنم و بگذرم اما نميشه.اون حقيقت اونقد توي صورتم فرياد ميزنه كه نميتونم انكارش كنم.واقعا نميتونم.پس سعي ميكنم كه از فيلم ايراد بگيرم.سعي ميكنم بگم كه همه چي يه دروغ بزرگه اما اين كار هم جواب نميده.هيچ چيزي واسه ايراد گرفتن نداره.سعي ميكنم بگم درست با فيلم ارتباط برقرار نكردم اما فيلم اونقد خوب ساخته شده كه نميتونم بگم اين اتفاق نيفتاده.از اول تا آخر فيلم جلوش نشسته بودم.(غير از جايي كه غريزه پدرمو دراورد!) آرزو يك زن بود.مردانه تر از هزار مرد.توصيفي كه اخوان از فروغ ميكنه.اما هزاربار از فروغ هم مردانه تر بود.فروغ حرفهايش را زد و رفت.آرزو چه كار كرد؟ كجا حرفهايش را زد.وقتي توي كوچه پس كوچه هاي جنوب شهر دنبال خونه ميگشت اونقد مستاصل و درمانده بود كه ميتونستي براش زار بزني اما اونقد اميدوار قدم برميداشت اونقد محكم بود كه تو بغضتو توي گلو ميذاشتي و به اشكات اجازه ي جاري شدن نميدادي.شايد هم سزاوار اين همه اشكي نداشتي.شايد هزاران آرزو توي كوچه پس كوچه هاي همين شهر دراندشت باشن و اين تنها كسي بود كه كانديداي رياست جمهوري شد.با ديدن اون از خودت خجالت ميكشي.از اينكه قبل از تماشاي فيلم به خودت ميباليدي خجالت ميكشي.براي زني كه با اين همه سختي تونسته روياهاشو حفظ كنه و بياد كانديد بشه آرزوي موفقيت ميكني.به اعتماد به نفسش حسودي ميكني.به اميدي كه توي چشماش موج ميزنه نگاه ميكني و باورت ميشود كه «آري آري زندگي زيباست/زندگي آتشگهي ديرنده پابرجاست/گر بيفروزيش رقص شعله اش از هر كران پيداست/ورنه خاموش است و خاموشي گناه ماست....» باورت ميشود هر موقعي ميتوان زندگي را زيبا ديد.

اينو هم با اينكه خيليا خوششون نمياد اضافه ميكنم كه فيلمش اصلا مثل فيلماي مجيد مجيدي اونقد قهرمان ناكام نداشت كه نتوني باورش كني به نظر كاملا هنرمندانه ساخته شده بود و باعث نميشد يه لحظه هم شك كني كه شايد اينا الكي باشه.درست وقتي اون توي فلاكت بود نشون ميداد كه بقيه دارن شادي ميكنن.البته تعجبي هم نداشت چون فيلم مستند بود اما كلا توي فيلماي مجيدي يه جورايي آدم دلش راضي نميشه باور كنه.نميدونم يا عيب از داستاني كه انتخاب ميكنه يا عيب از فيلمنامه است يا بالاخره يه چيزي اين وسط مشكل داره.بعد از اينكه ميبيني اين فيلم توي جشنواره ها جايزه ميگيره ميگي شايد هم من سواد سينمايي نداشته باشم.بعد به اين نتيجه ميرسي كه اين آقا يا به فكر آدماي بدبخته كه ميتونه اين داستانا رو براي بقيه باورپذيرتر كنه جوري كه واقعي تر به نظر بياد يا به فكر فتح جشنواره هاي مختلفه كه بايد توشون ايرانو هر چه بيشتر ويران و بدبخت نشون بده.خوب من تا فيلم ديگه ي مجيدي نياد بيرون فقط در حضور وكيلم حرف ميزنم.راستي من «روزگار ما» رو توي سينما فلسطين ديدم.برين كه از دستتون ميپره. .... .

2003-02-26T23:26:00.000-08:00

ضرورت نداره كه تا وسط خورشيد پرواز كنيم . اگه فقط يه گوشه ي زمينو هم پيدا كنيم كه آفتابي باشه كافيه .

2003-02-26T09:19:00.000-08:00

اين نقاشي قشنگو الهه ي باران كشيد من خيلي دوسش دارم(ايهام داشت!)

2003-02-25T08:01:00.000-08:00

عصبي شده بودم.آخه چي شده بود كه نميتونست بگه؟ من كه از صبح همراش بودم.از صبح فقط باش خنديده بودم.از صبح باش چرت و پرت ميگفتم و ميخنديدم.اونم ميخنديد.از نهار كه برگشتيم يهو همه چي عوض شد.باز هم من ميگفتم و ميخنديدم و اون هم ميخنديد اما انگار يه جورايي ديگه از اين خنديدن لذت نميبرد.هي ميگفت ميخوام گريه كنم.نشستيم با هم تمرين حل كنيم نميگفت تمرين نميخوام اما كاملا مشخص بود كه نميخواد تمرينو.كلي وسط تمرينا هم سعي كردم بخنديم و بخنده.حتي تمرينو هم پيچوندم.اما وقتي نشسته در دود اومد ديگه جايي واسه پيچوندن نمونده بود.من از هفته ي پيشش قول داده بودم.بش گفتم پاشو با هم بريم.گفت نميام.گفتم ميخواي پيشت بمونم؟هيچي نگفت.گفتم ميخواي؟ بازم هيچي نگفت.گفتم پاشو بريم.گفت نميخوام.ديگه عصبي شده بودم.يه جورايي لج كرده بودم.اين همه من هميشه كوتاه ميام.اين همه من هميشه ميگم ميل ميل تو باشه حالا يه بارم اين انتظارو داشتم كه شرايط منو درك كنه.حتي به نگفت واسه چي ناراحته.منم كه دقيقا مثل بچه ها لجبازم.اما بعد از تمرين انگار توي يه جايي زندگي ميكردم كه نميدونستم كجاست.كاش جهنم بود.بالاخره جهنم واسه خودش يه جايي هست اما وقتي تو جايي نيستي و توي پوچي و هيچي غرق ميشي ديگه از جهنم هم بدتره.هر چي باش صحبت ميكردم جواب نميداد.اشك ريخت.باز نگاش كردم.نميتونستم اشكاشو ببينم.نميدونستم واسه چي ناراحت بود كه رفتن من اينجور داغونش كرد.به قول خودش من كه علم غيب ندارم.قرار بود هروقت ناراحته بم بگه از چي ناراحته.اما اين لجبازي بچگانه ي من هميشه كار دستم داده و اينبار هم همينطور.من ميدونستم ناراحته.نبايد اينجوري ولش ميكردم و ميرفتم دنبال تمرين.وقتي دستشو باز كرد كه دستشو بگيرم تعجب كردم.حتي وقتي حاضر شد بام بياد بيرون هم تعجب كردم.ولي بارون كه شروع شد انگار همه چي يه جورايي قدرت عوض شدن داشت.رفتيم كه بريم دكتر.خيلي دكتر جالبي بود.جلوي نون خامه اي گنده فروشي كه رسيديم يه دفه وايسادم.ميدونستم چقدر نون خامه اي دوست داره.تازه من خودم هم بش بدهكار بودم.يه نون خامه اي.گفت چاق ميشم.اما من ميدونستم چقد دوست داره يكي از اون نون خامه ايها رو بخوره.گفت نميخوام باران بي خيال شو.اما نميتونستم بيخيال شم.شايد اينجوري حداقل خوشحال شه.و شد.ديگه توي چشمش خالي نبود.توي چشماش يه برق شيطنت و شادي كه هميشه توي چشمش هست دوباره پيدا شده بود.خيلي خوشحال شدم.بعد هم موقع خداحافظي هم خيلي خوب بود.شايد اين ماجرا تنها حسني كه داشت اين بود كه دوباره يادم اورد پوچي يعني چي و چطوري ممكنه در اثر يه حكاقت و لجبازي بچگانه زندگيمو خودم با دستاي خودم از خودم دور كنم.زندگي زنده اي كه مخصوص منه.

بابت غيبت شرمنده اما خوب اين چند روز درگير جشن شورا بودم.امروز به سلامتي تمام شد بد نبود.به نظر من خيلي مسخره بازي بود اما بي برنامگي توي تمومش موج ميزد.قسمت لوحها هم خوب بود.البته به نظر من بايد از عده ي ديگه اي هم تقدير ميشد.اونايي كه توي اين مدت واقعا كاراي زيادي براي شورا انجام دادند.در هر حال نفس اين برنامه ها خيلي خوبه.حرفاي دبير شورا هم واقعا جالب و شنيدني بود.همينطور خاطرات دوستان.خوش گذشت هر چند واقاعا خسته شدم.اينجا قراره دوباره منظم بشه.من عادت كردم هر چند وقت يه بار ميگم منظم مينويسم اما خوب ديگه هيچ بهونه اي نيست فعلا و من بايد منظم بنويسم.خوب فعلا همين تا بعد .... .

2003-02-24T11:37:00.000-08:00

باور نمي كردم كه رفته باشه . اون ديد . اون اشكايي رو كه مدام توي چشماي من حلقه ميزدن رو ديد . منوكه داشتم سعي ميكردم نابودشون كنم رو هم ديد . مي دونست كه به كمكش احتياج دارم . اما تنهام گذاشت و رفت . داشتيم با هم توي جاده ي زندگي امروز ميرفتيم . ولي من وسط راه ايستادم . نمي خواستم جايي برم كه اون ديگه مال من نباشه . بهش احتياج داشتم . مي خواستم فقط مال خودم باشه . اما اون همراه من نايستاد . دستمو ول كردو رفت . من موندم تنها ، با همه ي غصه هام . و يه دست خالي كه تا حد مرگ منو مي ترسوند . باور نمي كردم كه رفته باشه . دست من خالي بود . اون ديگه كنارم نبود تا بهش تكيه كنم . تنها بودم . تمام وحشت روزهاي گذشته توي وجودم جمع شده بود و داشت منو از پا در مي آ ورد . من دوباره گم شده بودم . اما اين بار اون نبود تا توي چشماش نگاه كنمو عكس خودمو ببينم تا پيدا بشم .دوباره به دستم نگاه كردم . جاي خالي دستش آخرين ضربه رو زد . ومن شكستم . صداي شكسته شدنمو هيچ كس نشنيد . حتي كسي رو نداشتم كه خورده هاي شكستمو جمع كنه . ديگه نمي خواستم دوسش داشته باشم . ديگه نمي خواستم پيدا بشم . از زندگيم متنفر شدم . از خودم و از اون . با اينكه تنها كسي بود كه مي دونستم با تمام قلبش منو بخشيده . اما براي يه گم شده ي شكسته چه فرقي مي كردكه بخشيده شده باشه يا نه ؟ توي يه دنياي تاريك قايم شده بودمو فقط گريه مي كردم . اون برنگشت . منو به زور كشوندن پيشش . نمي خواستم ببينمش . ديگه هرگز دستشو نمي گرفتم . ترجيح مي دادم دستم براي هميشه خالي بمونه . لا اقل هميشه يادم ميموند كه فقط بايد به خودم تكيه كنم . ديگه هيچي ازش نمي خواستم . حتي بخششو . من شكسته تر از اوني بودم كه يادم بياد چقدر دوسش داشتم . اما اون انگار نمي فهميد . فقط مي پرسيد چي شده . خيلي بي رحمانه بود . اون حتي نمي فهميد كه با من چه كار كرده . نمي خواستم باهاش حرف بزنم . بهش پشت كردم . با اين سوالش منو دوباره شكسته بود . پنجره رو باز كردم . باد سرد زمستون به صورتم مي خورد . نمي تونستم به هيچ چيز فكر كنم . مجبورم كرد تا توي چشماش نگاه كنم . من فقط تاريكي ديدم و هيچ . دوباره بهش پشت كردم . توي اون چشماي تاريك ديگه نمي تونستم خودمو پيدا كنم . شايد هم من تاريك شده بودم . باد سرد تنمو مي لرزوند . تو چشاش اشك جمع شده بود . پرسيد ديگه دوسش ندارم ؟ مي خواستم فرياد بزنم ، نه ! ولي صدام در نمي اومد . چرا نمي رفت ؟ چرا اينقدر عذابم ميداد ؟ اون بغض لعنتي داشت خفه م مي كرد . حتي اشكامم زورشون بهش نمي رسيد . دوباره توي چشماش نگاه كردم . اون هم داشت مي شكست . اما قلب من هنوز اونقدر نفرت زده نبود كه طاقت ديدن شكسته شدن اونو داشته باشه . دلم براش سوخت . همراهش رفتم وسط بادهاي سرد زمستون .دست من هنوز خالي بود . دستشو گرفتم . از سر گرفتن همه چيز بدون اعتقاد داشتن به اونها كار سختي بود . يا بايد اعتقاد پيدا ميكردم و يا همه چيز تموم مي شد . من خيلي داغون بودم . نمي تونستم به اين فكر كنم كه كارام چقدر بچه گانه بوده يا نبوده . دلم ميخواست دوباره ايمان پيدا كنم . منتظر يه معجزه بودم . با تمام قلبم فرياد زدم . و اون معجزه اتفاق افتاد : آسمون باريد ، تند هم باريد . وهمه چيزو شست . دستي كه توي دستم بود سرد بود . اما گرماي دست من ميتونست دوباره گرمش كنه . قلب من هم مي تونست ببخشه . كاري كه اون بارها كرده بود . اون منو بخشيده بود . برام يه نون خامه اي خريد . بزرگ ترين نون خامه اي دنيا رو . با هم كه مي خورديمش يه بار ديگه همه چيزو باور كردم . عشق يه حادثه ست . دروغه كه فقط يه بار اتفاق مي افته . هر چند بار كه بخواي برات تكرار ميشه .ولي فقط وقتي كه بهش ايمان داشته باشي . تكه هاي شكسته ي من دوباره مي تونه به هم وصل بشه . چون فهميدم كه هنوز دوسش دارم .

2003-02-24T08:08:00.000-08:00

چند وقته كه باران سرش شلوغه .چند وقته كه ديگه به سوگندش وفادار نيست .چند وقته كه ديگه توي شبهاي كوچه ها صداي ساز نوازنده ي دوره گرد نمياد. كاش زود تر برگرده .

فصل كوچ رسيد
خرمن عشق را درو كردم
مترسكم را
به مزرعه ي زندگي تو ميبخشم

2003-02-23T09:03:00.000-08:00

"دور از اينجا
در اقليم بزرگ آبهاي آزاد.
در اقيانوس بي كرانه و پاياب
كه از خدا بزرگ تر است و از تو كوچك تر
جزيره ايست مقدس جزيره ي ما مردم آبي .
مانند شهري آسماني كه از بهشت فرو افتاده باشد .
شهر ما اما
سرزمينيست كه از تو هم بزرگ تر است
زيرا در آن مردمي زندگي مي كنند
كه هرگز هرگز ... "

2003-02-21T04:13:00.000-08:00

چندتا تكته به ذهنم رسيد گفتم اينجا بگم.اين تغيير قالب به كمك دوتا از دوستانم انجام شد كه چند روزيو وقتشونو گذاشتن و پولي هم نگرفتن فقط و فقط مرامي اين كارو كردن كه انصافا كار شيك و خوبي از آب دراومده در راستاي همين مساله به من گفتن كه واسه شون اينجا تبليغ كنم كه اگه كسي دوست داشت ميتونه از طريق همين وبلاگ درخواست كنه يا به آدرسي كه در قسمت contact هست ميل بزنه تا از طريق همين وبلاگ به اطلاع اين دوستان برسه.با نازلترين قيمت زيباترين صفحات وب را خواهيد داشت.كه البته ميتونيد از تخفيف دانشجويي و تخفيف ويژه ي دانشجويان پلي تكنينك و تخفيف خيلي ويژه ي دانشجويان معدن متال پلي تكنيك برخوردار بشين.اين دوستان البته دانشجويان فقيرو بيچاره اي هستن وگرنه خوشحال ميشدن اگه مجاني با كار كنن.من توصيه ميكنم كه اگه از HTML سر در ميارين خودتون كاراتونو بكنين و من بيشتر براي كارهاي شركتي براشون تبليغ كرديم.ولي كارهاي وبلاگيو هم به شدت قبول ميكنن.ولي جدا صفحه ي خوشگليه مگه نه؟ (قربون دست و پاي بلوريش برم).ديگه اينكه يه كم هم عيد مباركي كنيم.عيد همگي مبارك.راستش عيد غدير كه مياد همه ش به اين فكر ميكنم كه چطور با اينكه خيلي از جريان غدير نگذشته بود اعراب اينطوري ميان خليفه انتخاب ميكنن.بعد به اين تنيجه ميرسم مطمئناً چيزي كه پيامبر گفته يك پيشنهاد مؤكد بوده.يعني نظر خودشو در مورد خلافت بعد از خودش اعلام كرده.اما حتما اينو هم به اعراب آموزش داده بوده كه يك نظام سياسي و حكومتي تا مشروعيت مردمي نداشته باشه اجازه ي تشكيل شدن نداره.همونطور كه خود حضرت علي هم ميگه با هجوم مردم حجت بر من تمام شد و خلافتو قبول ميكنه.البته اين نظر منه و ميتونه كاملا اشتباه باشه در هر حال فكر ميكنم پيامبر هم به اين اصل معتقد بوده كه نظامهاي سياسي مشروعيت خودشونو از مردم ميگيرن.كاش كسايي كه اين همه دم از علي ميزنن يه كم هم به سيرت و رفتارش نگاه ميكردن و ميديدن كه با اينكه حكومت حق خودش بود اما چون اكثريت مردم خلافت و حكومت اونو نميخواستن حتي اقدام مسلحانه هم نكرد و حتي در زمان عمر به عنوان قوه ي قضاييه به حكومت كمك كرد و حكومتو تضعيف نكرد.چشامونو بيشتر وا كنيم.اينجوريه ديگه اينجا سرزمين عجايب ديگه كاريشم نميشه كرد.خوب اين فعلا.من امروز زياد وقت ندارم.اگه در مورد قالب نظري دارين بفرمايين.تا بعد ... .

2003-02-20T22:05:00.000-08:00

آنگاه خداوند عشق را آفريد ...
... و عشق سر لوحه ي آفرينش شد .

2003-02-20T12:43:00.000-08:00

سازمو برداشتم.پامو گذاشتم توي كوچه.ميدونستم امروز نبايد بزنم.اما بايد ميرفتم.يه نوازنده ي دوره گرد بايد دوره بگردد و بنوازد.حتي اگر دلش شور بزند.بارون نم نمك ميباريد.سازم را كوك كردم.امروز هيچ تمريني نكرده بودم.ولي اين همه مدت الهه ي ناز زدن كه ديگه تمرين نميخواست.مثل هميشه شروع كردم.زدم و رد شدم.از جلوي دوتا سرباز اون شبي گذشتم.تا ديدنم دستي تو جيبشون كردن و نفري يه صد تومني در اوردن.«امشب تا ديروقت نمونيها.نميخوايم دستگيرت كنيم» بنده خداها ولگرد به اين سر به راهي نديده بودن.توي كلانتري هم سفارشمو كردن نذاشتنم پيش بقيه.خواستن آزادم كنن گفتم كه اگه آزادم كنين ميرم تو همون كوچه دوباره ميزنم.اين شد كه تا صبح نگهم داشتن.دوباره تو همون كوچه ميزدم.چراغ پنجره اش خاموش بود.مثل هميشه اول فقط زدم.اما ديگه نتونستم اين بغضو نگهدارم.خوندم.خودم هم ميدونستم تركيب شادي نيست.معمولا نوازنده هاي دوره گرد شادي رو قسمت ميكنن اما من يه نوازنده ي دوره گرد استثنايي بودم.چراغش خاموش بود.بازم زدمو خوندم.« ... تو الهه ي نازي در بزمم نشين/من تو را وفادارم بيا كه جز اين/نباشد هنرم ...» التماسش كردم.خواندم و خواندم.اشك در چشمهايم جمع شد.داغي اشكو رو چهره ام حس ميكردم.با گريه ميخوندم.ميزدم.اينبار هم سر كوچه رسيدم.اون دو سرباز اونجا بودن.اشكهاي منو ديدن.منم نگاهشون كردم.ساعت تازه 12:30 بود.هنوز تا 1 مونده بود.صداي سازم ايستاد.«امشب عيده.چه اشكال داره كه بزنم؟» به اشكهاي روي صورتم نگاهي كردند.به هم نگاهي انداختند.«ما ميبريمت خونه.اگه الان با ما نياي ممكنه يه وقت بدتر شه.»يكيشون بازوي راستمو گرفت و يكي بازوي چپمو.زير بغلمو گرفتن كه ببرن.با همون بغض فقط يه چيزو ميتونستم بخونم.«چرا امشب چراغش خاموش بود؟ ...»

2003-02-19T11:50:00.000-08:00

باز هم داره برف مياد . اما امشب صداي ساز نوازنده ي دوره گرد از پنجره رد نشد . برف هاي روي زمين تنها و بي رد پا به آ سمون شب خيره شدن . هنوز منتظر گرماي قدم هاي نوازنده اند . دونه هاي برف پشت شيشه هاي بخارگرفته ي پنجره گم مي شن . شيشه ها سرماي پشت پنجره رو باور نمي كنن . همشون توي خيال گرم بخاري خونه گم شدن . اينجا يه نگاه نگران توي كوچه دنبال نوازنده ي دوره گردش مي گرده . شايد امشب صداي سازش از پنجره ي خونه ي ديگه اي رد ميشه . چقدر به اون پنجره حسوديم ميشه. همه جا ساكته . امشب آدمهاي توي شعرها عاشق نيستن . هيچكس منتظر برگشتن الهه ي نازش نيست . پنجره هاي ديگه خاليه .انگار همه ي قلب ها يخ زده . كاش قلب نوازنده ي من هنوز گرم باشه . ديشب پشت پنجره بود . اون پايين . كنار برف هاي شني و تاريك ديشب . نواي سازش مي تونست تمام ديوار هاي قلب آدمو بشكنه . صداي نوازنده آشناست . يكي از اون صدا هايي كه مال يه دنياي گم شده بود . دنيايي كه گم شد تا فراموش بشه . امشب نوازنده از اين كوچه رد نشد . من پشت پرده هاي سياه شب بودم . ديشب چه غمگين مي خوند . اون صدا تنها صداي بود كه هرگز فراموش نشد . اما صداش يكهو ايستاد . جرئت نداشتم چشمامو باز كنم . نمي تونستم ببينم كه سرماي باد هاي پاييز به قلبش نفوذ كرده و داره از اين كوچه ميره . نمي تونستم دوباره رفتنشو ببينم ... باز هم داره برف مياد ... اما امشب ...
نوازنده ي من خواهش مي كنم برگرد .

2003-02-18T09:42:00.000-08:00

طي يه عمليات ضربتي امروز تولد يكي از بچه ها رو گرفتيم كه يه هفته ازش گذشته بود.بهانه ي خوبي بود براي دور هم جمع شدن.من تمام داراييمو دادم كه براش كادو بخريم.البته تمام دارايي من 1000 تومن بود.البته تولد جالبي بود اگه يكي ميومد تو ميديد كه يه عده پسر دارن ميرقصن و يه عده دختر با مانتو شلوارو مقنعه نشستن.فكر ميكنين چي كار ميكردن.احتمالا ماها رو به جرم اب بودن ميفرستاد كه ني اعرابو بياريم.دخترامونو هم تشويق ميكرد.در هر حال تولد قشنگي بود.همه ش ياد تولد خودم افتادم.يه تولد سوت و كور بود.البته تعجبي هم نداشت چون تولد من اولين تولد بين بچه ها بود.در حقيقت اولين تولدي بود كه گرفته شد.يه تولد كاملا پسرونه.همه چيشو خودم تهيه كردم شايد به جز نوشيدني هاش.فكر بد نكنيد شيرقهوه و شير كاكائوي روزانه بود.اون تولد يه عقده شده واسه م.دوتا كارت تبريك هم گرفتم با يه اسپري.تازه از كلي آدم هم اصلا يه تولدت مبارك خشك و حالي هم دريافت نكردم.چه تيريپيه.اون موقع تنها تر از اين بودم كه به اين چيزا فكر كنم.در هر حال امروز خوشحال بودم.خوشحال بودم كه هيچكس بابت تولدش اون احساسيو كه من پارسال داشتم نداشت.روز خوبي بود.من امروز به سلامتي اولين كلاس اين ترمو با وقاحت دودر كردم.پاسكال.خيلي از اين بابت خوشحالم.امروز وقت زيادي براي نوشتن ندارم يه كار ديگه اي بايد انجام بدم.

سازم را برداشتم.شب سرد بود.برفها كنار خيابان با شن و نمك مخلوط شده بودند و ديگر سفيد سفيد نبودند.دلم ميخواست دوباره «الهه ي ناز» بزنم.شروع به زدن كردم و راه افتادم.امشب تا صبح الهه ي ناز ميزنم.شايد اينبار زير پنجره اش كه رسيدم صدايم كرد.شايد اينبار پولي هم برايم انداخت.اما من پول او را نميخواهم.ميخواهم فقط پنجره را باز كند.زدم و رد شدم.دستام تقريبا بي حس بود اما مقاومت ميكردم.ميزدم و ميخواندم.«... با دل من بساز، كين غم جانگداز، برود ز برم ...».تا آخر كوچه رفتم شايد براي بار صدم بود كه اين راه را ميرفتم و برميگشتم.ميدانستم ساعتهاست كه دارم ميزنم.چراغ پنجره اش روشن بود.شايد پنهاني از گوشه ي پرده مرا ميبيند.به سر كوچه رسيدم.دو نفر كه لباس سبز پوشيده بودند نزديك شدند.«آقا كارت شناسايي؟».نگاهشان كردم.كارتم را نشان دادم.«اينجا چه كار ميكني؟». واضح بود.«ساز ميزنم.من نوازنده ي دوره گردم.» «ساعت يك شب؟» با تعجب نگاهشان كردم.«به جرم ولگردي بازداشتي.راه بيفت.» چاره اي نبود.نميخواستم بروم.برگشتم و به كوچه نگاه كردم.همه خوابيده بودند.فقط چراغ پنجره ي او روشن بود.

خوب خبرنامه ي شورا فردا داره مياد بيرون.اينجا هم داره يه تغييراتي ميكنه.يه عده دوستان دارن براي من يه چيزايي درست ميكنن.احتمالا شكل صفحه عوض ميشه.اگه اين درست شد احتمالا براشون تبليغ ميكنم كه اگه كسي خواست به شون درخواست بده تا براشون بسازن.خوب من ديگه برم دنبال كارام.تا بعد ... .

2003-02-17T09:47:00.000-08:00

بي راهه رفته بودم آن شب
دستم را گرفته بود و مي كشيد
زين بعد
همه ي عمرم را بي راهه خواهم رفت

2003-02-17T08:42:00.000-08:00

شايد اصلا دليل اين بي حوصلگي من يكنواختي زندگي باشه.آخه يه چند وقتيه كه زندگي يكنواخت شده.نميدونم شايد هم بهانه گير شدم.ترم اول امسال خيلي خوب بود.هر چهارشنبه جمشيديه بوديم.خيلي خوش ميگذشت.تا اينكه هوا اونقد سرد شد كه ديگه نتونستيم اونجا بريم.شايد بهار كه بشه دوباره خوب بشه.همه ش ميريم دانشگاه سر كلاس بعدشم كه هيچي سروته ميكنيم و ميريم خونه.اين كه نشد زندگي.نه كتابي نه جرقه اي نه داستاني نه هيچ چيز ديگه.شايد اون ترم زيادي به م خوش گذشته بايد يه ترم هم محروميت بكشم.(بميرم برات!!!!) خوب ديگه چه ميشه كرد آدم بايد يه كم رياضت بكشه تا آدم بشه.يه كتاب توپ دست رسيده كه خيلي خداست.«مو لاي درز فلسفه» نوشته ي «اردلان عطاپور» هر چند كه من خودم اسم اين بشرو تا قبل از خوندن اين كتاب نشنيده بودم.خيلي خوشگل بود.در مورد زندگي و عقايد فلاسفه به طنز نوشته.من از ديوژن خيلي خوشم اومد.به نظرم موجود جالبي بود.فكرشو بكنين بيشتر عمرشو توي خمره زندگي ميكرده.هم دوره ي اسكندر بوده.امروز كلاسام خيلي بي نمك بود.حرفي ندارم در موردشون بزنم.اون ماشينه كه عمودي پاركش ميكردن هم خيلي خوشگل بود.آخه رو سقفش برف نبود ولي روي سپرش كلي برف نشسته بود و ما مهندسين به اين نتيجه رسيديم كه حتما عمودي پاركش ميكنن.تصور كنين همه ي ماشينا اينجوري پارك ميكردن.چندتا حسن داشت.اول اينكه جاي پارك واسه همه بود.دوم اينكه دزدا بايد رستم ميبودن كه بيان يه ماشينو بلند كنن ببرن.البته يه ضرري هم داشت.هر پارك كردني يه دو ساعتي طول ميكشيد.ديگه نميشد با برفاي روي سقف ماشينا برف بازي كرد.البته اين مشكل بزرگي نيست چون ميشد با برفاي سپرا بازي كرد اما خوب برف سقف يه چيز ديگه ست.ولي امروز هم برف قشنگي باريدا.به قول راننده تاكسيه تازه آدم ميفهمه كه زمستونه.من خيلي همه جا رو دوست داشتم مخصوصا درختاي كاجو كه روشون برف بود.تركيب قشنگيه آدم وقتي ميبيندشون تا سردش نشه نميفهمه كه بالاخره زمستونه يا بهاره.امروز وقت نهار همه ديدنمون.البته چه خياليه ما كه از رو نميريم.تازه درسخون از الهه ي باران پرسيده بود كه خوش گذشت؟ جالبه نه؟ به نظرم خوب اومد نميدونم چرا ولي به نظرم خيلي خوب اومد.امروز فهميدم كه احساس عجيبيه.اينكه يه پاي آدم دماش پايينتر از اون يكي باشه.آخه كفش من دهنش باز شده بود.من امشب بايد درس بخونم چون ديشب هيچي نخوندم.

به نظرم فهميد كه بي حوصله م.دلم ميخواست تو چشماش نگاه كنم.بعضي وقتا تنها چيزي كه كمكم ميكنه همينه.سوار تاكسي شديم.يه خانومه كنارمون نشسته بود كه خيلي قيافه ي با نمكي داشت همه ش هم لبخند ميزد.به نظرم بيوه بود.الهه ي باران داشت با قدرت زياد ميگفت كه مردا و كلاً خانواده ها مامانا باباها خلاصه همه ي جامعه به نوعي اعتماد به نفس دخترا و زنا رو ازشون ميگيرن بعدش ديگه اجازه ي اظهار نظر به شون نميدن و از اين حرفا.خانومه يه دفه برگشت به ش گفت:هيچ مردي نتونسته بچه هاشو بي مادر خوب تربيت كنه اما مادراي زيادي هستن كه بعد از بيوه شدن تونستن بچه هاشونو خوب تربيت كنن.راست ميگفت من تو خانواده مون هر دو تيريپو داريم و من از نزديك ديدم.ميگفت زنا وقتي ميبينن كار به اين مشكليو بهتر از مردا انجام دادن بايد خودشونو باور كنن.منم هميشه به الهه ي باران ميگم خودشو باور كنه.همه ش ميخواستم ازش بپرسم منم اعتماد به نفستو ازت گرفتم؟ اما نشد.راستي واقعا من اين كارو كردم؟ البته اينم بگم با اينكه حرفاي الهه ي باران تا يه حدي درسته اما به نظر من گفتنش توجيهيه واسه عدم خودباوري و اعتماد به نفس.رسيديم.پياده شديم.من يه جورايي هيجان زده بودم.امروز ميخواستم براش كادو بخرم.البته كادوشو خودش انتخاب ميكرد.واسه همين من هيجان زده بودم.وقتي بعد از اون همه دردسر خريديمش برق خوشحاليو تو چشماش ديدم.خيلي هيجان زده و خوشحال بود.خيلي دوسش داشتم.مثل بچه ها همه ش ميپريدو جرقه ميزد.جيغ جيغ ميكرد.البته بايد قبول كرد سليقه ش خيلي خوبه من 100 سال هم ميگشتم اون توجهمو جلب نميكرد.خيلي چيز خوشگلي بود.وقتي هم توي پارك بوديم خيلي عالي بود.بوسيدمش.بوسيدم.كادوشو داده بودم.ولنتاينت مبارك.

يه سري حرف دارم در مورد روز ولنتاين.مينويسم.امروز وقت ندارم باشه بعد.اما امروز همه جا خوشگل بود.آسمون زمين درختا.همه چي سفيد و قشنگ بود.درسته كه همه چي سرد بود اما همه چي قشنگ بود.در مورد گم شدن نوازنده سازش يه كوچولو ايراد پيدا كرده كه به زودي دوباره تو كوچه ها خواهد گشت و خواهد نواخت.تا بعد ... .

2003-02-16T09:55:00.000-08:00

خستگي صعود به تنم ماند
فريادم از قله به گوشي نرسيد
هر كس كه نگاه ميكرد
فقط تو را مي ديد كه كوه بودي

2003-02-16T08:54:00.000-08:00

يه نوازنده ي دوره گرد بودن بعضي وقتا هم بد نيست.ميشه آدم يه كاري كنه كه بقيه بشناسنش.مثلا زير يه پنجره بشينه و الهه ي ناز بزنه.حالا چه فرقي ميكنه با آكاردئون يا با سوت.بعد يه دفه اوني كه همه ش دنبالش گشتي و منتظرش بودي يه پنجره رو وا كنه و به ت سلام كنه.سر كلاس فهميدم كه آدم ميتونه كنار يه نفر بشينه.توي موقعيتي هم باشه كه بتونه راحت نگاش كنه.اما دلش واسه ش تنگ بشه.دوست داشتم بغلش كنم.خيلي خوشگل شده بود امروز.نهار امروز هم خيلي چسبيد.با زن وحيد يه جايي اطراف دانشگاه بوديم.يه دفه احساس خفگي كردم.سينه ام درد گرفته بود.بعدش هم سر يه كلاس پاسكال مسخره رفتم اونجا هم همينطور.خسته بودم.اما اونجا خوابيدم.بعدش كه اومدم دانشكده ملي منتظرش شدم تا اومد.دلم براش تنگ شده بود.سر كلاس فارسي بازم با هم بوديم چتيديم.خيلي خوب بود.من سعي كردم همه چيو براش توضيح بدم.هميشه همينطور بوده.دلم نميخواست تو ذهن و قلب اون كسي باشم كه واقعا نيستم.تمام بي رحميامو براش گفتم.من هميشه باش روراست بودم.از همون اولش.نه تنها روراست بودم بلكه همه چيو هم به ش گفتم.همه ي همه شو.من هيچي مخفي ندارم.شايد به نظر شما ديوونه بيام اما اين تنها صفتيه كه واقعا ازش لذت ميبرم.امروز آجيمو ديدم.انگار حالش خوب نبود.به نظرم كمبود خواب داشت.چيزي به من نگفت اما ميشد فهميد با قبل از تعطيلات كلي فرق كرده.ن.م. هم همينطور.اون يكي دوستشون اما حالش خوب بود.يه كتاب به م داد كه بخونم.خيلي خوشگله.كلي پند حكيمانه توش بود.يواش يواش اونا رو هم ميذارم.قراره يه گروه كر تشكيل بديم.البته من هنوز جريانشو نميدونم اما دبير محترم شورا يه دفه منو وسط خيابون خفت كرد و اينو به م گفت.احتمالا هفته ي ديگه هم انتخابات شوراست.در مورد اين مساله بيشتر حرف دارم.بازم امروز با هم رفتيم خونه خيلي خوب بود.با هم پيراشكي خورديم.تو تاكسي با هم بوديم.روي پلمون هم خداحافظي كرديم.قسمتي كه با هم ميريم خونه با اينكه آخرش خدافظيه و غم انگيز اما دوست داشتنيه.موقع برگشت تو تاكسي همه در مورد اين زمان و زمان شاه صحبت كردن.خيلي عجيب بود.حرفاي جالبي ميگفتن.خيلي خسته ام اما اين ترم و اين درسا خستگي نميشناسن.از همه ي اين حرفا كه بگذريم صبحش كه با سوت الهه ي ناز ميزدم خيلي خوب بود.خيلي دوست داشتم. تا بعد ... .

2003-02-15T11:21:00.000-08:00

تو سينما خيلي بد بود.همه ش ياد اون يه هفته ي لعنتي شمال ميفتادم.دوست داشتم دستش همه ش تو دستم باشه.با اينكه نميتونستم از اون فكر نجات پيدا كنم اما باعث ميشد كه تا آخر توي اون سقوط نكنم.يه جورايي انگار نگهم داشته بود.بعدش كه اومديم بيرون سرم درد ميكرد.نميدونستم كجا بايد فرار كنم.پيش كي برم.دوست داشتم بغلش كنم اما وسط وليعصر كه نميشد.رفتيم توي بلوار.هيچكدوم از درختاش برگ نداشت.نميشد قايم شد.بم كادو داد.يه بسته شوكولات و يه كتاب.نه اون فقط يه كتاب نبود.اون آخرين «سه برخواني» ش بود.نميشد قبولش كرد.نشون دهنده ي نهايت محبتش بود.ميدونستم اون كتاب چقد براش ارزش داره.شايدم واقعا نميدونستم.به كل حالمو عوض كرد.يه جورايي وقتي ميديدم كه چقد براش مهمم گذشته از يادم ميرفت.به ش قول دادم كه نرم.قول دادم كه حتي اگه كس ديگه ايو انتخاب كرد بازم كمكش كنم.دوست ندارم هيچوقت مجبور باشه.تا وقتي به م نگفته برو پيشش ميمونم.دلم ميخواد اين حرفمو جدي بگيره.چون حرفيه كه دارم از ته دلم ميزنم.نميخوام فكر كنه واسه خودشيريني يه چيزي گفتم.اين كتاب با ارزشترين هديه ايه كه تا حالا گرفتم.از امروز شروع به درس خوندن كردم.ميخوام اين ترمو بخونم ببينم نتيجه فرقي هم ميكنه يا نه.خسته شدم از اين همه الافي.من تو خونه كه كاري ندارم بكنم پس بهتره اقلا درس بخونم.امروز دلم واسه همه ي بچه ها تنگ شده بود.خيلي وقت بود نديده بودمشون.از دوشنبه تا حالا.دلم ميخواست همه شونو ببينم اما رفته بودن سر كلاس.استادو ديدم.قرار بود اين ترم هم حل تمرين خواص 1 ارائه بده.دختر خوبيه.دوسش دارم.گفت مضطربه.به ش گفتم كارت خيلي خوبه اصلا نگران نباش.من اين درسو فقط به خاطر تو خوندم نه دكتر موسوي.به ش گفتم الان كه ديگه بات درس ندارم كه بگن پاچه خواري ميكنم.ديگه كلي واسه ش چيزاي خنده دار تعريف كردم تا رفت معرفي بشه.جدا كارش عاليه.من دوسش دارم.در هر حال امروز روز قشنگي بود فقط كاش زودتر رسيده بودم دانشگاه.من از تخت بدم مياد چون آدم سخت ميتونه ازش بيرون بياد.فردا زود ميرسم.راستي امروز فيلم «خاكستري» اثر «مهرداد ميرفلاح» رو ديدم.به نظرم فيلم خوبي بود.البته بازياش يه كم ضعيف بود.اما كلا فيلم خوبي بود.احتمالا چون همه ي كادرش حرفه اي بودن جز دو بازيگر اصليش.در هر حال فيلم خوبي بود.با اينكه منو ياد چيزاي پليد و سياه انداخت اما خوب بود كارشون.حالا ديگه چيزاي پليد نميتونه به من غلبه كنه.اين خيلي خوبه.يه چيزي كه باعث بشه شكست نخوري.مثل اون پره كه دامبو فيل پرنده باش پرواز ميكرد.من خيلي بچه ام مگه نه؟ مهم نيست.اينجوري بيشتر خوش ميگذره.

2003-02-15T08:43:00.000-08:00

شب آمد و همه ي دشت را به خواب سپرد
در آن ميان شبتاب
سكوت كرد و دلش را به آفتاب سپرد

2003-02-14T07:05:00.000-08:00

«هاي نخراشي به غفلت گونه ام را تيغ / هاي نپريشي صفاي زلفكم را دست / وآبرويم را نريزي دل/ ـ اي نخورده مست ـ / لحظه ي ديدار نزديكست»
سرم امروز خيلي درد ميكنه اما اين باعث نميشه كه با يادآوري ديروز لبخند نزنم.ديروز خيلي خوش گذشت.يه روز استثنايي بود.كلي ابر قشنگ تو آسمون بود.من فرنچ تست خوردم.دستپخت الهه ي بارانو.خيلي عالي بود.بعد از يك هفته ميديدمش.واسه م سوغاتي اورده بود.بعد از اين همه زندگي كسالت بار ديدنش خيلي چسبيد.ديروزو خيلي دوست داشتم.انگار خيلي به هم نزديك بوديم.از اينكه ترسم در مورد او يه هفته الكي بود خيلي خوشحال شدم.دوست دارم بيشتر در اين مورد بنويسم اما فعلا نميخوام.ميخوام همه چي يادم بمونه.اگه بنويسم ممكنه اونجوري كه ميخوام نباشه.چند شب پيش «ليلا» رو تلويزيون نشون داد.سواي اينكه من از ليلا حاتمي خيلي خوشم مياد فيلم خيلي خداست.شخصيت ليلا خيلي دوست داشتنيه اما شخصيت كاملي نيست.چون قدم توي راهي گذاشت كه نميتونست تا آخرش بره.داريوش مهرجويي خيلي قشنگ درست كرده بود اين فيلمو و من دوباره با ديدنش لذت بردم.ديشب و امروز يه نگاهي به كل وبلاگ قبليم انداختم.داشتم فكر ميكردم كه خيلي به جاهاي خوبي رسيده بودم.برگزيده اي از اونو ميذارم اينجا.به نظرم به خاطر اين توي اون به جاهاي خوبي رسيده بودم كه هر روز مينوشتم.بايد الان هم همين كارو بكنم.هر روز بنويسم.سعي ميكنم اين يادم نره.با اينكه اين ترم كلي كار دارم اما اين كارو ميكنم.ديگه اينكه به اين نتيجه رسيدم كه بهتره قالب اينجا رو عوض كنم.با الهه ي باران دست به كار ساختن يه قالب جديد شديم.منتظر تغييرات باشين.به زودي خيلي چيزا تغيير ميكنه.ديگه اينكه يه سري فيلم خوب هم ديدم اما الان سرم خيلي درد ميكنه حوصله ندارم در موردشون صحبت كنم ايشالا هر چه زودتر اين كارو ميكنم.خوب فعلا همين.اما ديروز خيلي خدا بود.ديروز يكي از قشنگترين روزاي زندگيم بود.يه روزي كه ميتونستي حس كني كه واسه يه نفر ديگه واقعا ارزشمندي.اونقد ارزشمند كه واقعا به ت اعتماد داره.خيلي خيلي اعتماد داره.دوسش دارم.تا بعد .... .

2003-02-14T00:39:00.000-08:00

يادگار من است اين درخت
كه خستگي تبرت را مي گيرد
عميق تر بزن
سطحي نمي خواستمت

2003-02-12T06:46:00.000-08:00

برنامه ي اين چند روز تعطيلي من از اين قراره:
ساعت 7 صبح خودم واسه خودم بيدار باش ميزنم.از ساعت 7 تا ساعت 9 تو رختخواب ميمونم به اين اميد كه اولين چيزي كه امروز تجربه ميكنم يه صداي قشنگ باشه اما خوب آدم نميتونه هميشه چيزاييو كه ميخواد تجربه كنه.ساعت 9 بلند ميشم و كتري رو ميذارم جوش بياد.يه زنگ به داييم ميزنم كه از اهواز اومده احوال پرسي و تعارف اين حرفا.بعد يه زنگ به بابام ميزنم و احوالپرسي و اين حرفا و پذيرفتن يه سري تهمت.بعد اگه شانس داشته باشم ميتونم يه صداي قشنگو به مدت چندين دقيقه تجربه كنم.بعد تلويزيون به خاطر اينكه مازوخيسمم بيدار شده و منو ميكشونه پاي تلويزيون.بعد يه فيلم نگاه ميكنم و چت ميكنم.بعد اون چاييو كه صبح دم كرده بودم الان كه نزديكاي ظهره بدون اينكه قطره اي ازش نوشيده باشم خاموش ميكنم و كلي ماده و انرژيو دور ميريزم.بابام پولشو ميده به شما چه؟بعد آنلاين ميشم و هيچ خبري از آفلاين نيست حتي تو نظرخواهيمم ديگه خبري نيست.بعد يه كم پكر ميشم اما به روي خودم نميارم بعدش سعي ميكنم يه چيزايي بنويسم اما خوب در مورد چي بنويسم؟ بعد يه چيز چرت و پرتيو پشت هم رديف ميكنم تا اقلا وقتمو يه جوري بكشم اما اين ثانيه هاشم اونقد كش مياد كه ديگه از رو ميبردم و اعتراف ميكنم كه حوصله م سر رفته اما بازم از رو نميرم ميگم بي خيال.بعدش يادم ميفته چقد گشنه مه اما خوب آدم وقتي غذا خوردنو دوست داره كه حوصله ش سر جاش باشه.منم واسه اينكه از گشنگي نميرم و مهمتر از اون واسه اينكه اين ثانيه هاي كش دار يه جوري زودتر بگذرن يه دو لقمه نون و پنير سفيد آمل و گردو ميندازي بالا و به خودت ميگي چقد خوشمزه ست.بعد دوباره ميري سراغ فيلم و تلويزيون.يه كم سعي ميكنم وجدانمو قلقلك بدم كه بابا درسم چيز بدي نيست اقلا وقتم پر ميشه اما خودم هم خوب ميدونم كه حوصله شو ندارم.بعد توهم مياد سراغمو فكر ميكنم يه زنداني توي زندان انفرادي هستم اما هرجور كه فكر ميكنم ميبينم بابا اين كجا اون كجا.اما در مورد لحظه ي ارتكاب جرم كلي ماليخوليا مياد سراغت.بعد زنگ تلفن باعث ميشه يه كم «كرم نمايي و فرود آيي» خوب ديگه صداهاي قشنگ خيلي چيزا رو به ياد آدم مياره.بعدش ميرم دراز ميكشم اما نيم ساعت بيشتر خوابم نميبره.داريوشم تمام تلاششو ميكنه اما خوب بعضي وقتا هيچي فايده اي نداره ديگه.به فكرت ميرسه كه با ماشين بري يه دوري بزني اما بازم حالشو نداري كي ماشينو بياره بيرون بعد تاز كي ببردش تو.سخته ديگه اونم به چه اميدي واسه چي؟ بعد يه كم ديگه وقت ميكشي تا شب بشه.شبم مثل ظهر يه بخورو نميري ميزني تو رگ وبين ساعت 12 تا 3 جلوي تلويزيون به خواب 7 پادشاه فرو ميري.خوب چه ميشه كرد ديگه اينم از تعطيلات مستضعفين.
اصلا من باباجون بلد نيستم بنويسم بذارين يه كم داريوش گوش كنيم:
گفتم توچرا دورترازخواب وسرابي؟خواب وسرابي؟
گفتي كه منم با تو وليكن تو نقابي، اما تو نقابي
فرياد كشيدم ، تو كجايي؟ تو كجايي؟
گفتي كه تنم* كن تو مرا تا كه بيابي

چون همسفرعشق شدي مردسفرباش، مردسفرباش
هم منتظرحادثه هم فكرخطرباش،فكرخطرباش

هر منزل اين راه بيابان هلاك است
هرچشمه سرابيست كه بر سينه ي خاك است
درسايه ي هرسنگ اگرگل به زمين است
نقش تن ماري است كه درخواب كمين است
در هر قدمت خار......هر شاخه سر دار
در هر نفس آزار.......هر ثانيه صد بار

چون همسفر عشق .....

گفتم كه عطش ميكشدم در تب صحرا
گفتي كه مجوي آب وعطش باش سراپا
گفتم كه نشانم بده گر چشمه اي آنجاست
گفتي چوشدي تشنه ترين قلب تو درياست
گفتم كه در اين راه ...... كو نقطه ي آغاز
گفتي كه تويي تو.........خود پاسخ اين راز

چون همسفر عشق .....

در مورد تنم مطمئن نيستم..... .

2003-02-12T00:37:00.000-08:00

نميدونم هنوزم نميدونم واقعا كار درستي بود يا نه اما همون چيزي بود كه تو اون لحظه به ذهنم رسيد.خوب ديگه هر چي بود تموم شد و قابل برگشت هم نيست.بيخيال.حالا كه اينجام.بشينم درس بخونم كه خربزه آبه.درسته كه اول ترمه و خبري نيست اما اگه از همينجا بارمو ببندم بعدا دچار مشكل نميشم.يه سري فكرا تو ذهنم هست كه بايد رديف بشن.بايد درست بشن.بايد ديدشون.بايد لمسشون كرد.اونم تنهايي.بايد با چشم دلت اونا رو يكي يكي ببيني.اونا رو لمس كني.اونا رو ... .اصلا چه فرقي ميكنه.شايد من حتي بيشترين ضررو كرده باشم.بي خيال.بازم بي خيال.تا حالاش كه همينجوري يرخي اومديم بقيه شو هم همينجوري يرخي ميريم.همه چي آدمو محدود ميكنه.همه چي ميفرستت توي يه دنجي يه كنجي يه جايي كه با خودت خلوت كني و فكر كني.دلتو بگير كف دستت.تنها سلاحت همينه.ميتونه هم تنها سلاحت خنده باشه.اما راستشو بخواي زياد توفيري هم نداره.وقتي قلبتو گرفتي كف دستت كه همه ببينن اونوقت راحت ميتوني به همه چي بخندي و بي خيال شي.چون همه ميدونن تو قلبت چي ميگذره.اصلا شايد همينم اشتباه باشه.هميني كه آدم قلبشو يه جوري بگيره كه همه ببينن.آخه اينم شد كار.اگه از يكي بدت مياد چه دليلي داره كه بش بگي.ديگه حوصله فكر كردن ندارم ببينيم كه چي درسته چي غلط.اگه همه ي عمرمو هم غلط راه برم مهم نيست.همينه كه هشت.منم همينم كه هستم.نميشه كه وقتي هر تصميمي ميخواي بگيري 100 سال فكر كني كه درسته يا غلط مخصوصا اگه ميخواي ريسك كني.ريسك اصلا يعني همين.يعني يه تصميمي بگيري كه درست و غلطش معلوم نباشه.هر چند كه اگه چيزي درست يا غلطش هم معلوم باشه فقط به چيزي كه دوست دارم جذب ميشم حتي اگه بدونم كه غلطه.خيلي قاطي پاطيه.ببخشيد.اگه تا اينجا خوندين هم بي خيال شين.اصلا فكر كنين هيچي نخوندين.من ميرم دنبال كارم.يه عالم كار دارم.برم ببينم اول ترم اين چه درساييه كه دارم.حالا اقلا يه كاري بكنم نگم 3 4 روزم تلف شد.دوست داشتم مينوشتم.اما فعلا هيچ قابليتي ندارم. ... .

2003-02-10T06:44:00.000-08:00

تا حالا تجربه ش كردين؟ اين كه يكي با خيال راحت بكشدتون به لجن و شما هيچي به ش نگين.هر چي از دهنش دراومد گفت.من خسته بودم.خسته از اين همه دردي كه به خاطر شاد بودن و خنديدن كشيدم.به خاطر اين همه بيخيالي طي كردن و ضرر ديدن.دوست داشتم برم گم شم.برم يه جايي كه همه ديوونه باشن.همه شاد باشن و بيخيالي طي كنن.از اين همه آدمي كه دوروبرمن.از همه چي خسته شدم.از دوست داشتن آدمايي كه واسه من پشيزي ارزش قائل نيستن.از قولايي كه نميتونم از عهده شون بر بيام.مثل قول امروزم.قول دادم تند صحبت نكنم.قول دادم خفه شم و هيچي نگم.اونم هر چي از دهنش دراومد به من گفت.از هيچ توهيني نگذشت.من فقط خرد شدم.تمام تيكه هايي كه در نبود اون ترك خورده بود يكي يكي فرو ريخت.همون چيزايي كه خرده هاش ميره تو چشم آدم و اشكشو درميارن.چوپان ببعيهايي كه اشكاي تنهاييمو ميچرن نبود.دلم ميخواست بغلش كنم تا ميتونم اشك بريزم.تنهايي خيلي از چيزا رو نميشه حمل كرد.درد شكستن غرورو نميشه تنهايي حمل كرد.بار غصه تو نميتوني تنها حمل كني.دلت ميخواد يه جايي يه داد بلند سر خودت بكشي اما جاشو پيدا نميكني.تازه زندگي هم اينو ننگ ميدونه.داد زدنو ميگم.كاش بود.آخه اين چه وقت مسافرته.چرا نيستي؟ من تورو ميخوام.تورو ميخوام كه يه دل سير برات گريه كنم و بعدش غصه هامو تو اون اشكا از دلم بشورم.تا شنبه چي كار كنم؟من ديوانگي كردم.شايد اگه نميرفتم ميشد ديدش.بايد غير از خودم واسه بقيه هم ثابت بشه كه من پامو عقب نميكشم.يه جورايي موندن بهتر بود اما بعضي چيزا رو بايد تو صورت همه فرياد بزني تا بفهمن.حالا من ميخوام همين كارو بكنم.بيا .خيلي به ت احتياج دارم. ... .

2003-02-09T08:40:00.000-08:00

همه جا رو چراغوني كرده بودن.آدماي مختلفي توي خيابون بودن.نسيم خنكي ميوزيد.دو نفر آقا داستن در مورد يه ساز يا يه آهنگ بحث ميكردن.يه دختري داشت با يه پسري دعوا ميكرد كه چرا نميره خواستگاريش.به طرف ميدون وليعصر ميرفتم.دستمو باز كردم.به اميد اينكه شايد پوچي امروزو توي دستاي خاليم حس نكنم.زود مشتش كردم.او كنارم نبود.جايي كيلومترها دورتر او هم شايد در اين لحظه اين احساسو داشت.فقط شايد روز اون به پوچي من نبود.به پوچي كلاسايي كه رفتم و به نظرم خالي تر از هميشه اومد.دانشگاهي كه خالي تر از هميشه بود و وليعصري كه توي اون همه شلوغي بازم خالي بود.درست به پوچي روز من.اونقد اونو كنار خودم حس كردم كه دستمو باز كردم كه بگيرمش اما همه ش توهم بود.دلم خيلي گرفته بود.براي اولين بار بعد از مدتها همه ي كلاسامو رفتم.كلاساي عجيبي بود.تنها چيزي كه از اين كلاسا دستگيرم شد اين بود كه اين تو بميري ديگه از اون تو بميريا نيست.درساي اين ترم خيلي سخته و بايد از همين الان خوندشون.بازم اعتماد به نفسمو از دست داده بودم.باز بايد پيشم ميبود تا اعتماد به نفس پيدا كنم.تا تلاشمو از سر بگيرم.پوچي مسخره ايه.اونم با اين وضعيتي كه همه چي داره خوب پيش ميره.دلم ميخواد پيشم باشه.همه به م ميگن كه تو چرا اينقد ناراحتي خوش بگذرون اونم داره به ش خوش ميگذره.اما اون هم به من فكر ميكنه ميدونم.تو تمام لحظه هاش منم هستم.دوسش دارم.بعضي وقتا دوري به آدم ميفهمونه كه يه نفرو چقد دوست داره اما به قول اون همه چي به حرف نيست كه.چه ترمي بشه اين ترم.تا شنبه معلوم ميشه كه ميرم سر كار يا نه.ولي اگه اون كنارم باشه ميتونم.الهه ي بارانم هر جا هستي سلامت و خوش و خوشحال باشي.دوست دارم .... .

2003-02-07T09:55:00.000-08:00

دهكده ي ماهيگيران
كلاه حصيري كهنه اي به سر داشت.روي شنها نشسته بود و قلاب كهنه ي ماهيگيريش را با صبوري صيادي كه در كمين نشسته نگه داشته بود.آفتاب در آسمان سوزانتر از پيش به درخشش ادامه ميداد.تيغه هاي نور از لال به لاي حصير كلاهش بر سرش فرو ميرفتند.با زبان لبهايش را تر كرد.سرش از حد معمول پايينتر بود.براي رهگذران فقط كلاهش معلوم بود.پيراهن كلفتي به تن نداشت و تن سوخته از آفتابش را حفظ ميكرد.كفشي هم به پا نداشت اما ديگر به شنهاي داغ عادت كرده بود.كسي از پشتش رد شد.«عمو آب ميخوري؟».ميترسيد كه به خاطر همين يك لحظه آب خوردن ماهي را از دست بدهد.عاشق ماهيگيري بود.از اول عمرش.تا زماني كه توان كار كردن داشت وقتي براي ماهيگيري نداشت اما حالا ديگر مثل سابق نميتوانست كار كند.آن هم در يك همچين زميني كه آنچنان حاصلخيز نبود و زراعت نيروي بسياري ميطلبيد.هميشه در خيالش خود را ماهيگير ميدانست.يك صياد كه با صبوري منتظر صيد مينشيند و در لحظه ي مناسب شكارش ميكند.لبهايش ترك خورده بود اما آبي نمينوشيد.صداي پاي ديگري شنيد اما تكاني نخورد.خوب ميدانست كه هر تكاني ممكن است ماهي را كه قرار است در دام بيفتد از دست بدهد.صداي پا را ميشناخت.صداي پاي دوستش بود.دوست دوران بچگي.كم كم بوي توتون چپقش را هم حس كرد.دلش ميخواست كه با او صحبت كند.«عمو تو هنو نااميد نشدي؟» منتظر جواب ماند.هر روز منتظر ميماند.مثل هميشه ادامه داد«خدا خير نده او كوليو كه اي قلاب كهنه رو به تو فروخت» اشكي در گوشه ي چشمش جمع شد.كلاهي كه روي سرش بود مانع ديدن صورتش ميشد.لبخند زد.«عمو پاشو با هم يه گپي بزنيم از تنهايي پوسيدم.چند سال كار تو شده همين خسته نشدي؟» باز هم جوابي نداد.اين بار قلاب را محكمتر فشرد.او هيچوقت هيچ چيز نميفهميد.دوستي جاي خود اما او هميشه همه چي داشت.پيرمرد پك عميقي به چپق زد.مثل هميشه كمي ديگر هم منتظر ماند اما خودش ميدانست فايده اي ندارد.به طرف دهكده به راه افتاد.او تنها كسي بود كه ميدانست كه عمو ديوانه نشده.عمو را خيلي دوست داشت.حتي دلش ميخواست خودش هم با يك قلاب ماهيگيري كنار عمو بنشيند.جسارتش را نداشت.شايد هم زيادي منطقي بود.هميشه بهانه اش اين بود كه كولي يك قلاب بيشتر نداشت اما خودش هم ميدانست بهانه ي خوبي نيست.عمو قبل از آمدن كولي برايش از ماهي هاي رنگارنگ زياد گفته بود و هميشه منتظر كسي بود كه برايش قلاب بياورد.كولي كه آمد يكراست سراغ عمو را گرفت.او هيچوقت منتظر قلاب نبود.به دهكده رسيده بود.پسر ارشدش نزديك آمد.«پدر تو اي گرما نبايد زياد ا خونه بيرون بري».نگاه خسته اش را به پسر دوخت و آرام راه قهوه خانه را در پيش گرفت.پسر به آسمان نگاه كرد.خورشيد همه چيز را بخار ميكرد.اين خورشيد از همان ابندا بلاي جان دهكده بود.زمين كه حاصلخيز نبود.آبي هم كه نبود.تنها كاري كه ميشد كرد ايجاد نخلستان يا تجارت بود.زندگي سختي بود اما انسانهاي زحمت كشي بودند.پسر نگاهش را از آسمان خشك گرفت.و به جاد نگاه كرد.منتظر بار كاروان برادرش بود.از دور سايه اي را ديد.به نظرش وهم آمد.اما دقيقتر كه نگاه كرد عمو را ديد كه چيزي در دستش دارد.قلاب ماهيگيري بر دوشش بود.از آن كلاه حصيري كذايي شناختش.عمو آمد.نزديكتر شد.«سلا ....» زبانش با ديدن چيزي كه در دست عمو بود بريده شد.«خسته نباشي عمو.پسرم پدرت كجاست؟» پسر با تعجب به او خيره شده بود.تنها كاري كه توانست بكند اشاره به سمت قهوه خانه بود و اينكه خودش هم بهت زده به دنبالش راه بيفتد.عمو همانطور كه به سمت قهوه خانه ميرفت به ياد گذشته اش افتاد.شبهاي پر ستاره اي را به ياد مياورد كه در زير آنها با خيال خود فرمانده ي يك كشتي دزدان دريايي بود و به همه جا سفر ميكرد.روي عرشه ي كشتي در لنگرگاهها ماهي ميگرفت.تا صبح به همين رويا سر ميكرد و صبح كه بيدار ميشد از مادرش ميخواست تا داستان نوح پيامبر را برايش تعريف كند.وقتي به جايي ميرسيد كه مردم نوح را به خاطر ساختن كشتي در كوير مسخره ميكردند در روياهايش غرق ميشد.وقتي بزرگترشد هميشه در جنگل بود.با خيال خود يه راهزن جنگلي شده بود.يك عيار شده بود كه به فقرا كمك ميكرد.هر روز از رودخانه ي جنگل ماهي ميگرفت و براي زن و بچه اش ميبرد.يادش آمد كه هيچوقت زني نداشت.عاشق دختر عمويش بود كه روزي با عمويش رفتند و او هر روز در خيالش ميديد كه برميگردند.در نخلستان خود را در چمنزارهاي سرسبز ميديد.و همينطور خيالهايش را در دوره هاي مختلف مرور كرد.در قهوه خانه را باز كرد و وارد شد.بوي تند توتون در دماغش پيچيد.پيرمرد نگاهي به او انداخت.پسرش هم از پشت عمو وارد شد.تا ميانه ي قهوه خانه پيش آمد.اهالي قهوه خانه همه ساكت و بهت زده به او نگاه ميكردند.به او كه نه به چيزي كه در دستش داشت.عمو ماهي را روي ميز گذاشت.لبخند پيروزمندانه اي صورتش را پر كرد.پيرمرد با تحسين به عمو نگاه كرد.«واسه فردا ميخواي چي كار كني؟ اي ماهيو هم كه گرفتي.» چشم در چشم پيرمرد دوخت.همه ميدانستند چقدر همديگر را دوست داشتند.«ميخوام دزد دريايي بشم» صداي قهقهه پيچيد.پسر كه همچنان بهت زده بود پرسيد «آخه چجوري؟» پيرمرد پوزخندي زد و نگاه عاقل اندر سفيهي به پسرش انداخت «براي كسي كه با خيال از كوير ماهي ميگيره هيچي غير ممكن نيست»
صداي زنگ شترهاي كاروان تمام صحرا را پر كرده بود.بيابان خشك و سوزان بود و خورشيد هنوز همه چيز را بخار ميكرد.يكي از مسافران كه به نظر تازه كار ميامد ناگهان به نقطه اي خيره شد.«اونا دارن چي كار ميكنن؟» چاووشي كه صدايش را شنيده بود پاسخش داد «ماهي ميگيرن.» و لبخندي به صورت خسته و گردآلودش نشست.«وسط كوير؟!» چاووشي باز هم لبخند زد.اين دهكده را دوست داشت. «اين هنر اين دهكده است.دهكده ي ماهيگيران.»

2003-02-06T09:28:00.000-08:00

من چند روزي گرفتار انتخاب واحد و گرفتن نمره ها و دردسراي اول ترم بودم.نتونستم چيزي بنويسم.اما الهه ي بارانم لطف كرد و يه مطلب پست كرد و رسما ديگه اينجا تو اين وبلاگ مينويسه.در مورد چشنواره هم من 5 تا فيلم تا حالا تو بخشاي مختلف ديدم.تا حالا چنين احساسيو تجربه نكرده بودم.تا حالا شده بود رو صندلي سينما ميخكوب شده باشم يا پاي تلويزيون مثل «آب و آتش»و «شهر فرشتگان» كه به خاطر پايانهاي غافلگير كننده شون بوده اما هيچوقت اينطوري نبوده كه نخوام از سينما بيام بيرون.بعد از ديدن فيلم «فرش باد» ديگه نميخواستم بيام بيرون.وجودم آبي شده بود و پر از ستاره.اين فيلم از لحاظ حس زيبايي شناسي و داستان پردازي فوق العاده بود.اونقد تحت تاثير بودم كه به محض بيرون اومدن زنگ زدم به الهه ي باران كه داشت شام ميخورد.اين فيلم خيلي زيبا بود.به نظر شخصي من بهترين فيلم تاريخ سينماي ايران بود.با ديدن اين فيلم سوته دلان به رتبه ي دوم رفت.اين فيلم امسال همه چيو درو ميكنه.به نظر من سيمرغ كارگرداني ، بازيگري نقش اول مرد و دوم زن ، فيلمنامه ، تصويربرداري و موسيقي متنو خواهد برد.و صد البته بهترين فيلم و بهترين فيلم از نظر تماشاگران.اميدوارم به مشكلات «خانه اي روي آب» دچار نشه.چون قابليت اين مساله تو فيلم زياد بود.

هر كاري كردم ديدم نميتونم تو خونه بمونم.وقتي منتظر تلفن باشي و بدوني زنگ نميزنه نميتوني تحمل كني.شايد اگه ديشب اون خاطره هاي بد به ذهنم نرسيده بود مشكلي پيش نميومد و اين دوريو راحت تر تحمل ميكردم.اما اون خاطره يادم انداخت كه چقد كثيف و پست و نامردم.اون يه هفته ي احمقانه تو شمال همه چيو خراب كرد.شايد هم مقدمه اي براي فرو ريختن همه چي بود.از همون موقع كه قرار بود بره من ميترسيدم.ديشب هم هنوز ميترسيدم.اون همه پليدي روحم قلمبه شده بود و نميذاشت به چيز ديگه اي فكر كنم.صداي خراشيدن و تراشيدن روحمو ميشنيدم.حتي اشك هم نميريختم.اونقد خسته بودم كه ميتونستم 100 سال بخوابم اما اون پليديها نذاشت.صبح با چشماي پف كرده رفتم حموم.هميشه اينجوري حالم بهتر ميشد اما اينبار هيچ كمكي نكرد.محمد اصفهانيو دراوردم.يك سال مقاومت بالاخره شكسته شد.آلبوم «تنها ماندم».تمام خاطره هاي زمستون پارسال دوباره اومد جلوي چشمم.سقوط. خيابانگرديا و بارانها و پرسه ها و تنهايي ها.همه ي اون خاطره هاي وحشتناك از جلوي چشم رد شد.گفتم برم سينما شايد بهتر بشم.اما هيچي فرق نكرد.تازه همه چي بدتر شد.همه ي پليديهام رفت تو چشم.وقتي دوباره يادم مياد چه آدم كثيف و پست و آشغالي هستم دلم ميخواد گريه كنم.امروز ميخواستم اينجا باشه اما نبود.نميتونستم هيچي بگم.ميخواستم داد بزنم كه من الهه ي بارانمو ميخوام.الهه ي بارانمو ميخوام كه دستمو بگيره و آرومم كنه و منو نجات بده اما نبود و من تو تمام اين لحظه ها نيازمو بش با تمام وجودم احساس كردم.توي سينما سعي كردم كنار خودم ببينمش و لبخند بزنم.جاي بوسه ش هنوز روي گونه مه.تا ابد تا هميشه.ولي هر چي توي آسمون گشتم تا يه گوشه ي آبي پيدا كنم پيدا نكردم كه نكردم.يعني پيدا كردم ولي آبيهاش حيف بودن كه به آدمي به پستي من تعلق داشته باشه.من امروز سياه سياه بودم.

من ديگه ميرم دنبال زندگيم.سعي ميكنم اينجا مرتبتر بشه.فعلا از سريال خبري نيست چون داستانمو يه نفر برده بخونه.فعلا تا بعد ... .

2003-02-04T09:01:00.000-08:00

يه قناري داشت كه هميشه توي قفس بود . يه آسمون داشت كه هميشه پشت پنجره بود . قناري هميشه ساكت بود . خوندن بلد بود ولي هيچ وقت نمي خوند .آسمون هميشه آفتابي بود. ابر هم داشت ولي هيچ وقت نمي باريد . يه روز خيلي دلش گرفته بود . از پشت قفس قناري به آسمون پشت پنجره نگاه كرد . چشماشو بست . از ديدنش خسته شده بود . به قناريش گفت : دلم خيلي گرفته . خواهش مي كنم برام آواز بخون . فقط همين يك بار ! قناري داشت به آسمون پشت پنجره نگاه مي كرد . اون هم دلش گرفته بود . ساكت و آروم نشسته بود و هيچي نمي گفت .به قناري خاموشش كه نگاه كرد دلش بيشتر گرفت . اشك تو چشاش حلقه زد . به آسمونش گفت : دلم خيلي گرفته . خواهش مي كنم ببار تا من هم همرات ببارم . فقط همين يك بار ! آسمون داشت به قناري توي قفس نگاه مي كرد . اون هم دلش گرفته بود . آبي و آفتابي اون بالا نشسته بود و حتي يه قطره هم نمي باريد . دلش بيشتر گرفت . يه بغض بزرگ تو گلوش گير كرده بود و داشت خفه ش مي كرد . مي خواست بشينه هاي هاي گريه كنه تا غصه هاي دلش خالي بشه . اما نميتونست . دستشو دراز كرد و قناري رو از قفس بيرون آورد . ديگه قناريشو نمي خواست . قناري ترسيده بود . قلبش توي دستاي اون تند تند مي تپيد . ولي حاضر نبود چيزي بخونه . پنجره رو باز كرد . آسمون تعجب كرد . قناري هنوز تو دستش بود . يه نگاه بهش انداخت . دلش لرزيد . چشماشو بست و قناريشو پرت كرد وسط آسمونش . چشماشو كه باز كرد قناريش پر زده بود و رفته بود . بغضش تركيد . كنار پنجره نشسته بود و هاي هاي گريه ميكرد . آسمون داست نم نم مي باريد .

?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½